Ο Μπράυν, πάντως, ούτε καν βλεφάρισε, αν κι η Εγκουέν ήταν σίγουρη πως είχε μια αίσθηση της κατάστασής της. Είχε μια υποψία πως πολύ λίγα πράγματα τον ξάφνιαζαν ή τον αναστάτωναν. Και μόνο η όψη του ήταν αρκετή για να φέρει τη Σιουάν σε θέση μάχης, μια κι αυτή ήταν που ξεκινούσε τους περισσότερους καβγάδες τους. Οι γροθιές της ήταν ήδη ακουμπισμένες στους γοφούς της και το βλέμμα της είχε καρφωθεί επάνω του, ένα βλέμμα γεμάτο προμηνύματα που θα τάραζε οποιονδήποτε, ακόμα κι αν δεν προερχόταν από Άες Σεντάι. Η Μυρέλ πάντως προσφερόταν περισσότερο για βοήθεια στη Σιουάν. Μάλλον, δηλαδή. «Σκόπευα να σας ζητήσω να έρθετε το απόγευμα, Άρχοντα Μπράυν. Σας το ζητάω τώρα». Ήθελε να τον ρωτήσει διάφορα πράγματα. «Θα μιλήσουμε τότε. Με συγχωρείτε τώρα».
Αντί να αποδεχτεί την αποπομπή του, ο άντρας είπε. «Μητέρα, κάποια από τις περιπόλους μου βρήκε κάτι λίγο πριν από την αυγή, κάτι που νομίζω πως πρέπει να δεις η ίδια. Μπορώ να σου έχω έτοιμη μια συνοδεία για...»
«Δεν χρειάζεται», τον έκοψε γοργά. «Εσύ, Μυρέλ, θα έρθεις μαζί μας. Σιουάν, ζήτα από κάποιον να μου φέρει το άλογο μου, σε παρακαλώ. Χωρίς χρονοτριβή».
Το να ιππεύσει με τη συνοδεία της Μυρέλ σίγουρα ήταν καλύτερο από το να την αντιμετωπίσει εδώ, με την προϋπόθεση πως οι συνταιριασμένες ενδείξεις της Σιουάν είχαν κάποιο νόημα. Άσε που, καβάλα στο άλογο, θα μπορούσε πιο εύκολα να κάνει τις ερωτήσεις της στον Μπράυν. Δεν ήταν όμως τίποτα από αυτά που τροφοδοτούσε τη βιασύνη της. Μόλις είχε εντοπίσει τη Λελαίν η οποία βημάτιζε προς το μέρος της περνώντας από τις σειρές των σκηνών, έχοντας στο πλευρό της την Τακίμα. Με μία και μοναδική εξαίρεση, όλες οι γυναίκες που ήταν Καθήμενες προτού εκθρονιστεί η Σιουάν πήγαν είτε με το μέρος της Λελαίν είτε με το μέρος της Ρομάντα. Οι περισσότερες από τις νεοδιαλεγμένες Καθήμενες ακολούθησαν το δρόμο τους, κάτι προτιμότερο κατά την άποψη της Εγκουέν.
Ακόμα κι από μικρή απόσταση, οι προθέσεις της Λελαίν ήταν προφανείς. Έμοιαζε έτοιμη να κάνει στην άκρη οτιδήποτε στεκόταν εμπόδιο στην πορεία της. Η Σιουάν την πρόσεξε κι έκανε παράμερα, χωρίς να σταματήσει παρά μόνο για μια ελαφριά υπόκλιση. Ωστόσο, δεν πρόλαβε να πηδήξει πάνω στο άλογο του Άρχοντα Μπράυν.
Η Λελαίν στυλώθηκε μπροστά από την Εγκουέν, καρφώνοντας το διαπεραστικό σαν πινέζας βλέμμα της πάνω στον Μπράυν, αναλογιζόμενη με ύφος υπολογιστικό τι δουλειά είχε εκεί, αν κι είχε να ασχοληθεί με σημαντικότερα πράγματα. «Πρέπει να μιλήσω με την Άμερλιν», είπε επιτακτικά, δείχνοντας προς τη Μυρέλ. «Εσύ, περίμενε εδώ. Θα τα πούμε αργότερα». Ο Μπράυν υποκλίθηκε, αν κι όχι πολύ βαθιά, κι οδήγησε το άλογό του στο σημείο που του υπέδειξε. Ένα από τα πρώτα πράγματα που μάθαιναν οι μυαλωμένοι άντρες ήταν πως δεν είχε νόημα να λογομαχήσεις με μια Άες Σεντάι, με τις δε Καθήμενες το όφελος ήταν συνήθως μηδενικό.
