Που να σε πάρει, αυτό εδώ είναι το δικό μου σώμα! Η σκέψη δεν διέφερε από γρυλισμό. Το δικό μου! Ο Λουζ Θέριν σταμάτησε το χαμηλόφωνο τραγουδάκι του, έκπληκτος και μπερδεμένος. Δίχως τον παραμικρό ήχο, ο νεκρός άντρας το έσκασε στους βαθύσκιους του εγκεφάλου του Ραντ.
Η σιωπή εκ μέρους του έφερε αποτέλεσμα. Η Μπερελαίν χαμήλωσε το γράμμα κι ο θυμός της υποχώρησε, έστω και λίγο. Με το βλέμμα καρφωμένο στο δικό του, πήρε μια βαθιά ανάσα που αναψοκοκκίνισε τα μάγουλά της. «Άρχοντα Δράκοντα...»
«Ξέρεις γιατί», την έκοψε ο Ραντ. Δεν ήταν και τόσο εύκολο να την κοιτάζει στα μάτια. Παραδόξως, συνειδητοποίησε ότι θα ήθελε πολύ να ήταν παρούσα η Μιν. Παράξενο αυτό. Τα οράματά της δεν θα βοηθούσαν σε τίποτα. «Όταν επέστρεψες από εκείνο το πλοίο των Θαλασσινών σήμερα το πρωί, σε περίμενε στην αποβάθρα ένας τύπος με μαχαίρι».
Η Μπερελαίν τίναξε το κεφάλι της περιφρονητικά. «Δεν πλησίασε πάνω από τρία βήματα. Συνοδευόμουν από μια ντουζίνα Φτερωτούς Φρουρούς κι από τον Άρχοντα Ηγέτη Γκαλίν». Ο Νουρέλ είχε οδηγήσει μερικούς από τους Φτερωτούς Φρουρούς στα Πηγάδια του Ντουμάι, αλλά ο Γκαλίν διοικούσε όλες τις τάξεις των Φρουρών. Μονάχα στην πόλη διέθετε οκτακόσιους, εκτός από αυτούς που επέστρεψαν με τον Νουρέλ. «Τι περίμενες, να πάρω δρόμο εξαιτίας ενός λωποδύτη;»
«Μην κάνεις τη χαζή», γρύλισε ο Ραντ. «Ένας λωποδύτης με μια ντουζίνα στρατιώτες γύρω σου;» Τα μάγουλά της αναψοκοκκίνισαν. Εντάξει, το καταλάβαινε. Ο Ραντ δεν της έδωσε την ευκαιρία για διαμαρτυρίες, εξηγήσεις κι άλλες τέτοιες σαχλαμάρες. «Ο Ντομπραίν ανέφερε πως στο Παλάτι ψιθυρίζεται ότι πρόδωσες την Κολαβήρ. Οι υποστηρικτές της μπορεί εμένα να με φοβούνται, αλλά σίγουρα θα έδιναν πολλά για να δουν εσένα με ένα μαχαίρι στην πλάτη». Κι η Φάιλε θα έδινε πολλά, σύμφωνα με τον Ντομπραίν. Το είχε φροντίσει. «Ωστόσο, θα χάσουν την ευκαιρία, μια κι επιστρέφεις στο Μαγιέν. Ο Ντομπραίν θα σε αντικαταστήσει μέχρι η Ηλαίην να διεκδικήσει τον Θρόνο του Ήλιου».
Η γυναίκα άφησε μια κραυγή, λες και της είχε πετάξει κρύο νερό. Τα μάτια της γούρλωσαν επικίνδυνα. Ο Ραντ είχε αισθανθεί ικανοποίηση όταν έπαψε να τον φοβάται, αλλά τώρα δεν ήταν και τόσο σίγουρος. Καθώς η Μπερελαίν άνοιξε το στόμα της, έτοιμη να εκραγεί, η Ανούρα την άγγιξε στο μπράτσο κι η γυναίκα γύρισε απότομα το κεφάλι της. Η ματιά που αντάλλαξαν κράτησε κάμποση ώρα κι η οργή της Μπερελαίν υποχώρησε. Τακτοποίησε τη φούστα της κι ανασήκωσε ζωηρά τους ώμους της. Ο Ραντ κοίταξε βιαστικά αλλού.
