Ο Ματ αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει ένα βήμα πίσω. Ακόμα κι η Τέσλυν στεκόταν αρκετά κοντά του, σχεδόν αγγίζοντάς τον. Αντί γι' αυτό, όμως, χαμογέλασε όσο πιο αυθάδικα μπορούσε, κάτι που ανέκαθεν του προξενούσε προβλήματα, αλλά στη συγκεκριμένη περίσταση ήταν ό,τι πιο κατάλληλο. Τα ζάρια μέσα στο κεφάλι του μάλλον δεν είχαν καμιά σχέση με τούτες τις δύο, αλλιώς θα είχαν σταματήσει να στριφογυρίζουν. Επιπλέον, φορούσε και το μενταγιόν. «Θα έλεγα πως έχουν γνώση της κατάστασης». Η Νυνάβε έπρεπε επειγόντως να κατέβει από το καλάμι που είχε καβαλήσει, κι η Ηλαίην ακόμα περισσότερο, αλλά ο ίδιος δεν σκόπευε να κάθεται και να ακούει παθητικά αυτήν τη γυναίκα ενώ υποβίβαζε τη Νυνάβε. Εν ανάγκη, θα υπερασπιζόταν και την Ηλαίην. «Ίσως θα έπρεπε να αφήσεις όλες αυτές τις ανοησίες». Το χαμόγελο της Τζολίνε χάθηκε κι αντικαταστάθηκε από ένα άλλο, της Τέσλυν αυτή τη φορά· ένα χαμόγελο που θύμιζε ξυράφι.
«Γνωρίζουμε κάμποσα για σένα, Αφέντη Κώθον». Έμοιαζε με γυναίκα που ήθελε απεγνωσμένα να γδάρει κάποιον και δεν θα δίσταζε να το κάνει στον πρώτο τυχόντα. «Λέγεται πως είσαι τα'βίρεν. Με επικίνδυνες διασυνδέσεις, μάλιστα. Προφανώς, δεν πρόκειται για απλή φημολογία».
Το πρόσωπο της Τζολίνε ήταν ψυχρό σαν πάγος. «Ένας νέος άντρας που επιθυμεί να εξασφαλίσει το μέλλον του θα μπορούσε στη θέση σου να κάνει πολύ χειρότερα πράγματα από το να αναζητά την προστασία του Πύργου. Δεν έπρεπε να τον αφήσεις».
Ο Ματ αισθάνθηκε το στομάχι του να σφίγγεται κι άλλο. Τι άλλο γνώριζαν, άραγε; Μάλλον τίποτα σχετικά με το μενταγιόν. Γι’ αυτό γνώριζαν πολύ καλά η Νυνάβε με την Ηλαίην, η Αντελέας με τη Βαντέν και το Φως μόνο ήξερε σε ποιον ακόμα το είχαν αναφέρει. Σίγουρα, όμως, αυτές οι δύο δεν είχαν ιδέα. Όσον αφορούσε στον ίδιο, υπήρχαν χειρότερα πράγματα από την ιδιότητα του τα'βίρεν, την αλεπουδοκεφαλή, ακόμα και από τον Ραντ. Αν ήξεραν για το καταραμένο το Κέρας...
Έξαφνα, αισθάνθηκε κάτι να τον τραβάει τόσο βίαια, ώστε σκόνταψε και κόντεψε να του πέσει το καπέλο. Μια λεπτοκαμωμένη γυναίκα με ήπιο πρόσωπο και σχεδόν άσπρα μαλλιά, μαζεμένα στον σβέρκο της, τον είχε πιάσει από το μανίκι και το πέτο. Λειτουργώντας αντανακλαστικά, η Τέσλυν τον γράπωσε από την άλλη μεριά. Ο Ματ αναγνώρισε, κατά κάποιον τρόπο, τη νεοφερμένη με το ευθυτενές κορμί και το απέριττο γκρίζο φόρεμα. Θα πρέπει να ήταν ή η Αντελέας ή η Βαντέν, δύο αδελφές -πραγματικές αδελφές, όχι μόνο Άες Σεντάι- που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι δίδυμες. Ποτέ δεν είχε καταφέρει να ξεχωρίσει τη μία από την άλλη. Οι δύο γυναίκες αλληλοκοιτάχτηκαν, γαλήνιες αλλά ψυχρές ταυτόχρονα, σαν δύο γάτες που είχαν πιάσει το ίδιο ποντίκι.
