Πασχίζοντας να μη σκέφτεται το Σπαθί Που Δεν Είναι Σπαθί, η Εγκουέν στάθηκε μπροστά στις τρεις Σοφές. Τακτοποιώντας την εσάρπα γύρω από τη μέση τους, ξεκούμπωσαν τις μπλούζες τους. Έτσι κάθονταν οι Αελίτισσες με τους φίλους τους, μέσα στις σκηνές κάτω από τον καυτό ήλιο. Η Εγκουέν δεν έκατσε κι ούτε που την ένοιαξε αν αυτό θα την έκανε να φαίνεται ότι ικετεύει ή ότι περνάει από δίκη. Ούτως ή άλλως, κατά βάθος έτσι ένιωθε. «Δεν σας είπα για ποιο λόγο με κάλεσαν μακριά από σας, ούτε και με ρωτήσατε».
«Θα μας τα πεις όλα μόλις είσαι έτοιμη», είπε η Άμυς αυτάρεσκα. Έμοιαζε να έχει την ίδια ηλικία με τη Μελαίν, παρά τα κατάλευκα, σαν της Μπάιρ, μαλλιά της που της έφταναν μέχρι τη μέση και τα οποία είχαν αρχίσει να αλλάζουν χρώμα σε ηλικία λίγο μεγαλύτερη από την Εγκουέν. Ωστόσο, αυτή ήταν η αρχηγός ανάμεσά τους, όχι η Μπάιρ. Για πρώτη φορά, η Εγκουέν αναρωτήθηκε πόσων χρονών να ήταν. Βέβαια, ποτέ δεν ρωτούσες κάτι τέτοιο μια Σοφή, ούτε μια Άες Σεντάι.
«Όταν σας άφησα, ήμουν μια από τις Αποδεχθείσες. Γνωρίζετε σχετικά με αυτή τη διάκριση στον Λευκό Πύργο». Η Μπάιρ κούνησε το κεφάλι της κι έκανε μια γκριμάτσα. Γνώριζε, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι καταλάβαινε κιόλας. Καμιά τους δεν καταλάβαινε. Για μια Αελίτισσα, κάτι τέτοιο ήταν εξίσου εξωφρενικό με το να είναι διαχωρισμένη μια πατριά ή μια κοινωνία πολεμιστών. Μπορεί στα μάτια τους να ήταν κι ένα είδος επιβεβαίωσης ότι οι Άες Σεντάι ήταν κάτι κατώτερο απ' αυτό που θα έπρεπε. Η Εγκουέν συνέχισε να μιλάει, παραξενεμένη που η φωνή της παρέμενε σταθερή και συγκεντρωμένη. «Οι αδελφές που εναντιώνονται στην Ελάιντα με ανέδειξαν ως Άμερλίν τους. Όταν η Ελάιντα εκθρονιστεί, θα ανέλθω εγώ στην Έδρα της Άμερλιν, στον Λευκό Πύργο». Πρόσθεσε το ριγωτό επιτραχήλιο στη φορεσιά της και περίμενε. Κάποτε τους είχε πει ψέματα, σοβαρό παράπτωμα κάτω από την επιρροή του τζι'ε'τόχ, και δεν ήταν σίγουρη πώς θα αντιδρούσαν μόλις μάθαιναν την αλήθεια που κρατούσε κρυμμένη μέχρι τώρα. Μακάρι να την πίστευαν. Οι άλλες απέμειναν να την κοιτάζουν.
