Κάποιοι Πρόμαχοι πρόσεξαν την Εγκουέν κι υποκλίθηκαν προσεκτικά, με τον ανάλογο σεβασμό απέναντι στο επιτραχήλιο. Οι αδελφές την έβλεπαν με μισό μάτι, αλλά η Αίθουσα είχε ανεβάσει ήδη την Άμερλιν κι ένας Γκαϊντίν δεν επιθυμούσε τίποτα περισσότερο. Μερικοί υπηρέτες υποκλίθηκαν γονυπετώντας επίσης. Καμιά από τις Άες Σεντάι που απομακρύνονταν από την πύλη δεν έστρεψε το βλέμμα προς το μέρος της. Μπορεί να μην την πρόσεξαν. Ίσως.
Κατά κάποιον τρόπο, το ότι ο καθένας είχε ακόμα τη δυνατότητα να μάθει νέα από τους κατασκόπους ήταν ένα από τα «δωράκια» της Μογκέντιεν. Οι αδελφές που κατείχαν τη δύναμη να φτιάχνουν πύλες βρίσκονταν στο Σαλιντάρ αρκετό καιρό για να το γνωρίζουν πολύ καλά. Όσοι διέθεταν την ικανότητα να υφαίνουν μια πύλη διόλου ευκαταφρόνητου μεγέθους, μπορούσαν να Ταξιδέψουν σχεδόν οπουδήποτε και να αποβιβαστούν στο κατάλληλο σημείο. Αν όμως προσπαθούσες να Ταξιδέψεις προς το Σαλιντάρ, σήμαινε πως έπρεπε να περάσεις το μισό μέρος κάθε νύχτας για να πληροφορηθείς ποιο ήταν το καινούργιο περιφραγμένο κομμάτι εδάφους κάθε φορά που στρατοπέδευαν. Αυτό που απέσπασε η Εγκουέν από τη Μογκέντιεν ήταν ένας τρόπος να ταξιδεύεις από ένα μέρος που δεν γνώριζες καλά σε ένα που ήξερες. Πιο αργό από το Ταξίδεμα, το Γλίστρημα δεν ανήκε στα χαμένα Ταλέντα -κανείς δεν το είχε ξανακούσει- κι έτσι η ονομασία αποδόθηκε στην Εγκουέν. Όποιος μπορούσε να Ταξιδέψει μπορούσε και να Γλιστρήσει, κι έτσι κάθε βράδυ κάποιες αδελφές Γλιστρούσαν στο Σαλιντάρ, έλεγχαν τους περιστερώνες για τυχόν πουλιά που είχαν επιστρέψει εκεί που εκκολάφθηκαν, κι έπειτα Ταξίδευαν πίσω.
Η εικόνα θα έπρεπε να κάνει να νιώθει ικανοποίηση —οι επαναστάτριες Άες Σεντάι είχαν αποκτήσει Ταλέντα που ο Λευκός Πύργος νόμιζε χαμένα για πάντα, κι επιπλέον είχαν μάθει κι άλλα που θα κόστιζαν στην Ελάιντα την Έδρα της Άμερλιν πριν ακόμα το καταλάβει- ωστόσο, αντί γι' αυτό, η Εγκουέν ένιωθε στριμάδα. Το σνομπάρισμα δεν είχε καμία σχέση με αυτό - όχι πολύ τουλάχιστον. Καθώς προχωρούσε, οι εστίες απομακρύνονταν όλο και πιο πολύ μέχρι που χάθηκαν πίσω της. Παντού γύρω της κείτονταν οι σκιερές μορφές των αμαξών. Οι μουσαμάδες των περισσότερων απλώνονταν πάνω στα σιδερένια τσέρκια, ενώ οι σκηνές έλαμπαν ωχρά στο φεγγαρόφως. Πιο πέρα, οι φωτιές του καταυλισμού σκαρφάλωναν στους τριγύρω λόφους, μοιάζοντας με αστέρια που έπεσαν από τον ουρανό στη γη. Η σιωπή από το Κάεμλυν έκανε το στομάχι της να δένεται κόμπος, ό,τι κι αν σκεφτόταν κάποιος άλλος.
Την ίδια μέρα που αναχώρησαν από το Σαλιντάρ, κατέφθασε ένα μήνυμα, παρ' όλο που η Σέριαμ δεν μπήκε στον κόπο να της το δείξει παρά μόλις πριν από μερικές μέρες, και μάλιστα προειδοποιώντας τη διακαώς να κρατήσει το περιεχόμενό του κρυφό. Η Αίθουσα βέβαια γνώριζε, αλλά κανείς άλλος δεν έπρεπε να μάθει τίποτα. Άλλο ένα από τα δέκα χιλιάδες μυστικά που λυμαίνονταν τον καταυλισμό. Η Εγκουέν ήταν σίγουρη πως δεν θα το έβλεπε ποτέ αν δεν είχε νταραβέρια με τον Ραντ. Θυμόταν την κάθε λέξη, προσεκτικά διαλεγμένη, γραμμένη από μικροσκοπικό χέρι σε χαρτί τόσο λεπτό που απορούσες πώς δεν το είχε τρυπήσει η πένα.
Τακτοποιηθήκαμε στο πανδοχείο που λέγαμε και συναντήσαμε τον έμπορο μαλλιού. Είναι ένας ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτος νεαρός, όπως μας τον είχε περιγράψει η Νυνάβε, και πολύ αβρός. Νομίζω πως μας φοβάται λιγάκι, κι αυτό είναι μάλλον καλό. Όλα θα πάνε καλά.
Ίσως άκουσες φήμες για κάποιους άντρες στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και κάποιου από τη Σαλδαία. Φοβάμαι πως είναι αλήθεια, αν και δεν έχουμε δει κανέναν και θα τους αποφύγουμε όπως μπορούμε. Δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.
Η Βέριν με την Αλάνα είναι κι αυτές εδώ, μαζί με μερικές νέες γυναίκες από την ίδια περιοχή που κατάγεται κι ο έμπορος μαλλιού. Θα κοιτάξω να σου τις στείλω για εκπαίδευση. Η Αλάνα έκανε δεσμό με τον έμπορο, πράγμα που μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο αν κι είναι ενοχλητικό προς το παρόν. Είμαι σίγουρη πως όλα θα πάνε καλά.
Η Σέριαμ επισήμανε τα καλά νέα, όπως τα έβλεπε αυτή τουλάχιστον. Η Μεράνα, μια πεπειραμένη διαπραγματεύτρια, είχε φθάσει στο Κάεμλυν κι έτυχε καλής υποδοχής από τον Ραντ, τον «έμπορο μαλλιού». Θαυμάσια νέα, σύμφωνα με τη Σέριαμ. Η δε Βέριν με την Αλάνα θα έφερναν κορίτσια από τους Δύο Ποταμούς σαν δόκιμες. Η Σέριαμ ήταν σίγουρη πως θα κατέβαιναν από τον ίδιο δρόμο που ανέβηκαν. Φαίνεται πως πίστευε ότι η Εγκουέν θα έκανε σαν τρελή από την προσμονή να δει πρόσωπα της πατρίδας της. Η Μεράνα μπορούσε να χειριστεί τα πάντα. Η Μεράνα ήξερε τι έκανε.