Ο Λουζ Θέριν γρύλισε όταν ο Ραντ κοίταξε τον Άσα'μαν, αλλά ο νεκρός άντρας μέσα στο κεφάλι του ήταν απασχολημένος με τη Μεράνα. Μόνο ένας τρελός πιστεύει πως μπορεί να δαμάσει ένα λιοντάρι ή μια γυναίκα.
Οργισμένος, ο Ραντ κατέπνιξε τη φωνή σε μουγκό βόμβο. Ο Λουζ Θέριν κάλλιστα μπορούσε να παρέμβει, όχι όμως χωρίς προσπάθεια. Αδράχνοντας το σαϊντίν, ύφανε πάλι το ξόρκι φύλαξης που απέκοψε τη Μεράνα από τις φωνές τους. Άφησε ξανά την Πηγή, κάτι που αύξησε την οργή του, τον συριγμό μέσα στο μυαλό του, σαν σταγόνες νερού πάνω σε αναμμένα κάρβουνα. Μια παλλόμενη ηχώ, συγχρονισμένη με την απόμακρη και τρελή μανία του Λουζ Θέριν.
Η Μεράνα στάθηκε πίσω από το εμπόδιο που ούτε να δει ούτε να αισθανθεί μπορούσε, με το κεφάλι υψωμένο και τα χέρια σταυρωμένα στη μέση, λες και κάποια εσάρπα είχε τυλιχτεί ολόγυρά της. Άες Σεντάι από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Παρακολουθούσε τον Ραντ και τους αρχηγούς φυλών με μάτια ψυχρά, ανοιχτοκάστανα με κιτρινωπές κηλίδες. Οι αδελφές μου δεν συνειδητοποιούν πόσο πολύ σε έχουμε ανάγκη, του είχε πει το ίδιο πρωί, σε αυτό εδώ το δωμάτιο, αλλά όλες όσες έχουμε ορκιστεί θα κάνουμε ό,τι μας ζητήσεις, αρκεί να μην παραβαίνει τους Τρεις Όρκους. Ο Ραντ μόλις είχε σηκωθεί, όταν η κοπέλα μπήκε μέσα συνοδεία τής Σορίλεα. Δεν φάνηκαν να νοιάζονται που ήταν ακόμα με τη ρόμπα και που μόλις είχε φάει μια μπουκιά από το ψωμί του πρωινού του. Είμαι αρκετά πεπειραμένη στη διαπραγμάτευση και στη διαμεσολάβηση. Οι αδελφές μου έχουν άλλου είδους ικανότητες. Επίτρεψέ μας να σε υπηρετήσουμε, όπως δεσμευτήκαμε. Επίτρεψέ μου να σε υπηρετήσω προσωπικά. Σε χρειαζόμαστε, αλλά κι εσύ μας έχεις ανάγκη.
Πάντα παρούσα, η Αλάνα είχε φωλιάσει σε μια γωνιά του νου του. Έκλαιγε ξανά, κι ο Ραντ αδυνατούσε να καταλάβει γιατί έκλαιγε τόσο συχνά. Της είχε απαγορέψει να τον πλησιάζει, εκτός αν την καλούσε ο ίδιος, ή να αφήνει τα διαμερίσματά της χωρίς τη συνοδεία Κορών - οι αδελφές που είχαν ορκιστεί σ' αυτόν είχαν βρει δωμάτια χτες το βράδυ, στο Παλάτι όπου μπορούσε να τις επιτηρεί. Όμως εκείνος ένιωθε τα δάκρυά της να κυλούν από τη στιγμή που είχε δεσμευτεί μαζί του, δάκρυα ανακατεμένα με δριμεία θλίψη, λες και την ξέσχιζαν αόρατα γαμψώνυχα. Η κατάστασή της είχε σκαμπανεβάσματα, αλλά ποτέ δεν παρερχόταν. Η Αλάνα τού είχε επισημάνει επίσης πόσο πολύ είχε ανάγκη τις ορκισμένες αδελφές, του το ούρλιαζε με το πρόσωπο αναψοκοκκινισμένο και τα δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά της, μέχρι που έφυγε μακριά του. Του είχε ζητήσει να μπει κι αυτή στην υπηρεσία του, αν κι ο Ραντ αμφέβαλλε κατά πόσον η παρούσα αποστολή της Μεράνα ήταν αυτό που είχαν κι οι δύο στο μυαλό τους. Ίσως να γινόταν πιο κατανοητό, αν φορούσε κάποιου είδους περιβολή.
Οι αρχηγοί φυλών παρακολουθούσαν τη Μεράνα που τους παρακολουθούσε. Τίποτα δεν πρόδιδε τις σκέψεις τους, ούτε καν το ανοιγόκλεισμα των ματιών τους.
«Οι Σοφές σάς είπαν πού βρίσκεται η Άες Σεντάι», είπε χωρίς περιστροφές ο Ραντ. Η Σορίλεα τού είχε πει ότι το γνώριζαν, κάτι που όμως ήταν ξεκάθαρο από την παντελή απουσία έκπληξης μόλις είδαν τη Μεράνα να φέρνει το τσάι και να υποκλίνεται. «Την είδατε να σας φέρνει τον δίσκο και να σερβίρει τσάι. Την είδατε να πηγαινοέρχεται και να κάνει ό,τι λέω. Αν θέλετε, μπορώ να την κάνω να χορέψει». Το να πείσει τους Αελίτες πως ο ίδιος δεν ήταν υποχείριο μιας Άες Σεντάι ήταν η πιο επείγουσα υπηρεσία που θα μπορούσε να του προσφέρει αυτή τη στιγμή μια αδελφή. Εν ανάγκη, θα τους έβαζε όλους να χορέψουν.
Ο Μαντελαίν τακτοποίησε την γκριζοπράσινη καλύπτρα πάνω από το δεξί του μάτι· η χαρακτηριστική κίνηση που έκανε πάντα, όταν ήθελε ένα λεπτό στη διάθεσή του για να σκεφτεί. Μια παχιά ρυτιδωμένη ουλή διέτρεχε το μέτωπό του. Ξεκινούσε πίσω από το πέτσινο μπάλωμα κι απλωνόταν σχεδόν στο μισό από το φαλακρό του κεφάλι. Όταν τελικά μίλησε, η φωνή του ήταν σχεδόν το ίδιο αποφασιστική με του Ραντ. «Μερικοί λένε πως μια Άες Σεντάι είναι ικανή να κάνει τα πάντα προκειμένου να πάρει αυτό που θέλει».
Ο Ιντίριαν χαμήλωσε τα βαριά άσπρα φρύδια του και κοίταξε πάνω από τη μακριά του μύτη, προς το τσάι του. Για Αελίτης ήταν μέσου αναστήματος, κοντύτερος κατά μισό κεφάλι από τον Ραντ, ωστόσο οτιδήποτε επάνω του φάνταζε ευμέγεθες. Η ζέστη της Ερήμου έμοιαζε να έχει λιώσει κάθε γραμμάριο σάρκας, ίσως και κάτι παραπάνω. Τα ζυγωματικά του διαγράφονταν καθαρά και τα μάτια του έμοιαζαν με διαμάντια μέσα σε κόγχες. «Δεν μου αρέσει να μιλάω για τις Άες Σεντάι». Η βαθιά μελωδική φωνή του έκανε πάντα εντύπωση σε σχέση με αυτό το ισχνό πρόσωπο. «Ό,τι έγινε, έγινε. Ας αφήσουμε τις Σοφές να τα βγάλουν πέρα μαζί τους».