«Μπορεί να τον θεωρούσες τόσο παλιάνθρωπο μέχρι τώρα, ώστε σου διέφυγε η όποια χρησιμότητα του», μουρμούρισε ξερά η Μπιργκίτε. Η Ηλαίην της έριξε μια ψυχρή ματιά, ανασήκωσε το πηγούνι της, έκανε μια ξαφνική γκριμάτσα κι ένευσε απρόθυμα. Δεν δεχόταν εύκολα οποιαδήποτε κριτική.
«Όχι», αποκρίθηκε η Νυνάβε με φωνή -όλως παραδόξως — κοφτή κι ασθενική ταυτόχρονα. Η αρρωστημένη έκφραση στο πρόσωπό της είχε βαθύνει περισσότερο, αλλά μάλλον δεν έφταιγε πια το ταρακούνημα της βάρκας. «Δεν μπορεί να το εννοείς! Ξέρεις πολύ καλά, Ηλαίην, πόσο μεγάλο βάσανο μπορεί να γίνει και πόσο ξεροκέφαλος είναι. Θα επιμείνει να κουβαλήσει τους στρατιώτες του λες και πρόκειται να κάνουν παρέλαση. Για προσπάθησε να βρεις οτιδήποτε στο Ράχαντ έχοντας τους στρατιώτες πάνω από το κεφάλι σου. Προσπάθησε! Σε χρόνο μηδέν θα κάνει το παν για να αναλάβει αυτός τα ηνία, επιδεικνύοντάς μας το τερ'ανγκριάλ. Είναι χίλιες φορές χειρότερος από τη Βαντέν ή από την Αντελέας, ακόμα κι από τη Μέριλιλ. Από τον τρόπο που συμπεριφέρεται καταλαβαίνεις πως θα μπορούσε να μπει στη φωλιά μιας αρκούδας μόνο και μόνο για να τη δει!»
Η Μπιργκίτε έκανε έναν θόρυβο ο οποίος θα μπορούσε να σημαίνει ότι της είχε φανεί αστείο, αλλά οι υπόλοιπες την κοίταξαν επικριτικά. Η ματιά που τους ανταπέδωσε έκρυβε τόσο μειλίχια αθωότητα, ώστε η Νυνάβε κόντεψε να πνιγεί όταν πήγε να μιλήσει.
Η Ηλαίην ήταν περισσότερο κατευναστική, σαν να προσπαθούσε να κάνει τον διαιτητή. «Είναι τα'βίρεν, Νυνάβε. Μπορεί να αλλάξει το Σχήμα, να διαφοροποιήσει την πιθανότητα, απλώς με το να είναι παρών. Πρέπει να παραδεχτώ πως θα χρειαστούμε τύχη, κι ένας τα'βίρεν στον δρόμο μας είναι κάτι περισσότερο από απλή τύχη. Άσε που μπορούμε να πιάσουμε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Δεν χρειάζεται να του παρέχουμε απόλυτη ελευθερία, ανεξάρτητα από το πόσο απασχολημένες θα είμαστε. Κάτι τέτοιο δεν θα ωφελήσει κανέναν, πολύ περισσότερο εκείνον. Θα χρειαστεί να τον μάθουμε να φέρεται κόσμια και να του θέσουμε όρια εξ αρχής».
Η Νυνάβε τακτοποίησε τη φούστα της με ζωηρές κινήσεις. Ισχυριζόταν πως δεν ενδιαφερόταν περισσότερο από την Αβιέντα για τα φορέματα - για τη συνολική εμφάνιση, εν πάση περιπτώσει. Ανέκαθεν, όμως, διατυμπάνιζε πως το μαλλί καλής ποιότητας ήταν κατάλληλο για οποιονδήποτε - ωστόσο, είχε διαλέξει μόνη της το σχέδιο για το γαλάζιο φόρεμα με τις κίτρινες λωρίδες στον ποδόγυρο και στα μανίκια. Η κάθε ραφή ήταν μεταξωτή ή κεντημένη ή και τα δύο, σχεδιασμένη με αυτό που η Αβιέντα είχε μάθει να αναγνωρίζει ως μεράκι.
