Εξακολουθώντας να ενθαρρύνει, κοίταξε τις γραμμές των Σοφών Σάιντο. Μερικές φαίνονταν σε κακό χάλι, με τις μαντίλες βγαλμένες από τα κεφάλια τους και τα μακριά μαλλιά να κρέμονται ελεύθερα. Οι ποδόγυροι και τα πανωφόρια ήταν καλυμμένα με χώματα και βρωμιές, ενώ μερικά είχαν καψαλιστεί. Τουλάχιστον δώδεκα κείτονταν αραδιασμένες, γογγύζοντας, ενώ εφτά άλλες ήταν ακίνητες, με τις εσάρπες περασμένες πάνω από τα κεφάλια τους. Οι όρθιες ήταν αυτές που την ενδιέφεραν. Η Ριάλ κι η Άλαρυς, με το σπάνιο μαύρο μαλλί της ανακατεμένο. Η Σόμεριν, η οποία φορούσε την μπλούζα της ξεκούμπωτη, αποκαλύπτοντας το ντεκολτέ της περισσότερο ακόμα κι από την ίδια τη Σεβάνα, κι η Μέιρα με το μακρόστενο πρόσωπό της βλοσυρότερο απ' ό,τι συνήθως. Η εύσωμη Τίον, η λεπτοκαμωμένη Μπελίντε κι η Μοντάρα, ψηλή όσο ένας άντρας.
Κάποια από αυτές θα έπρεπε να της το είχε αναφέρει αν συνέβαινε κάτι καινούργιο. Το μυστικό της Ντεσαίν ήταν δεσμευτικό. Ακόμα και για μια Σοφή, η αποκάλυψή του ισοδυναμούσε με δια βίου πόνο -ή, ακόμα χειρότερα, με αισχύνη- σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει το τοχ. Εναλλακτικά, αυτή που το αποκάλυπτε, θα οδηγείτο γυμνή στην έρημο για να ζήσει ή να πεθάνει - αν και το πιθανότερο ήταν να σκοτωθεί σαν αγρίμι από οποιονδήποτε τη συναντούσε. Ακόμα κι έτσι, όμως, η Σεβάνα ήταν σίγουρη πως τις ευχαριστούσε να μην της αποκαλύπτουν διάφορα πράγματα, όπως αυτά που μάθαιναν οι Σοφές κατά τη διάρκεια της μαθητείας τους ή στα ταξίδια τους στο Ρουίντιαν. Έπρεπε να λάβει κάποια μέτρα γι' αυτό, αλλά αργότερα. Δεν ήταν συνετό να επιδείξει την αδυναμία της ρωτώντας τες τι έκαναν.
Στρεφόμενη ξανά προς τη μεριά της μάχης, αντιλήφθηκε πως η πλάστιγγα είχε αρχίσει να γέρνει, και μάλιστα προς το μέρος της. Στον Νοτιά, οι μπάλες φωτιάς και τα αστροπελέκια έπεφταν με τον ίδιο ρυθμό όπως και πριν, αλλά όχι μπροστά της, ούτε και στα δυτικά ή βόρεια όπως φαινόταν. Οι βολές προς τις άμαξες συχνά αποτύγχαναν να φθάσουν στο έδαφος, ωστόσο οι προσπάθειες των Άες Σεντάι είχαν χαλαρώσει αισθητά. Ήταν προφανές πως είχαν πάρει πια αμυντική στάση. Η Σεβάνα θα στεφόταν νικήτρια!
Η ενθουσιώδης αυτή σκέψη δεν είχε προλάβει καλά-καλά να ξεχυθεί σαν κάψα στο μυαλό της, όταν οι Άες Σεντάι σίγησαν. Μόνο στα νότια η φωτιά κι οι αστραπές εξακολουθούσαν να πέφτουν ανάμεσα στους ολγκάι’ντ'σισβάι. Άνοιξε το στόμα της, έτοιμη να κραυγάσει νικηφόρα, αλλά συνειδητοποίησε κάτι το οποίο την ανάγκασε να σωπάσει. Οι φωτιές κι οι αστραπές που βομβάρδιζαν τις άμαξες έμοιαζαν τώρα να τσακίζονται σε κάποιο αόρατο εμπόδιο. Ο καπνός που αναδευόταν από τις καμένες καρότσες σχημάτιζε το περίγραμμα ενός θόλου και τελικά θεριεύε μέσα από μια τρύπα, στην κορυφή της αόρατης περίφραξης.
