Η Ρομάντα τον ανέφερε ως... βρωμονόμο, λες κι έκανε διάλεξη σε ηλίθιους. Αν η ίδια η Κόρη-Διάδοχος του Άντορ δεν επιτρεπόταν να βρίσκεται ούτε καν σε απόσταση εκατό μιλίων από τον Αναγεννημένο Δράκοντα, δεν ήταν να απορεί κανείς για τα μέτρα που έπαιρναν προκειμένου να διαφυλάξουν την Έδρα της Άμερλιν. Η Λελαίν ακουγόταν σχεδόν περίλυπη, το πιθανότερο επειδή συμφωνούσε με τη Ρομάντα, κάτι που είχε δέσει κόμπο τη γλώσσα και των δύο. Χωρίς αυτές, η ελάσσων ομοφωνία ήταν το ίδιο απόμακρη με τη μείζονα. Μα το Φως, ακόμα κι αυτή η κήρυξη πολέμου απαιτούσε μια ελάσσονα ομοφωνία! Αν, λοιπόν, δεν είχε το ελεύθερο...
Η Ληάνε καθάρισε το λαιμό της. «Με τη μυστικοπάθεια δεν θα καταφέρεις και πολλά, Μητέρα, κι η Αίθουσα θα το ανακαλύψει αργά ή γρήγορα. Σε αυτή την περίπτωση, νομίζω πως δεν θα μπορείς να μείνεις ούτε μια ώρα μόνη με τον εαυτό σου. Ειδικά τώρα που τόλμησαν να σου βάλουν φρουρό, ωστόσο υπάρχουν τρόποι. Μπορώ να αναφέρω μερικά παραδείγματα από... συγκεκριμένες πηγές». Ποτέ δεν ανέφερε ευθέως τα κρυμμένα αρχεία παρά μόνο όταν ήταν ασφαλές.
«Τόσο διάφανη είμαι;» ρώτησε έπειτα από ένα λεπτό η Εγκουέν. Μονάχα άμαξες υπήρχαν γύρω τους τώρα και, κάτω από αυτές, διακρίνονταν οι σκοτεινές, κοιμισμένες μορφές των οδηγών, των αλογοεκπαιδευτών κι όλων των υπόλοιπων που ήταν απαραίτητοι για να συντηρηθούν τόσα πολλά οχήματα μαζεμένα. Ήταν εντυπωσιακό πόσα μεταφορικά οχήματα απαιτούνταν για τριακόσιες Άες Σεντάι, από τη στιγμή μάλιστα που ελάχιστες συγκατατίθονταν να διανύσουν ακόμα κι ένα μίλι πάνω σε άμαξα ή καρότσα. Όμως, υπήρχαν σκηνές, έπιπλα και προμήθειες κι ένα σωρό πράγματα ακόμα, απαραίτητα στις αδελφές και σε όσους τις υπηρετούσαν. Οι δυνατότεροι ήχοι εδώ ήταν τα ροχαλητά που έμοιαζαν με συγχορδία βατράχων.
«Όχι, Μητέρα». Η Ληάνε γέλασε απαλά. «Απλώς, σκέφτηκα τι θα έκανα εγώ. Ωστόσο, είναι ευρέως γνωστό πως έχω χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και σύνεσης. Μια Έδρα της Άμερλιν δεν μπορεί να έχει εμένα σαν φωτεινό παράδειγμα. Πιστεύω πως πρέπει να αφήσεις τον νεαρό Άρχοντα αλ'Θόρ να κάνει αυτό που θέλει, τουλάχιστον για ένα διάστημα, όσο εσύ θα ασχολείσαι με πιο άμεσα θέματα».
