Ο Πέριν αμφέβαλλε αν ακόμα κι ο Άραμ, που ίππευε το μακροπόδαρο γκρίζο του άτι λίγα βήματα πίσω τους, άκουσε κάτι απ’ όσα έλεγε η Φάιλε. Ωστόσο, πριν η γυναίκα προλάβει να τελειώσει τη φράση της, η Μπερελαίν έφερε τη λευκή της φοράδα στο άλλο του πλευρό, με τον ιδρώτα να γυαλίζει στα μάγουλά της. Κι αυτή είχε επάνω της την οσμή της αποφασιστικότητας που αναδυόταν μέσα από ένα σύννεφο από άρωμα τριαντάφυλλου. Σύννεφο φάνταζε στον ίδιον. Παραδόξως, το πράσινο φόρεμα ιππασίας δεν αποκάλυπτε περισσότερη σάρκα απ’ όση ήταν απαραίτητη.
Οι δύο σύντροφοι της Μπερελαίν έμειναν πίσω, αν κι η Ανούρα, η σύμβουλος Λες Σεντάι, τον κοιτούσε εξεταστικά με μια αδιευκρίνιστη έκφραση κάτω από το κάλυμμα των λεπτών και γεμάτων χάντρες πλεξούδων που της έφταναν έως τους ώμους. Δεν μελετούσε αυτόν και τις δύο γυναίκες που είχε στο πλάι του, αλλά ειδικά αυτόν. Και δεν ήταν ιδρωμένη. Ο Πέριν ευχήθηκε να ήταν κοντύτερα για να οσμιστεί την Γκρίζα αδελφή με τη ραμφοειδή μύτη. Αντίθετα με τις υπόλοιπες Άες Σεντάι, δεν είχε υποσχεθεί τίποτα σε κανέναν, άσχετα τι αξία είχαν αυτές οι υποσχέσεις. Ο Άρχοντας Γκαλίν, ο διοικητής των Φτερωτών Φρουρών της Μπερελαίν, έμοιαζε απασχολημένος να μελετάει την Μπεθάλ μέσα από το κιάλι που κρατούσε σηκωμένο στο ένα του μάτι, ενώ ψηλάφιζε τα γκέμια του αλόγου του με έναν τρόπο που, απ’ όσο ήξερε ο Πέριν, σήμαινε πως ήταν βυθισμένος σε υπολογισμούς. Ίσως να σκεφτόταν πώς να κατακτήσει την Μπεθάλ δια της βίας. Ο Γκαλίν ανέκαθεν έβλεπε πρώτα τη χειρότερη πιθανότητα.
«Εξακολουθώ να πιστεύω πως εγώ είμαι αυτή που θα έπρεπε να προσεγγίσει την Αλιάντρε», είπε η Μπερελαίν. Ο Πέριν άκουγε αυτά τα λόγια κάθε μέρα. «Εξάλλου, γι’ αυτό ήρθα». Αυτό ήταν η μία αιτία. «Η Ανούρα θα εξασφαλίσει μια ακρόαση αμέσως και θα με φέρει μπροστά στην ίδια την Αλιάντρε». Δεύτερη απορία. Δεν υπήρχε ίχνος ερωτοτροπίας στη φωνή της. Η προσοχή της έμοιαζε στραμμένη τόσο στο να ισιώσει τα κόκκινα πέτσινα γάντια της όσο και στον ίδιον.
Ποια από τις δύο; Το πρόβλημα ήταν πως δεν επιθυμούσε να διαλέξει καμιά τους.
Η Σέονιντ, η δεύτερη Άες Σεντάι που είχε ανέβει στην κορυφή της ράχης, στέκονταν δίπλα στο καστανοκόκκινο μουνούχι της λίγο πιο πέρα, πλάι σε ένα ψηλό και μαραζωμένο από την ξηρασία μαγγρόβιο, κοιτώντας όχι προς την κατεύθυνση της Μπεθάλ αλλά προς τον ουρανό. Οι δύο Σοφές με τα ωχρά μάτια, δίπλα της, έκαναν έντονη αντίθεση με τα ηλιοκαμένα πρόσωπα τους απέναντι στη χλωμή χροιά της επιδερμίδας της και με τα ξανθωπά τους μαλλιά απέναντι στα μαύρα δικά της. Επιπλέον, ήταν ψηλές ενώ εκείνη κοντή, για να μην αναφέρουμε τις μαύρες φούστες και τις άσπρες μπλούζες που έρχονταν σε αντίθεση με το όμορφο γαλάζιο μάλλινό της. Περιδέραια και βραχιόλια από χρυσό, ασήμι και φίλντισι σκέπαζαν την Εντάρα και τη Νέβαριν, ενώ η Σέονιντ φορούσε μόνο το δαχτυλίδι με το Μέγα Ερπετό. Ήταν νέες, ενώ εκείνη αγέραστη. Ωστόσο, οι Σοφές επεδείκνυαν ανάλογη αυτοπειθαρχία με την Πράσινη αδελφή και κοιτούσαν επίσης εξεταστικά τον ουρανό.
«Βλέπετε κάτι;» ρώτησε ο Πέριν, αναβάλλοντας προσωρινά την απόφασή του.
«Βλέπουμε τον ουρανό, Πέριν Αϋμπάρα», είπε ήρεμα η Εντάρα, με τα κοσμήματα να κροταλίζουν απαλά καθώς τακτοποιούσε τη μαύρη εσάρπα που ήταν τυλιγμένη στους αγκώνες της. Η ζέστη δεν έμοιαζε να επηρεάζει τις Αελίτισσες, όπως ακριβώς και τις Άες Σεντάι. «Αν δούμε κάτι, θα σου το πούμε». Αυτό ήλπιζε κι ο Πέριν. Κι αυτό πίστευε. Αν μη τι άλλο, θα το ανέφεραν, αν πίστευαν πως επρόκειτο για κάτι που θα μπορούσαν να δουν ο Γκρέηντυ κι ο Νιλντ επίσης. Οι δύο Άσα’μαν δεν θα το κρατούσαν μυστικό. Ευχήθηκε να βρίσκονταν εκεί παρά πίσω, στον καταυλισμό.
Πάνω από μισή βδομάδα πριν, μια μάστιγα της Μίας Δύναμης χάραξε τον ουρανό και δημιούργησε αναταραχή ανάμεσα στις Άες Σεντάι και τις Σοφές. Τρόμαξε επίσης τον Γκρέηντυ και τον Νιλντ, γεγονός που δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη ταραχή, η οποία άγγιζε τα όρια του πανικού για τα δεδομένα των Άες Σεντάι. Άσα’μαν, Άες Σεντάι και Σοφές ισχυρίζονταν όλοι πως διαισθάνονταν αμυδρά τη Δύναμη στην ατμόσφαιρα αρκετή ώρα αφότου εξαφανίστηκε αυτή η δαντελωτή λουρίδα, αλλά κανείς δεν ήξερε τι σήμαινε. Ο Νιλντ έλεγε πως τον έκανε να σκεφτεί τον άνεμο, αν κι αδυνατούσε να δώσει κάποια εξήγηση. Κανείς δεν μπορούσε να εκφράσει κάτι παραπάνω από μια απλή γνώμη, εντούτοις, αν τόσο η αρσενική όσο κι η θηλυκή πλευρά της Δύναμης ήταν ορατή, θα έπρεπε να ήταν έργο των Αποδιωγμένων, και μάλιστα μεγάλης κλίμακας. Ο Πέριν αναρωτιόταν τι είχαν να αντιμετωπίσουν, κάτι που τον κράτησε ξάγρυπνο κάμποσες νύχτες από τότε.