«Ανόητο εκ μέρους της», μουρμούρισε η Εγκουέν. Η λέξη «ανόητο» ήταν ελλιπής. Η Μεράνα μάλλον θα χρησιμοποιούσε προστασία στα όνειρα της, άρα δεν υπήρχε λόγος να προσπαθήσει να της μιλήσει από εκεί, ακόμα κι αν τα έβρισκε. Μα το Φως, πόσο εξοργιστικό ήταν! Η Εγκουέν έγειρε μπροστά, γεμάτη προσήλωση. «Άμυς, υποσχέσου μου πως δεν θα τον εμποδίσεις να της μιλήσει, ούτε θα την κάνεις να θυμώσει τόσο που να κάνει καμιά τρέλα». Ήταν ικανές. Πιότερο κι από ικανές. Είχαν τοποθετήσει ένα αντίγραφο Άες Σεντάι, τόσο τελειοποιημένο που να μοιάζει με Ταλέντο. «Υποτίθεται πως πρέπει να τον πείσει ότι δεν θα του κάνουμε κακό. Είμαι σίγουρη πως η Ελάιντα κρύβει μερικές άσχημες εκπλήξεις στο μανίκι της, αλλά εμείς όχι». Κι αν κάποιος είχε άλλη άποψη, θα έβρισκε τρόπο να το τακτοποιήσει η ίδια το ζήτημα. «Μου το υπόσχεσαι;»
Οι γυναίκες αντάλλαξαν αδιόρατες ματιές. Δεν τους άρεσε η ιδέα να υπάρχει πλάι στον Ραντ μια αδελφή, κάνοντας μάλιστα ανεμπόδιστα τη δουλειά της. Αναμφίβολα, κάποια από αυτές όλο και κάτι θα μηχανεύονταν για να είναι παρούσα όπου πήγαινε η Μεράνα, αλλά αυτό δεν την απασχολούσε από τη στιγμή που δεν θα λειτουργούσαν σαν τροχοπέδη.
«Στο υπόσχομαι, Εγκουέν αλ'Βέρ», απάντησε τελικά η Άμυς. Η φωνή της ήταν επίπεδη σαν κατεργασμένη πέρα.
Πιθανότατα, είχε προσβληθεί που τη δέσμευε κατ' αυτόν τον τρόπο, αλλά η Εγκουέν αισθάνθηκε σαν να έφευγε από πάνω της ένα βάρος, ή μάλλον δύο βάρη. Ο Ραντ κι η Μεράνα δεν αντιπαθούσαν ο ένας τον άλλον, κι έτσι η Μεράνα είχε μια καλή ευκαιρία να φέρει σε πέρας το έργο της. «Ήξερα πως θα μου έλεγες την ωμή αλήθεια, Άμυς, και δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο χαρούμενη είμαι τώρα που την άκουσα. Αν κάτι δεν πήγαινε καλά ανάμεσα στον Ραντ και τη Μεράνα... Σ' ευχαριστώ».
Βλεφάρισε ξαφνιασμένη. Για μια στιγμή, η Άμυς φορούσε το καντιν'σόρ. Έκανε κάτι σαν αδιόρατη χειρονομία. Μάλλον ήταν η χειρομιλία που χρησιμοποιούσαν οι Κόρες. Η Μπάιρ κι η Μελαίν ρουφούσαν το τσάι τους απορροφημένες και δεν έδειξαν ότι κατάλαβαν κάτι. Η Άμυς ευχήθηκε να βρισκόταν κάπου αλλού, μακριά από όλη αυτή την ανακατωσούρα που είχε δημιουργήσει ο Ραντ. Ήταν μεγάλη ντροπή και ρεζιλίκι για μια Σοφή ονειροβάτισσα να χάνει τον έλεγχο του εαυτού της στον Τελ'αράν'ριοντ, έστω και για λίγο. Για τους Αελίτες, η αισχύνη ήταν χειρότερη από οποιονδήποτε πόνο, μόνο που έπρεπε να τη βιώσεις ως αισχύνη. Αν δεν τη βίωνες, ή αν όσοι παρίσταντο μάρτυρες αρνούνταν να το παραδεχτούν, ήταν σαν να μη συνέβη ποτέ. Παράξενος λαός, κι ωστόσο δεν είχε καμιά διάθεση να ντροπιάσει την Άμυς. Η νηφαλιότητα επανήλθε στα χαρακτηριστικά της κι εξακολούθησε να μιλάει σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό.