«Δεν είναι ανάγκη να μου σκίσετε το πανωφόρι», γρύλισε ο Ματ πασχίζοντας να ελευθερωθεί. «Το πανωφόρι μου;» Δεν ήταν σίγουρος ότι τον άκουσαν. Παρ' όλο που φορούσε την αλεπουδοκεφαλή, δεν έκρινε κατάλληλο να ξεσφηνώσει από πάνω του τα δάχτυλά τους - εκτός αν χρειαζόταν.
Ακόμα δύο Άες Σεντάι συνόδευαν την αδελφή — όποια κι αν ήταν. Η μία από αυτές, μια μελαχρινή γεροδεμένη γυναίκα με μάτια που περιεργάζονταν τους πάντες τριγύρω, φορούσε το δαχτυλίδι με το Μέγα Ερπετό και το καφέ επώμιο που απεικόνιζε την άσπρη φλόγα της Ταρ Βάλον ανάμεσα σε περικοκλάδες. Φαινόταν λίγο μεγαλύτερη από τη Νυνάβε, άρα θα πρέπει να ήταν η Σάριθα Τομάρες, Άες Σεντάι εδώ και δύο περίπου χρόνια.
«Απαγάγεις κι άντρες στους διαδρόμους τώρα, Τέσλυν;» είπε η άλλη. «Δεν νομίζω πως μπορείς να βρεις κάτι ενδιαφέρον σε έναν άντρα ανίκανο να διαβιβάσει». Κοντή και χλωμή, με περιποιημένες δαντέλες πάνω στο γκρίζο της φόρεμα με τις μπλε ρίγες, η γυναίκα είχε τη φινέτσα της αγέραστης ψυχρότητας κι ένα χαμόγελο γεμάτο αυτοπεποίθηση. Η Καιρχινή προφορά ήταν το χαρακτηριστικό της και σίγουρα προσήλκυε τους σπουδαιότερους άντρες της αυλής. Ο Θομ δεν ήταν σίγουρος κατά πόσον η Τζολίνε ή η Τέσλυν ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ελάιντα, αλλά η Μέριλιλ είχε υπό τις διαταγές της μία από αυτές τις ηλίθιες που είχαν εξαπατήσει την Εγκουέν για να γίνει Άμερλιν.
Ο Ματ θα μπορούσε να ξυριστεί με το χαμόγελο που ανταπέδωσε η Τέσλυν. «Μην υποκρίνεσαι μπροστά μου, Μέριλιλ. Ο Ματ Κώθον παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Δεν θα έπρεπε να είναι ελεύθερος». Όλα αυτά ειπώθηκαν λες κι ο ίδιος δεν ήταν πια εκεί να τις ακούει!
«Μην καυγαδίζετε για χάρη μου», είπε. Έπιασε το πανωφόρι του, όμως οι άλλες δεν το άφησαν. «Υπάρχουν πιο σημαντικά θέματα».
Πέντε ζευγάρια μάτια τον έκαναν να ευχηθεί να είχε κρατήσει το στόμα του κλειστό. Οι Άες Σεντάι δεν είχαν την παραμικρή αίσθηση χιούμορ. Τράβηξε λίγο περισσότερο κι η Βαντέν -ή η Αντελέας- ανταπέδωσε το τράβηγμα, τόσο δυνατά ώστε απέσπασε το πανωφόρι από το χέρι του. Μάλλον ήταν η Βαντέν, αποφάσισε. Ήταν Πράσινη κι ο Ματ πίστευε πως ανέκαθεν ήθελε να τον κρεμάσει ανάποδα και να του αποσπάσει το μυστικό του μενταγιόν. Όποια κι αν ήταν, όμως, δεν έπαψε να μειδιά, εν μέρει επειδή γνώριζε κι εν μέρει επειδή διασκέδαζε. Αλλά ο ίδιος δεν έβλεπε πουθενά κανένα αστείο. Οι υπόλοιπες δεν τον κοιτούσαν καν, λες κι είχε εξαφανιστεί.