«Και γιατί πρέπει να φοβάσαι τους Σκοτεινόψυχους;» ρώτησε μια φωνή, πίσω της, κι η Εγκουέν πετάχτηκε μέχρι εκεί πάνω. Δεδομένου ότι βρισκόταν στον Τελ'αράν'ριοντ και δεδομένου ότι η ίδια ήταν μια ονειροβάτισσα, βρέθηκε να υπερί-πταται πάνω από το λιθόστρωτο σε ύψος μεγαλύτερο από το μπόι της προτού ακόμα καταλάβει τι είχε συμβεί. Α, μάλιστα, σκέφτηκε καθώς αιωρείτο. Έχω ξεπεράσει κατά πολύ τα λάθη των αρχαρίων. Αν συνεχιζόταν αυτό, θα αναπηδούσε κάθε φορά που η Τσέσα την καλημέριζε.
Ελπίζοντας να μην είχε αναψοκοκκινίσει, αφέθηκε να κατακάτσει. Ίσως να διατηρούσε ακόμα κάποια αξιοπρέπεια.
Το γερασμένο πρόσωπο της Μπάιρ, ωστόσο, φανέρωνε περισσότερες ρυτίδες απ' όσο συνήθως, εξαιτίας ενός χαμόγελου που έμοιαζε να φτάνει μέχρι τα αυτιά της. Αντίθετα με τις δυο άλλες γυναίκες που ήταν μαζί της, δεν είχε την ικανότητα της διαβίβασης, αλλά αυτό δεν την εμπόδιζε να ονειροβατεί. Ήταν εξίσου επιδέξια με οποιονδήποτε άλλον, κι ακόμα περισσότερο από μερικές απόψεις. Η Άμυς χαμογελούσε κι αυτή, αν κι όχι τόσο πλατιά, αλλά η ξανθομάλλα Μελαίν τίναξε πίσω το κεφάλι της και ξεκαρδίστηκε.
«Ποτέ μου δεν είδα κάποιον...» Η Μελαίν μόλις που πρόλαβε να βγει. «Σαν κουνέλι». Αναπήδησε λιγάκι και σηκώθηκε στον αέρα σε ύψος ενός ποδιού.
«Προσφάτως πλήγωσα λιγάκι τη Μογκέντιεν». Η Εγκουέν ένιωσε περήφανη με τη νηφαλιότητά της. Συμπαθούσε τη Μελαίν -ήταν πολύ λιγότερο προβληματική από τη στιγμή που κουβαλούσε παιδί μέσα της, και μάλιστα δίδυμα— αλλά εκείνη τη στιγμή με ευχαρίστηση θα τη στραγγάλιζε. «Μαζί με μερικούς φίλους κάναμε ζημιά στην περηφάνια της, αν κι όχι σοβαρή. Νομίζω πως δεν θα έλεγε όχι στην ευκαιρία να μου το ανταποδώσει». Ενστικτωδώς, άλλαξε ακόμα μια φορά τα ρούχα της. Ντύθηκε με το φόρεμα ιππασίας, από στιλπνό, πράσινο μετάξι, που φορούσε καθημερινά. Το Μέγα Ερπετό σχημάτιζε ένα χρυσό δαχτυλίδι στο δάχτυλό της. Δεν είχε σκοπό να τους τα αποκαλύψει όλα, αλλά αυτές οι γυναίκες ήταν φίλες της κι άξιζαν να μάθουν κάτι παραπάνω.
«Τις πληγές της αξιοπρέπειας δεν τις ξεχνάς, αντίθετα με τις πληγές της σάρκας». Η φωνή της Μπάιρ ήταν λεπτή κι οξεία, δυνατή ωστόσο, σαν ατσαλένιο καλάμι.
«Μίλησέ μας γι' αυτό», είπε η Μελαίν με ένα ανυπόμονο χαμόγελο. «Με ποιο τρόπο κατάφερες να την ντροπιάσεις;» Η φωνή της Μπάιρ έκρυβε παρόμοιο ενθουσιασμό. Σε μια χώρα ανελέητη ή μαθαίνεις να γελάς με τη βία ή περνάς τη ζωή σου θρηνώντας. Στην Τρίπτυχη Γη, οι Αελίτες είχαν μάθει να γελάνε εδώ και καιρό. Επιπλέον, θεωρείτο τέχνη αν κατάφερνες να ντροπιάσεις τον εχθρό σου.
Η Άμυς κοίταξε εξεταστικά για μια στιγμή τα καινούργια ρούχα της Εγκουέν κι είπε. «Νομίζω πως αυτά μπορούμε να τα συζητήσουμε αργότερα. Είπες πως πρέπει να μιλήσουμε». Ένευσε προς το σημείο που αρέσκονταν να συζητάνε οι Σοφές, κάτω από τον θεόρατο θόλο, στην καρδιά του δώματος. Ο λόγος που διάλεγαν αυτό το σημείο ήταν άλλο ένα μυστήριο που η Εγκουέν αδυνατούσε να διαλευκάνει. Οι τρεις γυναίκες κάθισαν σταυροπόδι, απλώνοντας με επιδέξιο τρόπο τις φούστες τους, σε απόσταση λίγων βημάτων από κάτι που έμοιαζε με ξίφος φτιαγμένο από γυαλιστερό κρύσταλλο, ανυψωμένο από τη λαβή στο σημείο που είχε καρφωθεί στο πέτρινο δάπεδο. Δεν φάνηκε να του δίνουν σημασία -μια και δεν αποτελούσε κομμάτι των προφητειών τους— όπως δεν έδιναν σημασία και στον κόσμο που υλοποιείτο στον αχανή χώρο. Πάντως, αυτό ήταν το μόνιμο μέρος σύναξής τους.
Το μυθικό Καλαντόρ θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει ως ξίφος, παρά την εμφάνισή του, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένα αρσενικό σα’ανγκριάλ, ένα από τα ισχυρότερα που κατασκευάστηκαν στην Εποχή των Θρύλων. Αισθάνθηκε ένα ρίγος με τη σκέψη του αρσενικού σα'ανγκριάλ. Ήταν διαφορετικό από τότε που υπήρχε μονάχα ο Ραντ, κι οι Αποδιωγμένοι φυσικά. Τώρα όμως ήταν κι αυτοί οι Άσα’μαν. Χρησιμοποιώντας το Καλαντόρ, ένας άντρας είχε τη δυνατότητα να απορροφήσει από τη Μία Δύναμη ενέργεια ικανή να ισοπεδώσει μια πόλη μέσα σε δευτερόλεπτα και να αφανίσει τα πάντα σε ακτίνα κάμποσων μιλίων. Βημάτισε γύρω του, κρατώντας ενστικτωδώς τον ποδόγυρό της ψηλά. Ο Ραντ είχε πάρει από την Καρδιά της Πέτρας το Καλαντόρ για να εκπληρωθούν οι προφητείες κι έπειτα το είχε επιστρέψει για δικούς του λόγους. Το επέστρεψε και το παγίδεψε με παγίδες υφασμένες στο σαϊντίν. Είχαν κι αυτές τις δικές τους αντανακλάσεις οι οποίες μπορούσαν να τεθούν σε λειτουργία εξίσου αποτελεσματικά από τη στιγμή που κάποιος θα δοκίμαζε λανθασμένες υφάνσεις εκεί κοντά. Μερικά πράγματα στον Τελ'αράν'ριοντ ήταν όντως αληθινά.