«Πρέπει να σου ζητήσω μια χάρη· μια πολύ σημαντική χάρη. Μην αναφέρεις στον Ραντ -όπως και σε οποιονδήποτε άλλον- για μένα, ούτε και για όλα όσα έγιναν εδώ». Ανασήκωσε τη μια άκρη του επιτραχηλίου της. Τα χαρακτηριστικά τους έκαναν ακόμα και το πιο ήρεμο πρόσωπο μιας Άες Σεντάι να μοιάζει μανιασμένο. Η πέτρινη έκφραση είχε εξαφανιστεί. «Δεν εννοώ να του πείτε ψέματα», πρόσθεσε βιαστικά η Εγκουέν. Κάτω από την επίδραση του τζι'ε'τόχ, το να ζητήσεις από κάποιον να πει ψέματα δεν διέφερε και πολύ από το να ψεύδεσαι ο ίδιος. «Απλώς, μην ανακινήσετε το θέμα. Ήδη έχει στείλει κάποιον να με "σώσει"». Άσε που θα γίνει έξαλλος μόλις μάθει ότι μετέθεσα τον Ματ στο Έμπου Νταρ μαζί με τη Νυνάβε και την Ηλαίην, σκέφτηκε. Ωστόσο, έπρεπε να το κάνει. «Δεν χρειάζεται να με σώσει κανείς, ούτε και το θέλω, αλλά ο Ραντ νομίζει πως ξέρει καλύτερα από τον καθένα. Φοβάμαι πως θα έρθει ο ίδιος στο κατόπι μου». Άραγε, τι τη φόβιζε περισσότερο; Να εμφανιστεί στον καταυλισμό μόνος του, γεμάτος οργή, με τριακόσιες Άες Σεντάι γύρω του, ή να έρθει μαζί με μερικούς Άσα’μαν; Ό,τι και να έκανε, η συμφορά θα ήταν ανυπολόγιστη.
«Κάτι τέτοιο θα ήταν... πολύ ατυχές», μουρμούρισε η Μελαίν, παρ' όλο που σπάνια επιδίωκε να μειώσει τη σημασία ενός γεγονότος, κι η Μπάιρ γόγγυξε δυσανασχετώντας. «Ο Καρ'α'κάρν είναι ξεροκέφαλος, όπως κι οι πιο πολλοί άντρες που γνώρισα. Και μερικές γυναίκες, για να πω την αλήθεια».
«Μπορείς να μας έχεις εμπιστοσύνη, Εγκουέν αλ'Βέρ», είπε σοβαρά η Άμυς.
Η Εγκουέν βλεφάρισε χαρούμενα, μια κι η συμφωνία είχε επιτευχθεί γρήγορα. Ίσως, πάλι, να μην ήταν και τόσο παράξενο αυτό. Γι’ αυτές, ο Καρ'α'κάρν δεν ήταν παρά ένας ακόμα αρχηγός, κι ήταν γνωστό πως οι Σοφές κρατούσαν μυστικό από έναν αρχηγό κάτι που θεωρούσαν ότι δεν έπρεπε να μάθει.
Δεν υπήρχαν και πολλά ακόμα να λεχθούν, αν και κουβέντιασαν ακόμα λίγο πίνοντας τσάι. Η Εγκουέν λαχταρούσε να τη διδάξουν κάποια πράγματα για την ονειροβασία, αλλά δεν τολμούσε να το ζητήσει παρουσία της Άμυς. Θα αναγκαζόταν να αποσυρθεί, κι επιθυμούσε την παρέα της περισσότερο από το μάθημα. Η μοναδική φορά που αναφέρθηκε εκ μέρους των Σοφών το θέμα του Ραντ, ήταν όταν η Μελαίν γκρίνιαξε πως ο Αναγεννημένος Δράκοντας καλά θα έκανε να τελειώνει με τους Σάιντο και τη Σεβάνα. Τόσο η Μπάιρ όσο κι η Άμυς την κοίταξαν βλοσυρά κι αυτή αναψοκοκκίνισε. Σε τελική ανάλυση, όπως πολύ καλά γνώριζε η Εγκουέν, η Σεβάνα ήταν μια Σοφή κι ούτε ο ίδιος ο Καρ'α'κάρν δεν επιτρεπόταν να αναμιχθεί με μια Σοφή Σάιντο. Άλλωστε, δεν ήταν δυνατόν να τους αναφέρει λεπτομέρειες της περίπτωσης της. Το ότι ανασκάλεψαν ένα επαίσχυντο θέμα δεν θα μείωνε ούτε στο ελάχιστο την ντροπή που θα ένιωθε η ίδια μιλώντας γι' αυτό· ήταν πολύ δύσκολο να μη συμπεριφέρεσαι και να μη σκέφτεσαι σαν τους Αελίτες όταν οι τελευταίοι σε περιστοιχίζουν από παντού. Από την άλλη, η ίδια θα το θεωρούσε πολύ εξευτελιστικό αν δεν είχε συναντήσει ποτέ Αελίτη. Πάντως, η μόνη συμβουλή που είχαν να δώσουν για το πώς έπρεπε να χειριστεί κανείς το θέμα με τις Άες Σεντάι, ήταν τόσο ακραία που δεν θα την εφάρμοζε ούτε καν η Ελάιντα. Όσο κι αν φάνταζε απίθανη, μια εξέγερση εκ μέρους των Άες Σεντάι ίσως να είχε αποτέλεσμα. Το χειρότερο ήταν πως έτσι κι αλλιώς είχαν σχηματίσει άσχημη γνώμη για τις Άες Σεντάι, ακόμα κι αν η ίδια δεν έριχνε λάδι στη φωτιά. Η επιθυμία της ήταν να γεφυρώσει κάποια μέρα το χάσμα ανάμεσα στις Σοφές και τον Λευκό Πύργο, αλλά αυτό θα ήταν ακατόρθωτο αν πρώτα δεν καταπράυνε τα πνεύματα. Να κάτι ακόμα που δεν είχε ιδέα πώς να κατορθώσει.