«Ο δρόμος που ακολουθεί θα μας οδηγήσει όλους στο Χάσμα του Χαμού», μουρμούρισε η Εγκουέν, χωρίς καμιά διάθεση επιχειρηματολογίας. Ήταν πολύ πιθανόν να υπήρχε τρόπος να ασχοληθεί η ίδια με πιο άμεσα θέματα και, συγχρόνως, να αποτρέπει τον Ραντ από το να κάνει επικίνδυνα λάθη, αλλά αυτός ο τρόπος δεν ήταν ορατός προς το παρόν. Όχι, τα ροχαλητά αυτά δεν ηχούσαν σαν βάτραχοι αλλά σαν εκατό πριόνια που κόβουν κούτσουρα γεμάτα γρόμπους. «Το μέρος αυτό είναι από τα χειρότερα για μια ήρεμη βόλτα. Καλύτερα να πάω για ύπνο».
Η Ληάνε έγειρε το κεφάλι της. «Σε αυτή την περίπτωση, Μητέρα, συγχώρα με αλλά υπάρχει ένας άντρας στον καταυλισμό του Άρχοντα Μπράυν... Σε τελική ανάλυση, πού ακούστηκε Πράσινη χωρίς ούτε έναν Πρόμαχο;» Από τον ξαφνικό και ζωηρό τόνο στη φωνή της θα έλεγες πως πήγαινε να συναντήσει κάποιον εραστή. Δεδομένου τού τι είχε ακούσει η Εγκουέν για τις Πράσινες, ίσως να μην υπήρχε και μεγάλη διαφορά.
Ανάμεσα στις σκηνές, οι τελευταίες εστίες είχαν περιχυθεί με άμμο κι είχαν σβήσει. Κανείς δεν ρίσκαρε με τη φωτιά όταν η γύρω περιοχή ήταν άνυδρη και γεμάτη προσανάμματα. Λίγες τουλίπες καπνού αναδύονταν τεμπέλικα στο σεληνόφως, ένδειξη ότι οι συγκεκριμένες εστίες δεν είχαν σβήσει πολύ καλά. Ένας άντρας μουρμούριζε νυσταλέα στον ύπνο του, στο εσωτερικό μιας σκηνής, ενώ, εδώ κι εκεί, όλο και κάποιος βήχας, κάποιο κοφτό ροχαλητό, διέφευγε προς τα έξω. Κατά τ' άλλα, στο στρατόπεδο βασίλευε η σιγαλιά κι η ακινησία.
Αυτός ήταν κι ο λόγος που η Εγκουέν αιφνιδιάστηκε όταν κάποιος ξεπήδησε μέσα από τις σκιές, μπροστά της, ειδικά όταν αυτός ο κάποιος φορούσε το απλό, λευκό φόρεμα μιας μαθητευόμενης.
«Μητέρα, πρέπει να σου μιλήσω».
«Νίκολα;» Η Εγκουέν δεν παρέλειπε να προσκολλά ονόματα σε κάθε μαθητευόμενη, διόλου εύκολη δουλειά, αν σκεφτεί κανείς ότι οι αδελφές περιδιάβαιναν τον καταυλισμό ψάχνοντας κορίτσια και νεαρές γυναίκες για να τις διδάξουν. Το ενεργό ψάξιμο δεν είχε αναπτυχθεί αρκετά ακόμα -το έθιμο απαιτούσε να περιμένεις να το ζητήσει το κορίτσι ή, καλύτερα, να περιμένεις να έρθει η ίδια στον Πύργο- αλλά αυτή τη στιγμή υπήρχαν δέκα φορές περισσότερες μαθητευόμενες στον καταυλισμό απ' όσες είχε μαζέψει ο Λευκός Πύργος εδώ και χρόνια. Η Νίκολα δεν ήταν από τα πρόσωπα που ξεχνιούνταν εύκολα κι, επιπλέον, η Εγκουέν συχνά πρόσεχε τη νεαρή γυναίκα που την κοιτούσε. «Δεν θα αρέσει καθόλου στην Τιάνα να σε βρει ξύπνια τόσο αργά». Η Τιάνα Νοσέλ ήταν η Κυρά των Μαθητευομένων, γνωστή για τη συμπαράσταση που έδειχνε απέναντι στα προβλήματα των μαθητευομένων αλλά και για τη γρανιτένια πειθαρχία της σε θέματα εφαρμογής των νόμων.