Για πρώτη φορά, η Νυνάβε φάνηκε να καταλαβαίνει πως δεν μπορούσε να την εμποδίσει. Καμιά φορά την έπιαναν ξεσπάσματα οργής, αλλά δεν θα παραδεχόταν ποτέ πως τώρα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Η βλοσυρότητα μετατράπηκε σε κατσούφιασμα. «Και ποια θα του το ζητήσει; Ο Ματ θα κάνει όποια το επιχειρήσει να ικετεύει, το ξέρεις αυτό. Δεν τον παντρευόμουν καλύτερα;»
Η Ηλαίην δίστασε, αλλά τελικά μίλησε με σταθερή φωνή. «Θα το αναλάβει η Μπιργκίτε και δεν θα τον ικετεύσει για τίποτα. Θα του εξηγήσει. Οι περισσότεροι άντρες σε υπακούουν, αν τους μιλάς με σταθερή κι αποφασιστική φωνή». Η Νυνάβε φαινόταν να αμφιβάλλει, κι η Μπιργκίτε τινάχτηκε από τον πάγκο της. Πρώτη φορά την έβλεπε τόσο αλαφιασμένη η Αβιέντα. Στα μάτια οποιουδήποτε άλλου μπορεί να έμοιαζε φοβισμένη, μα για την Αβιέντα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ό,τι ήταν μια Φαρ Ντάραϊς Μάι για έναν υδρόβιο. Η ικανότητά της στο τόξο ήταν εκπληκτική.
«Είσαι η ξεκάθαρη επιλογή, Μπιργκίτε», συνέχισε γρήγορα η Ηλαίην. «Η Νυνάβε κι εγώ είμαστε Άες Σεντάι, όπως θα μπορούσε να είναι κι η Αβιέντα. Δεν είναι δυνατόν να το κάνουμε εμείς διατηρώντας ταυτόχρονα την αξιοπρέπειά μας. Όχι με αυτόν τον άνθρωπο, τουλάχιστον. Ξέρεις πώς είναι». Τι είχε απογίνει όλη εκείνη η συζήτηση περί σταθερής κι αποφασιστικής φωνής; Όχι πως η Αβιέντα είχε δει αυτή τη μέθοδο να έχει αποτελέσματα σε κάποιον, με εξαίρεση τη Σορίλεα. Απ’ όσο γνώριζε πάντως, μέχρι τώρα δεν είχε επηρεάσει τον Ματ Κώθον. «Δεν μπορεί να σε έχει αναγνωρίσει, Μπιργκίτε. Αν συνέβαινε αυτό, όλο και κάτι θα είχε πει».
Ό, τι κι αν σήμαινε αυτό, η Μπιργκίτε ακούμπησε πάνω στο τοίχωμα κι έπλεξε τα δάχτυλα πάνω στο στομάχι της. «Έπρεπε να έχω καταλάβει πως θα απευθυνόσουν πάλι σε μένα, από τότε που είπα ότι ήταν καλό που ο πισινός σου δεν...» Σταμάτησε να μιλάει, κι ένα αχνό χαμόγελο ικανοποίησης χαράχτηκε στα χείλη της. Η έκφραση της Ηλαίην δεν άλλαξε στο ελάχιστο, αλλά ήταν φανερό πως η Μπιργκίτε νόμιζε ότι εν μέρει είχε πάρει την εκδίκησή της. Θα πρέπει να είχε σχέση με τον δεσμό ενός Προμάχου. Ωστόσο, η Αβιέντα αδυνατούσε να κατανοήσει τι σχέση είχε ο πισινός της Ηλαίην με όλα αυτά. Οι υδρόβιοι ήταν τόσο... αλλόκοτοι... μερικές φορές. Η Μπιργκίτε συνέχισε να μιλάει, εξακολουθώντας να χαμογελάει. «Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ερεθίζεται μόλις βλέπει εσάς τις δύο. Δεν μπορεί να είναι επειδή τον μπλέξατε έτσι. Η Εγκουέν έβαλε κι αυτή το χεράκι της, αλλά πρόσεξα πως της δείχνει μεγαλύτερο σεβασμό απ' ό,τι οι περισσότερες αδελφές. Επιπλέον, όσες φορές τον πήρε το μάτι μου να βγαίνει από την Περιπλανώμενη Γυναίκα, έμοιαζε να το διασκεδάζει». Το χαμόγελό της έγινε μορφασμός που ανάγκασε την Ηλαίην να ρουθουνίσει αποδοκιμαστικά.