Η Τέσλυν κάλυψε το γράμμα με ένα άλλο φύλλο χαρτιού, είτε επειδή ήθελε να το ξαναγράψει, είτε για να το κρύψει από τα μάτια της Τζολίνε, αλλά δεν απάντησε αμέσως. Αγριοκοίταξε την Τζολίνε - ίσως να την κοίταξε, απλώς και μόνο. Μερικές φορές οι εκφράσεις της ήταν δυσερμήνευτες - και τελικά αναστέναξε. «Πολύ καλά. Αφού πρέπει οπωσδήποτε να μάθεις. Είπε πως εξακολουθείς να είσαι παιδάκι».
«Παιδάκι;» Η έκπληξη της Τζολίνε δεν φάνηκε να επηρεάζει την άλλη γυναίκα.
«Μερικές αδελφές», συνέχισε η Τέσλυν με ήρεμη φωνή, «δεν αλλάζουν και πολύ από την ημέρα που φορούν τα λευκά της μαθητευόμενης. Άλλες δεν αλλάζουν καθόλου. Η Ελάιντα πιστεύει ότι δεν έχεις ενηλικιωθεί ακόμα κι ότι δεν θα ενηλικιωθείς ποτέ».
Η Τζολίνε τίναξε θυμωμένα το κεφάλι της, θέλοντας να την κάνει να πάψει. Ανεπίτρεπτα λόγια από κάποια που η μητέρα της ήταν παιδί όταν η ίδια κέρδιζε το επώμιο! Είχαν κανακέψει πολύ την Ελάιντα ως μαθητευόμενη κι ανέκαθεν εξυμνούσαν τη δύναμή της και την εντυπωσιακή ταχύτητα με την οποία μάθαινε. Η Τζολίνε υποψιάστηκε πως γι' αυτό ένιωθε τέτοια μανία απέναντι στην Ηλαίην, την Εγκουέν και την αδάμαστη Νυνάβε. Επειδή ήταν ισχυρότερες από εκείνη κι επειδή είχαν περάσει πιο γρήγορα το στάδιο της μαθητευόμενης, ασχέτως του αν παραήταν γρήγορη η εξέλιξή τους. Επιπλέον, η Νυνάβε δεν είχε περάσει καν αυτό το στάδιο, πράγμα ανήκουστο.
«Μια και το ανέφερες, πάντως», συνέχισε η Τέσλυν, «ίσως θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να επωφεληθούμε της κατάστασης».
«Τι θες να πεις;» Αγκαλιάζοντας την Αληθινή Πηγή, η Τζολίνε διαβίβασε Αέρα για να ανασηκώσει την ασημένια κανάτα στο ένθετο με τουρκουάζ, λυόμενο τραπέζι και να γεμίσει ένα ασημένιο ψηλό ποτήρι με παντς. Όπως πάντα, η ευτυχία -επειδή αγκάλιασε το σαϊντάρ- της προκάλεσε ρίγος, καταπραϋντικό κι ανακουφιστικό.
«Θα έλεγα πως είναι προφανές. Οι διαταγές της Ελάιντα ισχύουν ακόμα. Η Ηλαίην κι η Νυνάβε θα επιστρέψουν στον Πύργο μόλις βρεθούν. Συμφώνησα να περιμένω, αλλά ίσως δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε άλλο. Κρίμα που η αλ'Βέρ δεν θα βρίσκεται μαζί τους. Αλλά έστω και δύο είναι αρκετές για να αποκτήσουμε ξανά την εύνοια της Ελάιντα, αν προσθέσουμε δε κι αυτό το αγόρι, τον Κώθον... Νομίζω πως αυτοί οι τρεις θα την κάνουν να μας υποδεχτεί σαν να της είχαμε φέρει τον ίδιο τον αλ'Θόρ. Κι αυτή η Αβιέντα είναι κατάλληλη για μαθητευόμενη, αδέσποτη ή μη».
Το ποτήρι γλίστρησε μέσω του Αέρα στο χέρι της Τζολίνε κι εκείνη διέκοψε απρόθυμα τη Δύναμη. Δεν είχε χάσει ποτέ τον ζήλο που αισθάνθηκε στην πρώτη της επαφή με την Πηγή. Το παντς από δροσοσταλίδες πεπονιού δεν ήταν παρά ένα φθηνό υποκατάστατο του σαϊντάρ. Το χειρότερο μέρος της ποινής της προτού φύγει από τον Πύργο ήταν η στέρηση του δικαιώματος να αγγίζει το σαϊντάρ. Ή σχεδόν το χειρότερο. Το είχε κανονίσει η ίδια, αλλά η Ελάιντα τής ξεκαθάρισε πως, αν δεν το τηρούσε με αυστηρότητα, θα αναλάμβανε εκείνη για λογαριασμό της. Η Τζολίνε δεν αμφέβαλλε διόλου πως, σε αυτή την περίπτωση, το αποτέλεσμα θα ήταν κατά πολύ χειρότερο. «Την εύνοιά της; Μα, Τέσλυν, μας εξευτέλισε μόνο και μόνο για να δείξει στις υπόλοιπες ότι έχει την ικανότητα να το κάνει. Μας έστειλε σ' αυτήν τη μυγοφωλιά, μακριά από οτιδήποτε θεωρεί η ίδια σημαντικό, στην άλλη πλευρά του Ωκεανού Άρυθ. Είμαστε πρέσβειρες σε μια βασίλισσα λιγότερο δυνατή από μια ντουζίνα ευγενείς, ο καθένας εκ των οποίων μπορεί άνετα να της αρπάξει τον θρόνο αύριο κιόλας. Κι εσύ θέλεις να κολακέψουμε την Ελάιντα για να κερδίσουμε ξανά την εύνοιά της;»
«Είναι η Έδρα της Άμερλιν». Η Τέσλυν άγγιξε το γράμμα πάνω στο οποίο υπήρχε αφημένη η σελίδα, μετακινώντας τα χαρτιά πότε από δω και πότε από κει, λες και τακτοποιούσε τις σκέψεις μέσα στο κεφάλι της. «Παραμένοντας σιωπηλές για ένα διάστημα, θα την κάνουμε να καταλάβει ότι δεν είμαστε σκυλάκια του σαλονιού. Αν όμως σιωπήσουμε για πολύ, μπορεί να θεωρηθεί προδοσία».
Η Τζολίνε ρουθούνισε. «Γελοιότητες! Όταν επιστρέψουν, θα τιμωρηθούν για το φευγιό τους, και τώρα τιμωρούνται επειδή προφασίστηκαν ότι είναι πλήρεις αδελφές». Έκλεισε ερμητικά τα χείλη της. Κι οι δυο τους ήταν ένοχες εκεί που βρίσκονταν, όπως επίσης κι όσοι τις φιλοξενούσαν, αλλά ήταν εντελώς διαφορετικό αν κάποια από τις δύο απευθυνόταν στο Άτζα της. Από τη στιγμή που το Πράσινο Άτζα θα έβγαζε την Ηλαίην από τη μέση, ο θρόνος του Άντορ θα περιερχόταν σε μια εξευγενισμένη και νεαρή γυναίκα. Ωστόσο, θα ήταν καλύτερα, αν η Ηλαίην εξασφάλιζε αρχικά τον Θρόνο του Λιονταριού. Ούτως ή άλλως, θα έπρεπε να ολοκληρωθεί η εκπαίδευσή της. Η Τζολίνε δεν σκόπευε να δει την Ηλαίην διωγμένη από τον Πύργο, ό,τι και να είχε κάνει.