«Πού ήσουν;» απαίτησε να μάθει η Εγκουέν, γνέθοντας μια προστασία ενάντια σε κάθε αδιάκριτο ακροατή.
«Η Ελντέν με πέταξε από το κρεβάτι πρωί-πρωί», γρύλισε η Σιουάν, πέφτοντας βαριά πάνω σε ένα σκαμνί. «Εξακολουθεί να νομίζει ότι μπορεί να μου αποσπάσει τα μάτια-και-τα-αυτιά της Άμερλιν. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό! Κανείς!»
Όταν η Σιουάν πρωτοήρθε στο Σαλιντάρ, μια καταδιωγμένη και σιγανεμένη γυναίκα, μια εκθρονισμένη Άμερλιν που ο κόσμος τη νόμιζε νεκρή, οι αδελφές δεν θα της επέτρεπαν να ζήσει αν δεν γνώριζε όχι μονάχα το δίκτυο των πρακτόρων της Έδρας της Άμερλιν αλλά κι αυτό του Γαλάζιου Άτζα, το οποίο διοικρύσε προτού γίνει κάτοχος του επιτραχηλίου. Αυτό της προσέδιδε επιρροή, την ίδια επιρροή που είχε κι η Ληάνε στην Ταρ Βάλον εξαιτίας των πρακτόρων της. Η άφιξη της Ελντέν Στόουνμπριτζ, η οποία πήρε τη θέση της στα μάτια — και — τα — αυτιά του Γαλάζιου Άτζα, είχε αλλάξει τα πράγματα άρδην για λογαριασμό της Σιουάν. Η Ελντέν είχε γίνει έξαλλη που οι αναφορές από μια χούφτα Γαλάζιων πρακτόρων, με τους οποίους η Σιουάν είχε καταφέρει να έχει επαφή, παραδίδονταν σε γυναίκες εκτός Άτζα. Το ότι είχε αποκαλυφθεί η ίδια η θέση της Ελντέν -κάτι που, ακόμα και μέσα στο Γαλάζιο Άτζα, υποτίθεται ότι το ήξεραν μονάχα δυο τρεις αδελφές- την εξόργισε τόσο που κόντεψε να πάθει αποπληξία. Όχι μόνο επανέκτησε τον έλεγχο του Γαλάζιου δικτύου, όχι μόνο επέπληξε τη Σιουάν φωνάζοντας της τόσο δυνατά που θα πρέπει να ακούστηκε ένα μίλι μακριά, αλλά της επιτέθηκε σχεδόν. Η Ελντέν καταγόταν από ένα Αντορινό χωριό εξόρυξης μεταλλευμάτων, στα Όρη της Ομίχλης, και λέγεται πως η λοξή της μύτη ήταν το αποτέλεσμα ενός καβγά στον οποίο είχε συμμετάσχει όταν ήταν μικρή. Οι πράξεις της προβλημάτιζαν τους ανθρώπους.
Η Εγκουέν επέστρεψε στο ασταθές κάθισμα της κι έσπρωξε μακριά το δίσκο με το πρωινό της. «Ούτε η Ελντέν ούτε και κανένας άλλος πρόκειται να σου το πάρει, Σιουάν». Όταν η Ελντέν διεκδίκησε ξανά τα Γαλάζια μάτια-και-αυτιά οι υπόλοιποι είχαν αρχίσει να σκέφτονται πως το Γαλάζιο Άτζα μάλλον δεν είχε στην κατοχή του τα μάτια-και-αυτιά της Άμερλιν. Δεν πέρασε από κανενός το μυαλό πως ήταν κάτω από τον έλεγχο της Εγκουέν. Έπρεπε να περάσουν στην κατοχή της Αίθουσας, έτσι ισχυρίζονταν η Ρομάντα κι η Λελαίν. Η κάθε μία τους σκόπευε να τεθεί επικεφαλής, βέβαια, για να μαθαίνει από πρώτο χέρι τις αναφορές, κάτι που έδινε μεγάλο πλεονέκτημα. Η Ελντέν πίστευε πως αυτοί οι πράκτορες έπρεπε να προστεθούν στο Γαλάζιο δίκτυο, μια κι η ίδια η Σιουάν ήταν Γαλάζια. Αν μη τι άλλο, η Σέριαμ ήταν ικανοποιημένη να έχει στα χέρια της όλες τις αναφορές που λάμβανε η Σιουάν. Κι αυτό συνέβαινε συνήθως. «Δεν μπορούν να σε αναγκάσουν να τα παρατήσεις».
