«Δεν είμαι σίγουρη, Μεγάλη Αφέντρα», είπε αργά η Αλβιάριν -ήταν άραγε;- αλλά η Μεσάνα απλώς ανασήκωσε τους ώμους της αδιάφορα.
«Είτε το είπε, είτε όχι, μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα».
«Είναι επικίνδυνη, Μεγάλη Αφέντρα. Το Ταλέντο της μπορεί να αποκαλύψει όσα δεν θα έπρεπε να αποκαλυφθούν».
Της απάντησε ένα κρυστάλλινο γέλιο. «Όπως εσένα, για παράδειγμα, ή τις αδελφές σου του Μαύρου Άτζα; Ή μήπως θεωρείς πως πρέπει να με προφυλάξεις; Μερικές φορές είσαι καλό κορίτσι, παιδί μου». Η αργυρόηχη φωνή έμοιαζε να το διασκεδάζει. Η Αλβιάριν αισθάνθηκε το αναψοκοκκίνισμα στο πρόσωπό της κι ήλπισε πως η Μεσάνα το εξέλαβε ως ντροπή κι όχι ως θυμό. «Υπονοείς, λοιπόν, πως η Ελάιντά μας πρέπει να εξοντωθεί, παιδί μου; Νομίζω πως δεν ήρθε η ώρα. Έχει ακόμα κάποια χρησιμότητα. Τουλάχιστον μέχρι να έρθει κοντά μας ο νεαρός αλ'Θόρ, ίσως και για λίγο αργότερα. Κατάγραψε τις διαταγές της και φρόντισε να υλοποιηθούν. Είναι πολύ διασκεδαστικό να τη βλέπεις να παίζει τα ευτελή παιχνίδια της. Εσείς τα παιδιά συναγωνίζεστε τα άτζα μερικές φορές. Θα καταφέρει να απαγάγει το βασιλιά του Ιλιαν και τη Βασίλισσα της Σαλδαία; Εσείς, οι Άες Σεντάι, συνηθίζατε να κάνετε κάτι τέτοια, έτσι δεν είναι, αλλά σταματήσατε εδώ και -πόσο;- δύο χιλιάδες χρόνια; Ποιον θα προσπαθήσει να ανεβάσει στον θρόνο της Καιρχίν; Άραγε, η προσφορά της βασιλείας στο Δάκρυ θα πείσει τον Υψηλό Άρχοντα Ντάρλιν να αφήσει παράμερα την αντιπάθειά του για τις Άες Σεντάι; Ή μήπως η Ελάιντά μας θα πνιγεί πρώτα στην ίδια της την απογοήτευση; Κρίμα που αντιτίθεται στη δημιουργία ενός μεγαλύτερου στρατού. Πίστευα πως ήταν αρκετά φιλόδοξη».
Οι ερωταποκρίσεις έφθαναν στο τέλος τους -ποτέ δεν κρατούσαν παραπάνω απ' όσο χρειαζόταν στην Αλβιάριν για να δώσει την αναφορά της και να πάρει καινούργιες εντολές- αλλά είχε μια ερώτηση ακόμα να κάνει. «Ο Μαύρος Πύργος, Μεγάλη Αφέντρα». Η Αλβιάριν έβρεξε τα χείλη της. Είχε μάθει κάμποσα πράγματα από τότε που εμφανίστηκε ο Ισαμαήλ μπροστά της· οι Εκλεκτοί δεν ήταν ούτε παντοδύναμοι, ούτε παντογνώστες. Η ίδια είχε ανέλθει επειδή ο Ισαμαήλ σκότωσε την προκάτοχό της πάνω στην οργή του, μόλις έμαθε τους σκοπούς της Γιάρνα Μαλάρι, αν κι έπρεπε να περάσουν άλλα δύο χρόνια μέχρι τον θάνατο μιας άλλης Άμερλιν. Αναρωτιόταν συχνά κατά πόσον η Ελάιντα είχε βάλει το χέρι της στον θάνατο εκείνης της Σέιριν Βαϊού. Το σίγουρο ήταν πως το Μαύρο Άτζα δεν είχε ανακατευτεί. Η