«Να ένα πράγμα που κάνουν τα παιδιά», είπε προσεκτικά η Μελαίν έπειτα από λίγη ώρα. Η εγκυμοσύνη της δεν ήταν ορατή ακόμα, αλλά έμοιαζε ήδη να έχει ένα είδος εσώτερης ακτινοβολίας που την ομόρφαινε, καθώς και μια μύχια, ακαταμάχητη ηρεμία. «Τα παιδιά αγαπάνε να παίζουν με τα δόρατα κι όλα θέλουν να γίνουν αρχηγοί φυλών, αλλά τελικά συνειδητοποιούν ότι ένας αρχηγός φυλής σπάνια χορεύει ο ίδιος με τα δόρατα. Έτσι, αρκούνται στο να κάνουν φιγούρα και να προκαλούν». Στη μια πλευρά, το δάπεδο υψώθηκε ξαφνικά. Έπαψε να είναι πλακόστρωτο και μεταβλήθηκε σε μια προεξοχή από ηλιοψημένο, καφετή βράχο. Στην κορυφή του στεκόταν μια μορφή που θύμιζε αόριστα άνθρωπο, φτιαγμένη από συστραμμένα κλωνάρια και κομμάτια ρούχων. «Αυτός είναι ο αρχηγός φυλής που τους προστάζει από το λόφο να χορέψουν τα δόρατα, έτσι που να μπορεί ο ίδιος να παρακολουθεί τη μάχη. Αλλά τα παιδιά τρέχουν από δω κι από κει κι ο αρχηγός τους δεν είναι παρά ένα ξόανο από κλαριά και κουρέλια». Η πνοή ενός ανέμου αφαίρεσε το κάλυμμα των ρούχων, αποκαλύπτοντας την κενότητα της μορφής. Κατόπιν, το ύψωμα κι η φιγούρα εξαφανίστηκαν.
Η Εγκουέν πήρε μια βαθιά ανάσα. Φυσικά. Από δική της επιλογή, είχε εξιλεωθεί για το ψέμα της σύμφωνα με τους κανόνες του τζι'ε'τόχ, πράγμα που σήμαινε πως ήταν σαν να μην ειπώθηκε ποτέ αυτό το ψέμα. Έπρεπε να το καταλάβει. Οι άλλες όμως πέτυχαν διάνα στην περίπτωσή της, λες και βρίσκονταν βδομάδες ολόκληρες στο στρατόπεδο των Άες Σεντάι. Η Μπάιρ εξέτασε το πάτωμα, απρόθυμη να παραστεί μάρτυρας της ντροπής της, ενώ η Άμυς έμεινε με το πηγούνι ακουμπισμένο στην παλάμη της, προσπαθώντας με το διαπεραστικό, γαλάζιο της βλέμμα να φτάσει μέχρι τα τρίσβαθα της καρδιάς της.
«Έτσι με βλέπουν μερικές». Άλλη μια βαθιά ανάσα, κι η αλήθεια αποκαλύφθηκε περίτρανη. «Όλες, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μέχρι να ολοκληρώσουμε τη μάχη μας, θα ξέρουν ότι εγώ είμαι η αρχηγός τους και θα κάνουν ό,τι τους λέω».
«Γύρνα σε μας», είπε η Μπάιρ. «Αυτές οι γυναίκες δεν αξίζουν τόση αξιοπρέπεια εκ μέρους σου. Η Σορίλεα έχει ήδη μαζέψει κάμποσους νεαρούς που θα σου χρησιμέψουν να δεις στο εσωτερικό των σκηνών του μόχθου. Επιθυμεί πολύ να σε δει να κάνεις νυφικό στεφάνι».
«Ελπίζω να είναι εκεί όταν νυμφευθώ, Μπάιρ» - με τον Γκάγουιν, ήλπιζε. Ήξερε καλά πως, σύμφωνα με την ερμηνεία των ονείρων της, θα τον δέσμευε, αλλά μονάχα η ελπίδα κι η βεβαιότητα της αγάπης της έλεγαν πως τελικά θα παντρεύονταν. «Ελπίζω να είστε όλες εκεί. Όμως, έχω κάνει την επιλογή μου».
Η Μπάιρ με τη Μελαίν ήταν έτοιμες να διαφωνήσουν μαζί της, αλλά η Άμυς ύψωσε το χέρι της κι οι άλλες σιώπησαν, απρόθυμα πάντως. «Υπάρχει αρκετό τζι στην απόφασή της. Θα υποτάξει τους εχθρούς της στη θέλησή της και δεν πρόκειται να το βάλει στα πόδια μπροστά τους. Σου εύχομαι το καλύτερο στο χορό σου, Εγκουέν αλ'Βέρ». Είχε υπάρξει Κόρη της Λόγχης και θεωρούσε ότι ακόμα ήταν. «Κάθισε, κάθισε».