Πριν προλάβει η Λελαίν να ανοίξει το στόμα της, η Ρομάντα βρέθηκε ξαφνικά πλάι της, ακτινοβολώντας τόσο έντονα μια αύρα εξουσίας που η Εγκουέν δεν πρόσεξε αμέσως τη Βάριλιν που στεκόταν δίπλα της, παρ'όλο που η λεπτόκορμη και κοκκινομάλλα Καθήμενη του Γκρίζου Άτζα ήταν λίγες ίντσες ψηλότερη από τους πιο πολλούς άντρες. Το περίεργο ήταν που η Ρομάντα δεν είχε εμφανιστεί νωρίτερα. Οι ματιές που αντάλλασσαν με τη Λελαίν ήταν γερακίσιες και καμιά δεν επέτρεπε στην άλλη να προσεγγίσει την Εγκουέν. Η λάμψη του σαϊντάρ κύκλωνε και τις δύο γυναίκες συγχρόνως κι η κάθε μια τους ύφανε ένα προστατευτικό πεδίο γύρω από τις υπόλοιπες πέντε για να εμποδίσει το κρυφάκουσμα. Τα βλέμματά τους συγκρούστηκαν και η πρόκληση ήταν έκδηλη στα ψυχρά και συγκεντρωμένα πρόσωπά τους, αλλά καμιά τους δεν απέσυρε το προστατευτικό πεδίο.
Η Εγκουέν δάγκωσε τη γλώσσα της. Σε δημόσιο χώρο η παρουσία προστατευτικού πεδίου ενάντια στο κρυφάκουσμα ήταν απόφαση της ισχυρότερης αδελφής και το πρωτόκολλο έλεγε πως, από τη στιγμή που μια Άμερλιν ήταν παρούσα, μόνο αυτή μπορούσε να πάρει την απόφαση. Πάντως, δεν είχε διάθεση για καμιά μορφή απολογίας που θα ακολουθούσε την αναφορά του κανονισμού. Αν τις πίεζε θα συναινούσαν, αυτό ήταν σίγουρο, κι ας συμπεριφερόταν σαν να κανάκευε ένα κακομαθημένο μωρό. Δάγκωσε τη γλώσσα της, ενώ από μέσα της έβραζε. Πού ήταν η Σιουάν; Δεν ήταν δίκαιο -το να σελώσεις τα άλογα απαιτούσε λίγη ώρα παραπάνω- κι αυτή το μόνο που ήθελε ήταν να σφίξει τη φούστα της για να απομακρύνει τα χέρια από το κεφάλι της.
Η Ρομάντα ήταν η πρώτη που αποχώρησε από το παιχνίδι με τις διαπεραστικές ματιές, αν κι όχι σαν ηττημένη. Ξαφνιάζοντας τη Λελαίν, που είχε μείνει να την κοιτάει σαν ηλίθια, κινήθηκε γύρω από την Εγκουέν. «Η Ντελάνα δημιουργεί ξανά προβλήματα». Η διαπεραστική της φωνή ήταν σχεδόν γλυκιά αλλά διατηρούσε μια οξύτητα που έδινε έμφαση στην έλλειψη κάποιου τίτλου που απαιτούσε σεβασμό. Τα μαλλιά της Ρομάντα ήταν εντελώς γκρίζα, μαζεμένα σε έναν καλοφτιαγμένο κότσο στη βάση του σβέρκου της, αλλά η ηλικία οπωσδήποτε δεν απάλυνε το παρουσιαστικό της. Η Τακίμα, με τα μακριά, μαύρα μαλλιά της και τη γερασμένη, φιλντισένια χροιά της επιδερμίδας της ήταν εδώ και περίπου εννιά χρόνια μια Καθήμενη του Καφέ Άτζα, εξίσου δυναμική στην Αίθουσα όσο και στην τάξη, κι ωστόσο έστεκε λίγο πιο πίσω, μειλίχια, με τα χέρια διπλωμένα στη μέση της. Η Ρομάντα ηγείτο της κλίκας της το ίδιο δυναμικά με τη Σορίλεα. Ανήκε στην κατηγορία των ανθρώπων όπου η ισχύς και το σθένος παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή τους, κι η αλήθεια ήταν πως κι η Λελαίν δεν διέφερε και πολύ.