«Σκοπεύει να εισηγηθεί ενώπιον της Αίθουσας», είπε ξινά η Λελαίν, αρνούμενη να κοιτάξει προς το μέρος της Ρομάντα. Η ενδεχόμενη συμφωνία με αυτή τη γυναίκα δεν την ικανοποιούσε καθόλου. Ήταν σαν να μιλούσε δεύτερη. Αντιλαμβανόμενη πως τα πράγματα έβαιναν υπέρ της, η Ρομάντα χαμογέλασε, σουφρώνοντας αδιόρατα τα χείλη της.
«Σχετικά με τι;» ρώτησε η Εγκουέν, θέλοντας να κερδίσει χρόνο. Ήταν σίγουρη πως ήξερε. Δύσκολο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, να μην αναστενάξει και να μην αρχίσει να τρίβει τους κροτάφους της.
«Σχετικά με το Μαύρο Άτζα φυσικά, Μητέρα», αποκρίθηκε η Βάριλιν, ανασηκώνοντας το κεφάλι της, σαν να είχε ξαφνιαστεί από την ερώτηση. Ίσως και να είχε. Η Ντελάνα είχε λυσσάξει με αυτό το θέμα. «Επιθυμεί να προβεί η Αίθουσα σε ανοικτή κατηγορία εις βάρος της Ελάιντα ότι ανήκει στο Μαύρο Άτζα». Σταμάτησε να μιλάει απότομα μόλις η Λελαίν σήκωσε το χέρι της. Η Λελαίν επέτρεπε περισσότερες παρεκκλίσεις στις ακολούθους της απ' ό,τι η Ρομάντα, ή ίσως να μην ήταν και τόσο αυστηρή, αλλά ωστόσο ποτέ δεν το παράκανε.
«Πρέπει να μιλήσεις μαζί της, Μητέρα». Όποτε το αποφάσιζε, η Λελαίν μπορούσε να χαρίσει στο συνομιλητή της ένα θερμό χαμόγελο. Η Σιουάν ισχυρίστηκε ότι ήταν φίλες κάποτε -η Λελαίν την είχε αποδεχτεί ξανά, καλωσορίζοντάς την κατά κάποιον τρόπο— αλλά για την Εγκουέν αυτό το χαμόγελο δεν ήταν παρά ένα πρακτικό εργαλείο.
«Και να πούμε τι;» Τα χέρια της αδημονούσαν να μαλάξουν το κεφάλι της. Αυτές οι δύο φρόντιζαν έτσι ώστε να φτάνει μέχρι την Αίθουσα μόνο ό,τι ήθελε αυτή, ελάχιστα απ' όσα πρότεινε η Εγκουέν, με αποτέλεσμα να μη φτάνει σχεδόν τίποτα, και τώρα ήθελαν να μεσολαβήσει η ίδια με μια Καθήμενη; Ναι, ήταν αλήθεια πως η Ντελάνα όντως υποστήριζε τις εισηγήσεις της - όποτε τη βόλευε βέβαια. Ήταν σαν ένας ανεμοδείκτης που γυρνούσε όπου φύσαγε ο άνεμος, κι αν τελευταία είχε στραφεί με το μέρος της; Εγκουέν, δεν σήμαινε και τίποτα σπουδαίο. Ο απώτερος σκοπός της φαίνεται πως ήταν το Μαύρο Άτζα. Γιατί καθυστερούσε η Σιουάν;
«Πες της πως πρέπει να σταματήσει, Μητέρα». Από το χαμόγελο και τον τόνο της φωνής της η Λελαίν ήταν σαν να έδινε συμβουλές σε μια θυγατέρα. «Αυτή η χαζομάρα —χειρότερα κι από χαζομάρα- μας έχει όλες στην άκρη του ξυραφιού. Μερικές αδελφές έχουν αρχίσει να πιστεύουν, Μητέρα. Αυτές οι ιδέες δεν θα αργήσουν να διαδοθούν στους υπηρέτες και στους στρατιώτες». Η ματιά που έριξε προς τη μεριά του Μπράυν ήταν γεμάτη αμφιβολία. Απ' ό,τι φαινόταν, ο Μπράυν προσπαθούσε να πιάσει κουβέντα με τη Μυρέλ, η οποία κοιτούσε την απομονωμένη από το προστατευτικό πεδίο ομάδα κι έπαιζε νευρικά τα γκέμια με τα γαντοφορεμένα της χέρια.
«Το να πιστεύεις το προφανές δεν είναι και τόσο ανόητο», γάβγισε η Ρομάντα. «Μητέρα...» πρόφερε τη λέξη σαν να έλεγε «κοπέλα μου», «...ο λόγος που πρέπει να σταματήσει η Ντελάνα είναι ότι κάνει πολύ περισσότερο κακό παρά καλό. Μπορεί η Ελάιντα να ανήκει στο Μαύρο Άτζα -πράγμα για το οποίο αμφιβάλλω- ανεξάρτητα από τα κουτσομπολιά από δεύτερο χέρι που σκορπάει από δω κι από κει αυτή η τσούλα η Χάλιμα. Η Ελάιντα μπορεί να είναι ξεροκέφαλη, αλλά δεν νομίζω πως είναι κακιά. Ακόμα και να είναι όμως, αν το διατυμπανίζουμε τριγύρω βάζουμε τον καθένα σε υποψίες σχετικά με τις Άες Σεντάι κι αναγκάζουμε το Μαύρο Άτζα να κρυφτεί κι άλλο. Υπάρχουν μέθοδοι για να τους κάνουμε να φανερωθούν χωρίς να τους φοβίσουμε τόσο που να το βάλουν στα πόδια».
Η Λελαίν πήρε μια βαθιά εισπνοή, σαν να ρουθούνιζε περιφρονητικά. «Έστω ότι αυτές οι βλακείες είναι αληθινές, Ρομάντα. Δεν νομίζω πως οποιαδήποτε αδελφή με στοιχειώδη αυτοεκτίμηση θα ενδώσει στις μεθόδους σου. Όσα προτείνεις είναι καθαρά υποθετικά». Η Εγκουέν βλεφάρισε, μπερδεμένη. Ούτε η Σιουάν ούτε η Ληάνε δεν της είχαν αναφέρει τίποτα σχετικό. Οι Καθήμενες, ευτυχώς, δεν φαίνεται να πρόσεχαν και πολύ όσα λέγονταν. Ως συνήθως.
Τοποθετώντας τις γροθιές πάνω στους γοφούς της, η Ρομάντα πλησίασε γύρω-γύρω τη Λελαίν. «Οι ανέλπιδοι καιροί απαιτούν ανέλπιδες πράξεις. Μερικές θα ρωτήσουν για ποιο λόγο να ριψοκινδυνεύσει κάποια την αξιοπρέπειά της μόνο και μόνο για να αποκαλύψει τους υπηρέτες του Σκοτεινού».