Οι πύλες της πόλης ήταν ανοικτές, έχοντας είκοσι φρουρούς έκαστη, ωστόσο κανείς δεν έβγαινε έξω, οι δε δρόμοι, απ’ όσο μπορούσε να δει, ήταν άδειοι εκτός από έναν μοναχικό καβαλάρη που κάλπαζε μανιασμένα προς την Μπεθάλ, προερχόμενος από τον Βορρά. Οι στρατιώτες έδειχναν νευρικότητα και, μόλις παρατήρησαν τον έφιππο άντρα, μερικοί άρχισαν να ψηλαφίζουν τα δόρατά τους ή τα τόξα τους, λες κι αυτός έσειε προς το μέρος τους ένα αιματοβαμμένο ξίφος. Κι άλλοι φρουροί άρχισαν να συνωστίζονται στους πύργους των τειχών ή να γεμίζουν τα κενά ανάμεσα στα τείχη. Κάμποσα βέλη τοποθετήθηκαν στις χορδές των τόξων και μερικές βαλλίστρες ανασηκώθηκαν. Ο φόβος αυξανόταν.
Μια καταιγίδα είχε ξεσπάσει σε αυτήν την περιοχή της Γκεάλνταν, κι ακόμα να κοπάσει. Οι συμμορίες των Προφητών δημιούργησαν χάος, οι ληστοσυμμορίτες βρήκαν την ευκαιρία κι οι Λευκομανδίτες που έκαναν ληστρικές επιδρομές στα σύνορα με την Αμαδισία μπορούσαν εύκολα να χτυπήσουν μέχρις εδώ. Μερικές σκόρπιες στήλες καπνού, προς τον Νότο μαρτυρούσαν καμένα αγροκτήματα, σίγουρα έργο των Λευκομανδιτών ή των Προφητών. Οι συμμορίες σπάνια ασχολούνταν με εμπρησμούς, ενώ για τους άλλους δύο υποψηφίους οι ενδείξεις ήταν ισχυρότερες. Επιπρόσθετα σε όλη αυτή την αναστάτωση, οι φήμες που άκουσε σε κάθε χωριό από το οποίο πέρασε τις τελευταίες μέρες έλεγαν πως το Άμαντορ είχε πέσει στον Προφήτη, στους Ταραμπονέζους ή στις Άες Σεντάι, ανάλογα με το ποιος διηγούνταν την ιστορία. Κάποιοι ισχυρίζονταν πως ο ίδιος ο Πέντρον Νάιαλ είχε πέσει νεκρός, υπερασπιζόμενος την πόλη. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η βασίλισσα βρήκε ευκαιρία να ασχοληθεί με την ασφάλειά της. Βέβαια, οι στρατιώτες μπορεί να είχαν μαζευτεί εκεί εξαιτίας του. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του, το πέρασμά του από τον Νότο δεν είχε περάσει απαρατήρητο.
Έξυσε τη γενειάδα του σκεφτικός. Τι κρίμα που οι λύκοι στους γύρω λόφους δεν μπορούσαν να μιλήσουν, αν και σπάνια ασχολούνταν με τις υποθέσεις των ανθρώπων και προτιμούσαν να μένουν μακριά τους. Από τα Πηγάδια του Ντουμάι κι ύστερα, θεωρούσε κι ο ίδιος σωστό να μη ρωτάει και πολλά, παρά μόνο όσα είναι απαραίτητο. Σε τελική ανάλυση, ίσως να ήταν καλύτερα να βαδίσει μόνος, με ελάχιστους άντρες των Δύο Ποταμών να τον συνοδεύουν.
Συχνά σκεφτόταν πως η Φάιλε μπορούσε να διαβάσει τη σκέψη του, συνήθως όταν ο ίδιος δεν ήθελε, κάτι που το απέδειξε τώρα, φέρνοντας τη μαυριδερή φοράδα της, τη Σουώλοου, πλάι στο σταχτοκάστανο ζώο του. Το στενό φόρεμα ιππασίας που φορούσε ήταν σχεδόν εξίσου σκούρο με τη φοράδα, έμοιαζε εντούτοις να αντέχει τη ζέστη καλύτερα από τον ίδιο. Μύριζε αμυδρά αρωματικό σαπούνι από βότανα και καθαρό ιδρώτα. Ήταν η χαρακτηριστική μυρωδιά της. Η μυρωδιά της αποφασιστικότητας. Τα λοξά της μάτια ήταν τόσο αποφασιστικά που, μαζί με τη γαμψή της μύτη, έδινε την εντύπωση του συνονόματού της γερακιού.
«Δεν θα μου άρεσε διόλου να δω τρύπες πάνω σε αυτό το όμορφο, μπλε πανωφόρι, σύζυγε», είπε μαλακά, έτσι που μονάχα αυτός την άκουσε. «Κι αυτοί οι τύποι εκεί κάτω μοιάζουν έτοιμοι να εξαπολύσουν τα βέλη τους σε όποιον ξένο δουν, πριν τον ρωτήσουν ποιος είναι. Επιπλέον, πως σκοπεύεις να φτάσεις μέχρι την Αλιάντρε χωρίς να ανακοινώσεις ποιος είσαι; Κι αυτό πρέπει να γίνει πολύ προσεκτικά, θυμήσου το». Δεν του ανέφερε πως, κανονικά, θα έπρεπε να πάει αυτή και πως οι φρουροί της πύλης θα άφηναν μια γυναίκα να περάσει θεωρώντας την πρόσφυγα από τις φασαρίες, κι ακόμα πως θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τη Βασίλισσα χρησιμοποιώντας το όνομα της μητέρας της δίχως να προκαλέσει σχόλια. Έκρινε πως δεν ήταν αναγκαίο να του τα πει. Αυτός συγκέντρωνε περισσότερα πλεονεκτήματα κάθε νύχτα από τότε που μπήκαν στην Γκεάλνταν. Βρισκόταν εδώ εν μέρει λόγω του επιφυλακτικού γράμματος της Αλιάντρε προς τον Ραντ που του πρόσφερε... Υποστήριξη; Υποταγή; Όπως και να έχει, η επιθυμία της για μυστικότητα υπερτερούσε όλων των άλλων.