«Σιουάν!» της φώναξε κοφτά η Εγκουέν, ισιώνοντας περισσότερο την πλάτη της. Καλή η ανεκτικότητα, αλλά είχε και τα όριά της. Δεν σήκωνε κάτι τέτοια ούτε κι από τη Ρομάντα ακόμα.
Το αναψοκοκκίνισμα εμφανίστηκε αργά στα μάγουλα της Σιουάν. Προσπαθώντας να επιβληθεί στον εαυτό της, άρχισε να μαλάζει τον ποδόγυρο της, αποφεύγοντας να κοιτάξει κατάματα την Εγκουέν. «Συγχώρα με, Μητέρα», είπε τελικά. Από τη χροιά της φωνής της έμοιαζε να το εννοεί.
«Πέρασε δύσκολη μέρα, Μητέρα», πετάχτηκε η Ληάνε με ένα σκανταλιάρικο χαμόγελο. Ήταν πολύ καλή σε αυτά, αν και συνήθως τα χρησιμοποιούσε για να κάνει τη καρδιά ενός άντρα να βροντοκοπάει στο στήθος του, όχι από ανηθικότητα βέβαια. Η διακριτικότητα κι η περίσκεψη ήταν δύο χαρίσματα που τα διέθετε σε αφθονία. «Όπως κι οι περισσότεροι από μας, άλλωστε. Θα αρκούσε να μάθει να μην κατηγορεί τον Γκάρεθ Μπράυν κάθε φορά που εκνευρίζεται...»
«Φτάνει!» την έκοψε απότομα η Εγκουέν. Το μόνο που προσπαθούσε η Ληάνε ήταν να απορροφήσει λίγη από την ένταση που είχε η Σιουάν, αλλά φαίνεται πως δεν ήταν σε φόρμα. «Θέλω να μάθω ό,τι είναι δυνατόν σχετικά με το ποιος ελευθέρωσε τη Μογκέντιεν, ακόμα κι αν έχει να κάνει με το αν ήταν ψηλός ή κοντός. Οποιοδήποτε ψήγμα πληροφορίας που θα χρησιμεύσει να τον βγάλουμε από τα σκοτάδια είναι πολύτιμο. Ελπίζω οι απαιτήσεις μου να μην ξεπερνούν το επιτρεπτό όριο». Η Ληάνε είχε μείνει ακίνητη, κοιτώντας τα άνθη πάνω στο ράντζο, μπροστά στα πόδια της.
Το αναψοκοκκίνισμα κάλυψε σχεδόν ολόκληρο το πρόσωπο της Σιουάν. Η λευκή χροιά της επιδερμίδας της την έκανε να μοιάζει με ηλιόγερμα. «Σου... ζητάω ταπεινά συγγνώμη, Μητέρα». Αυτή τη φορά ο τόνος της φωνής της μαρτυρούσε πως όντως είχε μετανιώσει. Η δυσκολία της να κοιτάξει κατάματα την Εγκουέν ήταν φανερή. «Μερικές φορές είναι δύσκολο να... Όχι, όχι δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ζητάω ταπεινά συγγνώμη».
Η Εγκουέν πασπάτεψε με τα δάχτυλά της το επιτραχήλιο κι άφησε τη στιγμή να καταλαγιάσει, καθώς είχε καρφώσει το σταθερό της βλέμμα στη Σιουάν. Ήταν κάτι που η ίδια η Σιουάν της είχε μάθει, παρ' όλο που έπειτα από λίγο το βλέμμα αυτό την ανάγκασε να μετακινηθεί αμήχανα στη θέση της. Όταν ξέρεις ότι έχεις κάνει λάθος η σιωπή λειτουργεί σαν βουκέντρα που σε τσιγκλάει, και όσο σε τσιγκλάει τόσο σου υπογραμμίζει πόσο μεγάλο λάθος έχεις κάνει. Η σιωπή είναι χρήσιμο εργαλείο σε μερικές περιπτώσεις. «Μια και δεν θυμάμαι τι είναι αυτό για το οποίο πρέπει να σε συγχωρήσω», είπε η Εγκουέν μιλώντας αργά, «μάλλον δεν χρειάζεται να το κάνω. Όμως... να μην ξανασυμβεί, Σιουάν».
«Σε ευχαριστώ, Μητέρα». Μια υποψία ξινισμένου χαμόγελου σούρωσε τις άκρες του στόματος της Σιουάν. «Αν μου επιτρέπεται να εκφράσω τη γνώμη μου, πιστεύω πως σε δίδαξα πολύ καλά. Θα ήθελα, όμως, να προτείνω...» Περίμενε το ανυπόμονο νεύμα της Εγκουέν. «Μια από μας να μεταβιβάσει τη διαταγή σου στη Φαολαίν ή στην Τέοντριν για να αναλάβουν αυτές να κάνουν τις σχετικές ερωτήσεις, και μάλιστα θα πρέπει να φαίνεται πολύ μουτρωμένη που της ανέθεσαν να κάνει τον αγγελιαφόρο. Καθότι όλοι ξέρουν ότι τις προστατεύεις, δεν θα δημιουργηθεί σούσουρο, το οποίο δεν θα αποφεύγαμε αν κάναμε τη δουλειά εγώ με τη Ληάνε».
Η Εγκουέν συμφώνησε αμέσως. Φαίνεται πως το μυαλό της εξακολουθούσε να είναι ομιχλώδες, αλλιώς θα το είχε σκεφτεί κι η ίδια. Αυτή η αίσθηση του πονοκέφαλου είχε επιστρέψει. Η Τσέσα ισχυριζόταν πως η αιτία ήταν ο λιγοστός ύπνος, αλλά δεν ήταν και τόσο εύκολο να κοιμηθείς όταν νιώθεις το κεφάλι σου τεντωμένο σαν μεμβράνη τύμπανου. Για να μη νιώθει έτσι θα έπρεπε να διαθέτει μεγαλύτερο κεφάλι, στομωμένο με τις ίδιες ή και περισσότερες σκοτούρες. Τέλος πάντων, αν μη τι άλλο μπορούσε πια να αποκαλύψει τα μυστικά που κρατούσαν κρυμμένη τη Μογκέντιεν, πώς δηλαδή να γνέθει μεταμφιέσεις χρησιμοποιώντας τη Δύναμη και τον τρόπο να κρύβει την ικανότητα αυτή από άλλες γυναίκες με τη δυνατότητα της διαβίβασης. Η αποκάλυψη όλων αυτών ήταν πολύ ριψοκίνδυνη μέχρι τώρα γιατί θα μπορούσε να οδηγήσει στο ξεσκέπασμα της Μογκέντιεν.
Ακόμα λίγη επιδοκιμασία, σκέφτηκε σαρκαστικά. Όλοι αναφώνησαν έκπληκτοι μόλις ανακοίνωσε το πάλαι ποτέ χαμένο μυστικό του Ταξιδέματος, το οποίο σε τελική ανάλυση τής ανήκε, και τα εγκώμια διαδέχονταν το ένα το άλλο για κάθε μυστικό που αποσπούσε από τη Μογκέντιεν, σαν να τραβούσε κάθε φορά κι από ένα δόντι. Η αποδοχή, ωστόσο, δεν σήμαινε και πολλά πράγματα για τη θέση που κατείχε. Μπορεί να θωπεύσεις ένα χαρισματικό παιδί, αλλά δεν ξεχνάς πως είναι παιδί.