Γιάρνα είχε στύψει την Τάμρα Οσπένια, την Άμερλιν πριν από τη Σέιριν, σαν τσαμπί με σταφύλια -αν και δεν παρήγε πολύ χυμό, όπως αποδείχτηκε- κάνοντάς τη να δείχνει πως είχε πεθάνει στον ύπνο της, αλλά η Αλβιάριν κι οι υπόλοιπες δώδεκα αδελφές του Μεγάλου Συμβουλίου το είχαν πληρώσει πολύ ακριβά μέχρι να πείσουν τον Ισαμαήλ ότι δεν έφεραν καμιά ευθύνη για το γεγονός. Μπορεί οι Εκλεκτοί να μην ήταν παντοδύναμοι και παντογνώστες, αλλά μερικές φορές γνώριζαν πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορούσε να ξέρει. Ωστόσο, οι ερωτήσεις πάντα έκρυβαν κινδύνους. Η λέξη «γιατί» ήταν η πιο επικίνδυνη. Οι Εκλεκτοί δεν αρέσκονταν ποτέ να απαντούν σε «γιατί». «Είναι ασφαλές να στείλουμε πενήντα αδελφές εναντίον τους, Μεγάλη Αφέντρα;» ρώτησε τελικά η Αλβιάριν.
Μάτια που έλαμπαν σαν δίδυμες πανσέληνοι την επιθεώρησαν σιωπηλά κι η κοπέλα αισθάνθηκε ένα ρίγος να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά της. Η μοίρα της Γιάρνα ξεπήδησε σαν φλόγα στο μυαλό της. Επισήμως Γκρίζα, η Γιάρνα δεν είχε δείξει ποτέ ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ένα τερ'ανγκριάλ του οποίου τη χρήση κανείς δεν γνώριζε - μέχρι την ημέρα που παγιδεύτηκε σε κάποιο αδοκίμαστο επί αιώνες. Ακόμα και σήμερα, παραμένει μυστήριο ο τρόπος που ενεργοποιήθηκε. Επί δέκα μέρες κανείς δεν μπορούσε να την πλησιάσει, παρά μόνο να ακούει τα άγρια ουρλιαχτά της που της ξέσκιζαν το λαρύγγι. Οι περισσότεροι στον Πύργο θεωρούσαν τη Γιάρνα υπόδειγμα αρετής. Όταν έθαψαν ό,τι είχε απομείνει από δαύτη, μαζεύτηκαν όλες οι αδελφές τής Ταρ Βάλον, καθώς κι όποιος άλλος είχε τη δυνατότητα να φθάσει εγκαίρως στην πόλη, για να παρακολουθήσουν την κηδεία.
«Έχεις μια έμφυτη περιέργεια, παιδί μου», απάντησε τελικά η Μεσάνα. «Αυτό είναι προσόν, αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Αν όχι όμως...» Η απειλή στη φωνή της έμεινε μετέωρη σαν αιωρούμενη λαμπερή λάμα.
«Θα το χρησιμοποιήσω σύμφωνα με τις προσταγές σου, Μεγάλη Αφέντρα». Η ανάσα της Αλβιάριν ήταν βραχνή και το στόμα της ξερό, σαν να είχε καταπιεί σκόνη. «Θα κάνω ό,τι με προστάξεις». Καταλάβαινε, όμως, πως οι Μαύρες αδελφές δεν πήγαν με το μέρος της Τοβέιν. Η Μεσάνα κινήθηκε, δεσπόζοντας επιβλητικά, έτσι που η Αλβιάριν χρειάστηκε να τεντώσει το λαιμό της για να αντικρίσει αυτό το πρόσωπο του φωτός και του σκοταδιού. Αναρωτήθηκε ξαφνικά κατά πόσον οι Εκλεκτοί είχαν τη δυνατότητα να διαβάζουν τις σκέψεις της.