Η Εγκουέν ξαναγέμισε το φλιτζάνι με τσάι, τοποθετώντας το μαζί με το γυαλιστερό μπλε βάζο του μελιού σε μια γωνιά του τραπεζιού, δίπλα στη Σιουάν, αλλά η γυναίκα απλώς τα κοιτούσε. Η οργή είχε εξανεμιστεί από πάνω της κι η ίδια έμοιαζε σωριασμένη στο σκαμνί. «Ποτέ δεν σκέφτηκες το σθένος», είπε, μιλώντας πιότερο στον εαυτό της. «Γνωρίζεις καλά κατά πόσον είσαι δυνατότερη από κάποιον άλλον, αλλά ποτέ σου δεν το αναλογίστηκες. Απλώς ξέρεις ότι το αποδέχεσαι ή ότι σε αποδέχεται αυτό. Στο παρελθόν, δεν είχε υπάρξει καμία πιο ισχυρή από μένα, μέχρι που...» Το βλέμμα της χαμήλωσε στα χέρια της, τα οποία σάλευαν ανήσυχα στα γόνατά της. «Μερικές φορές, ειδικά όταν η Ρομάντα ή η Λελαίν με σφυροκοπούν, νιώθω σαν να με χτυπάει κυκλώνας. Βρίσκονται πια τόσο ψηλότερα από μένα που ίσως δεν θα έπρεπε να μιλάω δίχως την άδειά τους. Αυτό ισχύει ακόμα και για την Ελντέν, παρ'όλο που δεν είναι παρά μια μετριότητα». Σήκωσε με κόπο το κεφάλι της. Το στόμα της ήταν σφιχτό κι η φωνή της είχε μια πικρή χροιά. «Υποθέτω πως προσαρμόζομαι στην πραγματικότητα, κάτι που είναι έμφυτο μέσα μας, βαθιά ριζωμένο πριν ακόμα εσύ περάσεις καν τη δοκιμασία του επωμίου. Δεν μου αρέσει, όμως. Δεν μου αρέσει!»
Η Εγκουέν έπιασε τη γραφίδα, δίπλα στο μελανοδοχείο, καθώς και το δοχείο με την άμμο και τα έπαιξε στα χέρια της διαλέγοντας προσεκτικά τις λέξεις που θα ξεστόμιζε. «Σιουάν, ξέρεις καλά πώς νιώθω για όλα όσα πρέπει να αλλάξουν. Είναι πολλά αυτά που κάνουμε επειδή οι Άες Σεντάι τα έκαναν ήδη με αυτόν τον τρόπο. Τα πράγματα όμως αλλάζουν, άσχετα αν μερικοί πιστεύουν ότι θα ξαναγίνουν όπως ήταν. Αμφιβάλλω αν υπήρξε ποτέ κάποια που πήρε το αξίωμα της Άμερλιν χωρίς να είναι πρώτα Άες Σεντάι». Η παρατήρηση αυτή θα μπορούσε να λειτουργήσει ως έναυσμα σχολίου σχετικά με τα κρυμμένα αρχεία του Λευκού Πύργου -η Σιουάν έλεγε συχνά πως δεν υπήρχε τίποτα που να μην είχε συμβεί τουλάχιστον μία φορά στην ιστορία του Πύργου, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση ίσως υπήρχε πρώτη φορά- αλλά η γυναίκα συνέχισε να είναι ακίνητη, αποκαρδιωμένη και ζαρωμένη σαν σακί. «Ο δρόμος που ακολουθούν οι Άες Σεντάι, Σιουάν, δεν σημαίνει ότι είναι ο μοναδικός ούτε κι ο καλύτερος. Εμείς πρέπει να ακολουθήσουμε τον σωστότερο δρόμο κι όποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να αλλάξει, καλύτερα να μάθει να ζει μαζί του». Έγειρε πάνω από το τραπέζι και προσπάθησε να της αναπτερώσει το ηθικό. «Ποτέ δεν κατάλαβα ποιον ορισμό δίνουν οι Σοφές στη λέξη "προτεραιότητα", όμως δεν είναι το σθένος το χαρακτηριστικό της Δύναμης. Υπάρχουν γυναίκες με την ικανότητα της διαβίβασης οι οποίες υπακούν σε άλλες που στερούνται αυτής της ικανότητας. Μία από αυτές, η Σορίλεα, δεν θα έφτανε ούτε καν να γίνει Αποδεχθείσα, αλλά ακόμα κι οι ισχυρότερες στέκονται σούζα μπροστά της».