Η Σεβάνα γύρισε να αντιμετωπίσει τις γραμμές των Σοφών, κι η έκφραση στο πρόσωπό της ήταν τέτοια, ώστε οι άλλες ζάρωσαν μπροστά της κι, ίσως, μπροστά στο ακόντιο που κρατούσε στα χέρια της. Ήξερε πως έμοιαζε έτοιμη να το χρησιμοποιήσει, και πράγματι ήταν έτοιμη. «Γιατί τις αφήσατε να το κάνουν αυτό;» ρώτησε αγριεμένα. «Για ποιον λόγο; Υποτίθεται πως θα εμποδίζατε τις πράξεις τους, κι εσείς επιτρέψατε να φτιάξουν κι άλλο τείχος!»
Η Τίον έμοιαζε έτοιμη να ξεράσει, αλλά ακούμπησε τις παλάμες στους πλατιούς γοφούς της και κοίταξε κατάματα τη Σεβάνα. «Δεν το έκαναν οι Άες Σεντάι», δήλωσε αποφασιστικά.
«Και τότε ποιος το έκανε;» ρώτησε η Σεβάνα, σαν να έφτυνε τις λέξεις. «Οι άλλες Σοφές; Σας το είπα ότι έπρεπε να επιτεθούμε!»
«Δεν ήταν γυναίκες», παρενέβη η Ριάλ με τρεμάμενη φωνή. «Δεν ήταν...» Ξεροκατάπιε και χλώμιασε.
Η Σεβάνα γύρισε αργά να κοιτάξει το θόλο, και μόνο τότε θυμήθηκε πως έπρεπε να πάρει ανάσα. Κάτι είχε υψωθεί μέσα από την τρύπα, από την οποία ξεχυνόταν ο καπνός. Ένα από τα λάβαρα των υδατοχωρών. Ο καπνός δεν ήταν τόσο πυκνός για να το κρύψει ολότελα. Πορφυρό, με έναν δίσκο μισό λευκό, μισό μαύρο και με τα χρώματα να διαχωρίζονται από έναν μαίανδρο, όπως ακριβώς το κομμάτι υφάσματος που φορούσαν οι σισβαϊ'αμάν. Το λάβαρο του Ραντ αλ'Θόρ. Άραγε, ήταν τόσο δυνατός ώστε είχε καταφέρει να ελευθερωθεί, να συντρίψει τις Άες Σεντάι και να υψώσει το λάβαρό του; Πιθανότατα.
Η λαίλαπα χτυπούσε ακόμα δυνατά το θόλο κι η Σεβάνα άκουσε μουρμουρητά πίσω της. Οι γυναίκες σκέφτονταν πως έπρεπε να υποχωρήσουν. Ποτέ. Ανέκαθεν ήξερε πως το ευκολότερο μονοπάτι δύναμης περνούσε μέσα από την υποταγή των αντρών που ήδη την κατείχαν. Από την εποχή που ήταν παιδί ακόμα, γνώριζε πως είχε γεννηθεί με τα κατάλληλα όπλα για να τους υποτάξει. Ο Σούλαντρικ, αρχηγός φατρίας των Σάιντο, υποτάχθηκε στα δεκαέξι της χρόνια κι, όταν πέθανε, η Σεβάνα διάλεξε κάποιους από αυτούς που ήταν πιθανότερο να τον διαδεχτούν. Ο Μούραντιν κι ο Κουλάντιν πίστευαν, ο καθένας ξεχωριστά, πως είχαν τραβήξει το ενδιαφέρον της κι, όταν ο Μούραντιν, όπως και τόσοι άλλοι, απέτυχε να επιστρέψει από το Ρουίντιαν, ένα χαμόγελο ήταν αρκετό για να πείσει τον Κουλάντιν ότι την είχε κατακτήσει. Όμως, η ισχύς ενός αρχηγού φατρίας ωχριούσε δίπλα στην αντίστοιχη ενός Καρ'α'κάρν, η οποία, με τη σειρά της, δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα έβλεπε γύρω της. Αναρρίγησε, λες και μόλις είχε δει τον ομορφότερο άντρα που μπορούσε να φανταστεί. Όταν ο Ραντ αλ'Θόρ θα γινόταν δικός της, θα κατακτούσε ολόκληρο τον κόσμο.