Όλοι αυτοί βρίσκονταν πάνω από το χοντρό πλέγμα των κανναβόσχοινων που κρέμονταν από τα κοντάρια. Από κάτω βρίσκονταν όσοι είχαν ασήμι και χρυσάφι· οι ευγενείς, οι καλοντυμένοι κι οι ευκατάστατοι. Υπηρέτες με αυτάρεσκο ύφος σέρβιραν παντς σε ασημένιες κούπες για τους αφέντες τους, νεαρές τσαχπίνες έκαναν αέρα στις κυράδες τους με φτερωτές βεντάλιες, κι ανάμεσά τους ένας χωρατατζής με το πρόσωπο βαμμένο άσπρο και με κουδουνιστά μπρούντζινα καμπανάκια στο ασπρόμαυρο καπέλο και στον μανδύα του. Πομπώδεις τύποι με μυτερά βελούδινα καπέλα περπατούσαν κορδωμένοι· λεπτά ξίφη ήταν περασμένα γύρω από τους γοφούς τους, ενώ τα μαλλιά τους, αγγίζοντας τους μεταξωτούς μανδύες, έπεφταν πάνω από τους ώμους τους, κρατημένα από ασημένιες και χρυσές αλυσίδες ανάμεσα στα στενά κεντητά πέτα. Κάποιες γυναίκες είχαν πιο κοντά μαλλιά από τους άντρες, ενώ άλλες πιο μακριά, χτενισμένα με τόσους τρόπους όσες ήταν οι ίδιες. Φορούσαν πλατύγυρα καπέλα με λοφία ή κομψά βέλα, για να κρύβουν τα πρόσωπα τους. Οι εσθήτες τους ήταν σχεδιασμένες ώστε να αναδεικνύουν το στήθος, είτε επρόκειτο για το τοπικό στυλ ένδυσης είτε για κάποιο άλλο. Οι ευγενείς, κάτω από φωτεινά έγχρωμα παρασόλια, ακτινοβολούσαν φορώντας δαχτυλίδια και σκουλαρίκια, περιδέραια και βραχιόλια από χρυσάφι και φίλντισι, καθώς και πανέμορφα πετράδια. Κοιτούσαν τους πάντες με ύφος σαρδόνιο. Καλοθρεμμένοι έμποροι και τοκογλύφοι με διακριτικές δαντέλες, ενίοτε και με κάποια καρφίτσα ή ένα δαχτυλίδι με καλογυαλισμένη πέτρα, υποκλίνονταν ταπεινά στους ανωτέρους τους, που πιθανότατα τους χρωστούσαν τεράστια ποσά. Η τύχη άλλαζε χέρια στην Ασημένια Τροχιά κι όχι μόνο στα στοιχήματα. Λεγόταν πως ολόκληρες ζωές και τιμές άλλαζαν επίσης χέρια πίσω από τα σχοινιά.
Ο Ματ φόρεσε ξανά το καπέλο του και σήκωσε το χέρι του. Μια από τις καταστιχογράφους τον πλησίασε, μια γυναίκα με οστεώδες πρόσωπο και γαμψή μύτη. Τέντωσε τα κοκαλιάρικα χέρια της καθώς υποκλίθηκε και μουρμούρισε το τελετουργικό. «Αν ο Άρχοντας επιθυμεί να στοιχηματίσει, θα το καταγράψω στα πρακτικά ως έχει». Η προφορά των Εμπουνταρινών παρέμενε ευχάριστη, παρ’ ότι ψαλίδιζαν κάποιες λέξεις. «Το βιβλίο είναι ανοικτό». Πράγματι, το κεντημένο ανοικτό βιβλίο στο στέρνο της κόκκινης εσθήτας της ήταν πανάρχαιο, από την εποχή που οι στοιχηματίζοντες καταγράφονταν στις σελίδες του, αλλά ο Ματ υποψιαζόταν ότι ήταν ο μόνος από τους παρισταμένους που το ήξερε. Θυμόταν αρκετά πράγματα που δεν είχε δει ποτέ, από καιρούς παλιούς και ξεχασμένους.
Με μια γρήγορη ματιά στα προγνωστικά της πέμπτης πρωινής κούρσας, γραμμένα με κιμωλία πάνω στην πλάκα που ένας άντρας κρατούσε πίσω από τη γυναίκα με την κόκκινη εσθήτα, ο Ματ ένευσε καταφατικά. Ο Άνεμος, παρά τις νίκες του, ήταν μόλις το τρίτο υποψήφιο για την πρωτιά. Στράφηκε προς τον σύντροφό του. «Όλο το ποσό στον Άνεμο, Ναλέσεν».
Εκείνος δίστασε κι άρχισε να χαϊδεύει με τα δάχτυλά του τη μυτερή άκρη της λιγδιασμένης μαύρης γενειάδας του. Ο ιδρώτας γυάλιζε στο πρόσωπό του, ωστόσο ο άντρας εξακολουθούσε να έχει κουμπωμένο μέχρι τον λαιμό το πανωφόρι με τα φουσκωτά μπλε ριγωτά μανίκια. Φορούσε ένα τετράγωνο καπέλο από μπλε βελούδο που δεν τον προστάτευε διόλου από τον ήλιο. «Όλα, Ματ;» Μίλησε σιγανά, για να μην τον ακούσει η γυναίκα. Οι πιθανότητες μπορεί να άλλαζαν ανά πάσα στιγμή μέχρι να στοιχηματίσεις. «Που να καεί η ψυχή μου, τούτος εδώ ο πιτσιλωτός μού φαίνεται γρήγορος, όπως κι εκείνο το χλωμό καστανό μουνούχι με την ασημένια χαίτη». Αυτά ήταν τα επικρατέστερα της ημέρας, καθότι καινούργια στην πόλη και, όπως κάθε τι καινούργιο, πολλά υποσχόμενα.
Ο Ματ δεν μπήκε στον κόπο να κοιτάξει τα δέκα άλογα που θα απάρτιζαν την επόμενη κούρσα και παρήλαυναν στη μια άκρη της διαδρομής. Τα είχε ήδη μελετήσει ενώ ανέβαζε τον Όλβερ πάνω στον Άνεμο. «Θα τα παίξω όλα για όλα. Κάποιος βλάκας χτύπησε την ουρά του παρδαλού κι αυτός κάνει σαν τρελός από τις μύγες. Το καστανό είναι φιγουράτο, αλλά δεν έχει καλή φυσική κατάσταση, ούτε ρυθμό. Μπορεί να έχει κερδίσει κάποια άλλα στην επαρχία, μα σήμερα θα τερματίσει τελευταίο». Γνώριζε αρκετά πράγματα για τα άλογα, μια και τον είχε διδάξει ο πατέρας του. Ο Άμπελ Κώθον ήταν πολύ παρατηρητικός κι ανοιχτομάτης όσον αφορούσε στα συγκεκριμένα τετράποδα.