«Απλώνομαι προς το μέρος της...» Η Νυνάβε έκανε μια παύση, κοιτώντας την Τάλααν. Η αλήθεια ήταν πως δεν της είχε δοθεί η ευκαιρία να της πει το παραμικρό. «Είναι περίπου το ίδιο όπως και μ’ ένα ανγκριάλ», είπε η Νυνάβε, απευθυνόμενη προς τη λεπτόκορμη μαθητευόμενη. Η Κάιρε γρύλισε κι η Τάλααν πάσχισε να κοιτάξει τη Νυνάβε με το κεφάλι κατεβασμένο. «Ανοίγεσαι στην Πηγή μέσω ενός ανγκριάλ, όπως εγώ ανοίγομαι μέσω της Ηλαίην. Είναι σαν να προσπαθείς να αγκαλιάσεις το ανγκριάλ και την Πηγή ταυτόχρονα. Για να πω την αλήθεια, δεν είναι και τόσο δύσκολο. Παρακολούθησε και θα δεις. Όταν έρθει η ώρα να σε φέρουμε στον κύκλο, μείνε στην περιφέρειά του. Μ’ αυτόν τον τρόπο, μέσω εσού, θα αγκαλιάσω και το ανγκριάλ».
Ασχέτως του αν είχε αυτοσυγκεντρωθεί ή όχι, στάλες ιδρώτα άρχισαν να σχηματίζονται στο μέτωπο της Ηλαίην, Δεν ήταν όμως από τη ζέστη. Της έγνεφε η Αληθινή Πηγή· παλλόταν, και μαζί της παλλόταν κι η ίδια. Απαιτούσε. Όσο πιο πολλή ώρα βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από το να αγγίξει την Πηγή, τόσο χειρότερη γινόταν η επιθυμία, τόσο περισσότερο αύξαινε η ανάγκη. Αιωρούμενη, άρχισε να τρέμει ελαφρά. Η Βαντέν τής είχε πει πως όσο περισσότερο διαβιβάζεις, τόσο χειρότερη γίνεται η προσμονή.
«Παρακολούθησε μαζί με την Αβιέντα», είπε η Νυνάβε στην Τάλααν. «Ξέρει πώς να—» Εκείνη τη στιγμή, παρατήρησε το πρόσωπο της Ηλαίην κι αποτελείωσε βιαστικά την πρόταση της. «Παρακολούθησε!»
Δεν ήταν ακριβώς το ίδιο με το να χρησιμοποιεί ένα ανγκριάλ, αλλά το προσέγγιζε πολύ. Ο σκοπός, επίσης, δεν ήταν να γίνει βιαστικά· η Νυνάβε, στην καλύτερη περίπτωση, δεν είχε ανάλαφρο άγγιγμα. Η Ηλαίην ένιωθε λες και την ταρακουνούσαν· σε επίπεδο εξωτερίκευσης δεν συνέβαινε τίποτα, αλλά μέσα στο κεφάλι της το μυαλό της έμοιαζε να αναπηδά σαν να κουτρουβαλούσε σε μια λοφοπλαγιά. Το χειρότερο ήταν πως έμοιαζε σαν κάποιος να την σπρώχνει να αγκαλιάσει το σαϊντάρ με βασανιστική βραδύτητα. Της πήρε λιγότερο από ένα καρδιοχτύπι, αλλά ήταν σαν να είχαν περάσει ώρες, μέρες. Ήθελε να ουρλιάξει, αλλά δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. Ξαφνικά, σαν φράγμα που σπάει από την πίεση, η Μία Δύναμη χύθηκε μέσα της, ένας κατακλυσμός ζωής, χαράς κι ευτυχίας, κι η ανάσα ξέφυγε από τα χείλη της σαν ατελείωτο αγκομαχητό ευχαρίστησης κι ανακούφισης, τόσο καταλυτικό που τα πόδια της τρίκλισαν. Ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει για να μη λαχανιάσει. Παραπαίοντας, σηκώθηκε κι έριξε στη Νυνάβε ένα δριμύτατο βλέμμα, αναγκάζοντάς τη να ανασηκώσει τους ώμους της σαν να ζητούσε συγγνώμη. Δεύτερη φορά μέσα στην ίδια μέρα! Φαίνεται πως όντως ο ήλιος είχε γίνει πράσινος.
