«Να ένας κουβάς με ιδρώτα αλόγου», μουρμούρισε η Εγκουέν μέσα στη νυχτιά. Ένας κουτσοδόντης τύπος που κουβαλούσε έναν μεγάλο, ξύλινο κουβά ξαφνιάστηκε κι απέμεινε να την κοιτάει με το στόμα ανοιχτό, τόσο που ξέχασε και να υποκλιθεί ακόμα.
Ο Ραντ αβρός; Είχε παρακολουθήσει την πρώτη συνάντησή του με την Κόιρεν Σαλνταίην, την απεσταλμένη της Ελάιντα. Η λέξη «δεσποτικός» τα έλεγε όλα. Για ποιον λόγο να συμπεριφερόταν αλλιώς απέναντι στη Μεράνα, η οποία μάλιστα πίστευε πως ήταν φοβισμένος και το θεωρούσε καλό. Πολύ σπάνια φοβόταν ο Ραντ, ακόμα κι όταν έπρεπε. Αν όντως είχε φοβηθεί, η Μεράνα θα έπρεπε να έχει κατά νου ότι ο φόβος μπορεί να κάνει επικίνδυνο ακόμα και τον ηπιότερο άντρα κι ότι ο Ραντ ήταν επικίνδυνος από μόνος του. Και τι είδους σχέση ήταν αυτή που είχε συνάψει μαζί του η Αλάνα; Η Εγκουέν δεν την εμπιστευόταν απόλυτα. Η ακρότητα ήταν μερικές φορές χαρακτηριστικό αυτής της γυναίκας. Ίσως ενεργούσε παρορμητικά, ίσως πάλι είχε κάποιο βαθύτερο κίνητρο. Δεν απέκλειε να έψαχνε τρόπο να φθάσει μέχρι και το κρεβάτι του Ραντ, ο οποίος θα γινόταν εύπλαστη ύλη στα χέρια μιας τέτοιας γυναίκας. Η Ηλαίην θα της έσπαγε το λαιμό σε αυτή την περίπτωση, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Το χειρότερο απ' όλα ήταν πως δεν είχαν εμφανιστεί άλλα περιστέρια από αυτά που είχε πάρει μαζί της η Μεράνα στους περιστερώνες του Σαλιντάρ.
Όλο και κάποιο νέο θα είχε να στείλει, ακόμα κι αν την πληροφορούσε πως αυτή κι οι υπόλοιπες της αντιπροσωπείας είχαν πάει στην Καιρχίν. Τελευταία, οι Σοφές δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να επιβεβαιώνουν πως ο Ραντ ήταν ζωντανός κι αμέτοχος σε όλα, απ' όσο μπορούσε να κρίνει. Πράγμα που θα μπορούσε να αποτελεί προειδοποίηση. Η Σέριαμ το έβλεπε διαφορετικά. Ποιος ξέρει γιατί ένα άντρας κάνει ό,τι κάνει; Το πιθανότερο είναι πως, τις πιο πολλές φορές, δεν ξέρει κι ο ίδιος, για να μην αναφέρουμε κάποιον άντρα με τη δυνατότητα της διαβίβασης... Αν μη τι άλλο, η σιωπή ήταν ένδειξη πως όλα πήγαιναν καλά. Η Μεράνα σίγουρα θα ανέφερε μια ενδεχόμενη δυσκολία. Μάλλον θα ήταν στο δρόμο για την Καιρχίν, αν δεν είχε φθάσει ήδη, και δεν υπήρχε λόγος να στείλει άλλη αναφορά παρά μόνο όταν η αποστολή θα ολοκληρωνόταν επιτυχώς. Από μια άποψη, η παρουσία του Ραντ στην Καιρχίν ήταν ένα είδος επιτυχίας. Ένας από τους στόχους της Μεράνα, αν όχι κι ο σημαντικότερος, ήταν να τον απομακρύνει από το Κάεμλυν έτσι ώστε να επιστρέψει με ασφάλεια η Ηλαίην και να καταλάβει τον Θρόνο του Λιονταριού. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η Καιρχίν θα έπαυε να είναι επικίνδυνη. Όσο κι αν έμοιαζε παράδοξο, οι Σοφές είπαν πως η Κόιρεν κι η πρεσβεία της άφησαν την πόλη και γύρισαν στην Ταρ Βάλον. Ίσως πάλι να μην ήταν και τόσο παράδοξο. Με δεδομένο τον τρόπο που ενεργούσε ο Ραντ κι οι Άες Σεντάι, έβγαινε κάποιο νόημα. Ωστόσο, η εντύπωση που είχε η Εγκουέν ήταν πως όλα έμοιαζαν... λάθος.
«Πρέπει να πάω κοντά του», μουρμούρισε. Μια ώρα ήταν αρκετή για να ξεκαθαρίσει το πράγμα. Κατά βάθος, εξακολουθούσε να είναι ο γνωστός Ραντ. «Αυτό είναι. Πρέπει να πάω κοντά του».
«Δεν γίνεται και το ξέρεις».
Αν η Εγκουέν δεν ήταν ήδη τσιτωμένη, θα είχε αναπηδήσει. Και πάλι όμως, ένιωσε την καρδιά της να χάνει έναν χτύπο μόλις ξεχώρισε στο φεγγαρόφως τη σιλουέτα της Ληάνε. «Νόμιζα πως ήσουν...» είπε άθελά της, και μόλις που συγκρατήθηκε να μην προφέρει το όνομα της Μογκέντιεν.
Η ψηλότερη γυναίκα στάθηκε σιμά της, παρατηρώντας προσεκτικά τις υπόλοιπες αδελφές καθώς βάδιζαν. Η Ληάνε δεν είχε πάρει άδεια από τη Σιουάν για να έρθει να τη δει. Όχι ότι θα ήταν κακό να τις έβλεπαν μαζί, αλλά...
Το «δεν έπρεπε» δεν σημαίνει πάντα «δεν πρέπει», υπενθύμισε στον εαυτό της η Εγκουέν. Έβγαλε το επιτραχήλιο από τους ώμους της και το δίπλωσε κάτω από το χέρι της. Από απόσταση, θα έλεγε κανείς πως η Ληάνε ήταν μια Αποδεχθείσα, παρά το φόρεμά της. Πολλές Αποδεχθείσες δεν διέθεταν αρκετά από τα λευκά φορέματα με τις λωρίδες και φορούσαν μονίμως ένα. Από απόσταση, ακόμα κι η Εγκουέν θα περνούσε για Αποδεχθείσα, μια σκέψη όχι ιδιαίτερα εφησυχαστική.
«Η Τέοντριν κι η Φαολαίν άρχισαν τις ερωτήσεις γύρω από τη σκηνή της Μάριγκαν, Μητέρα. Δεν φαίνονται και πολύ ικανοποιημένες. Μπορώ να πω ότι μούτρωσα αρκετά όταν μου είπαν να μεταφέρω μηνύματα κι η Τέοντριν αναγκάστηκε να σταματήσει τη Φαολαίν που με έντυνε γι' αυτό το σκοπό». Το γέλιο της Ληάνε ήταν ήρεμο, σαν να έπαιρνε βαθιά ανάσα. Τη διασκέδαζαν πολύ οι καταστάσεις που έκαναν τα δόντια της Σιουάν να τρίζουν. Οι άλλες αδελφές την κανάκευαν για το πόσο καλά προσαρμοζόταν.