Ακουμπώντας τα χέρια της πάνω στο τραπέζι, η Νέστα ντιν Ρέας τής έριξε ένα βλέμμα που θύμισε στην Αβιέντα τη Σορίλεα. «Μπορεί και να είσαι, αλλά θα μάθω ποια αποκάλυψε αυτό που δεν έπρεπε να έχει αποκαλυφθεί. Πρέπει να πάρει μερικά μαθήματα εχεμύθειας».
«Ένα σκισμένο ιστίο δεν παύει να είναι σκισμένο, Νέστα», είπε ξαφνικά ο ηλικιωμένος άντρας, με φωνή πολύ δυνατότερη απ' όσο μαρτυρούσαν τα κοκαλιάρικα μέλη του. Η Αβιέντα τον είχε περάσει για φρουρό, ωστόσο ο τόνος της φωνής του υποδήλωνε πως ήταν ισάξιος με τις γυναίκες. «Καλό θα ήταν να ρωτήσουμε τι είδους υποστήριξη θα μας παράσχουν οι Άες Σεντάι τις μέρες του ερχομού του Κοραμούρ, όταν οι θύελλες θα αλωνίζουν στις θάλασσες κι ο όλεθρος της Προφητείας θα αρμενίζει στους ωκεανούς. Αν όντως πρόκειται για Άες Σεντάι...» Στην τελευταία αυτή παρατήρηση ανασήκωσε το φρύδι του προς το μέρος της Ανεμοσκόπου.
Εκείνη απάντησε ήρεμα, με φωνή γεμάτη σεβασμό. «Τρεις έχουν την ικανότητα της διαβίβασης, συμπεριλαμβανομένης αυτής εδώ». Έδειξε προς την Αβιέντα. «Ποτέ μου δεν έχω συναντήσει ισχυρότερες. Ποια άλλη θα τολμούσε να φοράει το δαχτυλίδι;»
Κάνοντάς τη να σωπάσει με μια χειρονομία, η Νέστα ντιν Ρέας κοίταξε τον άντρα με το ίδιο ατσάλινο βλέμμα. «Οι Άες Σεντάι δεν ζητούν ποτέ βοήθεια, Μπάροκ», γρύλισε. «Οι Άες Σεντάι δεν ζητούν ποτέ τίποτα». Αυτός τής ανταπέδωσε μια ήπια ματιά κι έπειτα από ένα λεπτό η γυναίκα αναστέναξε, λες και το βλέμμα του την είχε αναγκάσει να χαμηλώσει τα μάτια της. Ωστόσο, κοίταξε την Ηλαίην εξίσου σκληρά. «Τι θα θέλατε από μας...» Δίστασε. «...Κόρη-Διάδοχε του Άντορ;» Ακόμη κι η προσφώνηση είχε ειπωθεί με σκεπτικισμό.
Η Νυνάβε συγκεντρώθηκε, έτοιμη να βγει στην αντεπίθεση - η Αβιέντα θα άκουγε τον εξάψαλμο από τις Άες Σεντάι στο Παλάτι Τάρασιν, για τη συνήθεια που είχε μαζί με την Ηλαίην, να ξεχνούν ότι κι οι ίδιες ήταν Άες Σεντάι. Η άρνηση αυτού του τίτλου, ακόμα κι από κάποια που δεν ήταν Άες Σεντάι, μπορούσε να προκαλέσει αιματοχυσία. Η Νυνάβε συγκεντρώθηκε κι ετοιμάστηκε να ανοίξει το στόμα της... Κι η Ηλαίην την έκανε να σωπάσει, αγγίζοντάς τη στο μπράτσο και ψιθυρίζοντας κάτι τόσο χαμηλόφωνα, ώστε η Αβιέντα δεν άκουσε τίποτα. Το πρόσωπο της Νυνάβε εξακολουθούσε να είναι αναψοκοκκινισμένο, κι εκείνη έτοιμη να ξεριζώσει την πλεξούδα της από το κακό της, όμως κράτησε το στόμα της κλειστό. Τελικά, η Ηλαίην ήταν όντως ικανή να βάλει τέλος σε μια διαφωνία.
Φυσικά, η Ηλαίην δεν έμοιαζε και τόσο ευχαριστημένη, αφού όχι μόνο το δικαίωμά της να αποκαλείται Άες Σεντάι, αλλά και το δικαίωμά της στον τίτλο της Κόρης-Διαδόχου αμφισβητούνταν ανοιχτά. Σε κάποιον που δεν την ήξερε θα φάνταζε ήρεμη, αλλά η Αβιέντα είχε ήδη προσέξει τα σημάδια. Το ανασηκωμένο πηγούνι φανέρωνε θυμό· αν πρόσθετες δε και τα διάπλατα ανοικτά μάτια, η Ηλαίην ήταν ένας πυρσός, ενώ η Νυνάβε μια απλή χόβολη. Η Μπιργκίτε βρισκόταν σε εγρήγορση, με πρόσωπο που έμοιαζε πέτρινο και με μάτια που πετούσαν φλόγες. Συνήθως δεν αντανακλούσε τα συναισθήματα της Ηλαίην, εκτός κι αν ήταν υπερβολικά έντονα. Τυλίγοντας τα δάχτυλά της γύρω από τη λαβή του μαχαιριού που ήταν περασμένο στη ζώνη της, η Αβιέντα ετοιμάστηκε να αγκαλιάσει το σαϊντάρ. Πρώτα-πρώτα θα σκότωνε την Ανεμοσκόπο. Η γυναίκα δεν ήταν διόλου ασθενική όσον αφορούσε στη Δύναμη, και θα μπορούσε να αποδειχθεί επικίνδυνη. Με τόσο πολλά πλοία ολόγυρα, μπορούσαν να βρουν άλλους.
«Αναζητούμε ένα τερ'ανγκριάλ». Με εξαίρεση την ψυχρότητα στον τόνο της φωνής της, όποιος δεν γνώριζε την Ηλαίην θα πίστευε πως ήταν απολύτως ήρεμη. Κοιτούσε έντονα τη Νέστα ντιν Ρέας, αλλά απευθυνόταν σε όλους, κι ειδικά στην Ανεμοσκόπο. «Με τη βοήθειά του, πιστεύουμε πως μπορούμε να αποκαταστήσουμε τις καιρικές συνθήκες. Θα πρέπει κι εσείς να αντιμετωπίζετε το ίδιο πρόβλημα με τους στεριανούς. Ο Μπάροκ μίλησε για τεράστιες καταιγίδες. Δεν είναι δυνατόν να μην αισθάνεστε το απειλητικό άγγιγμα του Σκοτεινού, του Πατέρα των Θυελλών, στη θάλασσα, το οποίο κι εμείς νιώθουμε στην ξηρά. Με αυτό το τερ'ανγκριάλ στην κατοχή μας, μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα, όμως δεν θα τα καταφέρουμε μόνες. Απαιτείται η συνεργασία αρκετών γυναικών, ίσως δε χρειαστεί να συμπληρωθεί ο κύκλος των δεκατριών. Πιστεύουμε πως σε αυτές τις γυναίκες θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν κι Ανεμοσκόποι, εφ' όσον κανείς άλλος, ούτε καν οι Άες Σεντάι, δεν έχουν τόσο πολλές γνώσεις για τον καιρό. Αυτή είναι η αρωγή που ζητούμε».
Νεκρική σιγή ακολούθησε τα λόγια της, μέχρι που η Ντόριλ ντιν Έιραν είπε προσεκτικά: «Πες μας γι' αυτό το τερ'ανγκριάλ, Άες Σεντάι. Πώς λέγεται; Με τι μοιάζει;»