Η Μεράνα ζυγιάστηκε στην άκρη του προστατευτικού πεδίου κι ο Ραντ αναρωτήθηκε αν το είχε περάσει και ξαναπήγε πίσω - πώς αλλιώς θα μπορούσε να στέκεται στην άκρη κάποιου πράγματος που δεν μπορούσε να ανιχνεύσει; Όταν έστρεψε το κεφάλι του προς το μέρος της, αυτή υποχώρησε, μέχρι που άγγιξε σχεδόν τον τοίχο, χωρίς να αφήσει τον άντρα στιγμή από τα μάτια της. Κρίνοντας από το πρόσωπό της, ήταν ικανή να τον σερβίρει τσάι κάθε μέρα για τα επόμενα δέκα χρόνια προκειμένου να ακούει τι λέγεται.
«Άρχοντα Δράκοντα», είπε η Μπερελαίν χαμογελώντας, «εξακολουθεί να υφίσταται το θέμα των Άθα'αν Μιέρε». Η φωνή της ήταν ζεστή και μελένια κι η καμπύλη των χειλιών της δεν θα άφηνε ούτε πέτρα ασυγκίνητη. «Η Κυρά των Κυμάτων, η Χαρίν δεν είναι ευχαριστημένη που την αφήσαμε τόση ώρα στο πλοίο. Την έχω επισκεφθεί αρκετές φορές και νομίζω πως έχω την ικανότητα να εξομαλύνω τις όποιες δυσκολίες, κάτι που μάλλον δεν μπορεί να κάνει ο Άρχοντας Ντομπραίν. Πιστεύω πως οι Θαλασσινοί είναι ζωτικής σημασίας για σένα, ασχέτως αν αναφέρονται ή όχι στις Προφητείες του Δράκοντα, όπως κι εσύ παίζεις αποφασιστικό ρόλο στις δικές τους προφητείες, παρ' όλο που είναι κάπως απρόθυμοι να αναφέρουν με ποιον τρόπο».
Ο Ραντ απλώς την κοιτούσε. Γιατί, άραγε, πάλευε με τέτοια επιμονή να διατηρήσει ένα δύσκολο έργο, που στο κάτω-κάτω δεν φάνηκαν να εκτιμούν ιδιαίτερα οι Καιρχινοί, ακόμα και πριν κάποιοι θελήσουν να την ξεκάνουν; Ήταν πολύ ικανή να κυβερνά, συνηθισμένη στα πάρε δώσε με ηγέτες και πρεσβείες, όχι με καθάρματα και μαχαιροβγάλτες. Μελίρρυτη ή όχι, έπρεπε πάση θυσία να απομακρυνθεί από τον Ραντ αλ'Θόρ. Του είχε... δοθεί... κάποτε, αλλά η σκληρή λογική έλεγε πως το Μαγιέν ήταν μια μικρή χώρα κι η Μπερελαίν χρησιμοποιούσε την ομορφιά της όπως ένας άντρας το ξίφος του, για να προστατέψει τη γη της, έτσι ώστε να μην την καταπιούν οι ισχυρότεροι γείτονες, όπως το Δάκρυ. Έτσι απλά. «Μπερελαίν, ειλικρινά δεν έχω ιδέα τι άλλο μπορώ να κάνω για να σου εγγυηθώ το Μαγιέν, αλλά θα συντάξω...» Τα χρώματα στροβιλίστηκαν με τεράστια ένταση μέσα στο κεφάλι του κι αισθάνθηκε τη γλώσσα του να παγώνει. Ο Λουζ Θέριν κακάρισε. Μια γυναίκα που γνωρίζει τους κινδύνους και παρ’ όλα αυτά δεν φοβάται, είναι ένας θησαυρός που μονάχα ένας τρελός δεν θα δεχόταν.