«Τώρα, ελέγχω τη ροή του σαϊντάρ τόσο από αυτήν όσο κι από μένα», συνέχισε η Νυνάβε, αποφεύγοντας να κοιτάξει την Ηλαίην κατάματα, «και δεν θα σταματήσω μέχρι να την αφήσω ελεύθερη. Λοιπόν, μη φοβάστε ότι όποια κι αν ηγείται του κύκλου μπορεί να σας αναγκάσει να απορροφήσετε πολλή ενέργεια», κατέληξε, ρίχνοντας μια συνοφρυωμένη ματιά προς τη μεριά της Κάιρε και ρουθουνίζοντας. «Υπάρχουν πολλά κοινά σημεία μ’ ένα ανγκριάλ. Το ανγκριάλ σάς προφυλάσσει από την απορρόφηση επιπλέον Δύναμης και μάλιστα σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, μέσω ενός κύκλου ανίκανου να απορροφήσει υπερβολική ενέργεια. Η αλήθεια είναι πως, μέσω αυτού του κύκλου, δεν μπορείτε να απορροφήσετε τόση, όση...»
«Είναι επικίνδυνο!» τη διέκοψε η Ρενάιλ, κάνοντας στην άκρη με άγαρμπο τρόπο την Κάιρε και την Τεμπρέιλ. Στραβοκοίταξε τόσο τη Νυνάβε όσο και την Ηλαίην, καθώς και τις αδελφές που στέκονταν παράμερα του κύκλου. «Λες πως μια γυναίκα μπορεί τόσο απλά να δεσμεύσει μια άλλη, να την αιχμαλωτίσει και να τη χρησιμοποιήσει; Πόσον καιρό το γνωρίζετε αυτό εσείς, οι Άες Σεντάι; Σας προειδοποιώ πως, αν προσπαθήσετε να το εφαρμόσετε σε κάποια από μας...» Ήταν η σειρά της να τη διακόψουν.
«Δεν λειτουργεί έτσι, Ρενάιλ». Η Σάριθα άγγιξε την Γκαρένια, κι εκείνη μαζί με την Κίρστιαν αποτραβήχτηκαν για να κάνουν χώρο. Η νεαρή Καφετιά έριξε ένα αβέβαιο βλέμμα στη Νυνάβε, σταύρωσε τα χέρια της και πήρε μια στάση σαν να έκανε κήρυγμα σε τάξη. Κατόπιν, επικράτησε ηρεμία. Ίσως εκείνη τη στιγμή να έβλεπε τη Ρενάιλ πράγματι ως μαθήτρια. «Ο Πύργος έχει μελετήσει το ζήτημα εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πριν από τους Πολέμους των Τρόλοκ. Έχω διαβάσει κάθε σελίδα που διασώθηκε στη Βιβλιοθήκη του Πύργου σχετικά μ’ αυτές τις μελέτες. Έχει αποδειχτεί πέραν πάσης αμφιβολίας πως καμία γυναίκα δεν μπορεί να σχηματίσει σύνδεσμο με μια άλλη δίχως τη θέληση της τελευταίας. Απλά, δεν μπορεί να γίνει. Δεν φέρνει αποτέλεσμα. Είναι αναγκαίο να ενδώσει ηθελημένα, όπως όταν αγκαλιάζει το ίδιο το σαϊντάρ». Ακουγόταν κατηγορηματική, αλλά η Ρενάιλ εξακολουθούσε να είναι συνοφρυωμένη· πολύς κόσμος γνώριζε πώς οι Άες Σεντάι μπορούσαν να παρακάμψουν τον Όρκο ενάντια στο ψέμα.