Η γυναίκα ήθελε να μάθει τα πάντα: από την εξουσία που ασκούσε ο αλ'Θόρ στους Αελίτες μέχρι για ποιον λόγο μια Κυματοκυρά των Θαλασσινών είχε προσαράξει στο ποτάμι, από το αν η Μουαραίν ήταν όντως νεκρή μέχρι αν αληθεύει ότι ο νεαρός είχε ανακαλύψει ξανά το Ταξίδεμα κι αν η Μπερελαίν είχε συνευρεθεί ερωτικά μαζί του ή αν σκόπευε να το κάνει. Ήταν αδύνατον να φανταστεί κανείς τι είδους απαντήσεις περίμενε, εκτός από μία φορά, όταν έμαθε τον τρόπο με τον οποίο η Αλάνα είχε δεσμεύσει τον αλ'Θόρ. Τα χείλη της έγιναν μια λεπτή γραμμή και κοίταξε τόσο βλοσυρή τον απέναντι τοίχο, ώστε νόμιζες πως θα του άνοιγε τρύπα. Ενώ, όμως, όλες εξέφρασαν την αποστροφή τους, η Μεράνα σκέφτηκε την Κάντσουεϊν που έλεγε πως είχε σκοπό να πάρει άλλον Πρόμαχο.
Η συχνότερη απάντηση ήταν η άγνοια, αλλά δεν μπορούσε να κορέσει την ακατάσχετη πείνα της Κάντσουεϊν. Απαιτούσε να βγάλει από τη μύγα ξύγκι, να μάθει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, ακόμα κι αν δεν ήξερες ότι τη γνώριζες. Κατάφεραν να κρατήσουν μερικά μυστικά, τα περισσότερα εκ των οποίων έπρεπε να παραμείνουν έτσι. Παρ' όλ' αυτά, βγήκαν στην επιφάνεια μερικά απρόσμενα πράγματα, κάποια ιδιαίτερα απρόσμενα ακόμα κι από την πλευρά της Ανούρα, η οποία, όπως αποδείχτηκε, λάμβανε πλήρεις αναφορές από την Μπερελαίν, σχεδόν από την ημέρα που η κοπέλα τράβηξε βορεινά. Η Κάντσουεϊν απαίτησε να της δοθούν απαντήσεις χωρίς η ίδια να δώσει καμία, κάτι που ανησύχησε πολύ τη Μεράνα. Παρακολουθούσε τα πρόσωπα γύρω της να παίρνουν εκφράσεις πεισματικές, αμυντικές κι απολογητικές, κι αναρωτήθηκε μήπως και το δικό της φάνταζε έτσι στις υπόλοιπες.
«Κάντσουεϊν». Έπρεπε να κάνει ακόμα μια προσπάθεια. «Πώς και πήρες την απόφαση να ενδιαφερθείς γι' αυτόν τη συγκεκριμένη στιγμή;» Ένα ατάραχο βλέμμα συνάντησε το δικό της για ένα λεπτό κι ύστερα η Κάντσουεϊν έστρεψε την προσοχή της στην Μπέρα και στην Κιρούνα.
«Ώστε, κατάφεραν να τον απαγάγουν μέσα από το παλάτι», είπε η γκριζομάλλα γυναίκα, κρατώντας με απλωμένο χέρι το ποτήρι της για να της το ξαναγεμίσει η Ντάιγκιαν. Σε καμία άλλη δεν είχε προσφερθεί τσάι. Η έκφραση κι ο τόνος της φωνής της Κάντσουεϊν ήταν τόσο ουδέτερα, που η Μεράνα ήταν έτοιμη να ξεριζώσει τα ίδια της τα μαλλιά. Δεν θα άρεσε καθόλου στον αλ'Θόρ όταν μάθαινε πως η Κιρούνα, έστω κι ακούσια, είχε αποκαλύψει τα πάντα σχετικά με την απαγωγή. Η Κάντσουεϊν χρησιμοποιούσε οτιδήποτε σου ξέφευγε κατά λάθος, προκειμένου να εκμαιεύσει περισσότερα απ' όσα σκόπευες να αποκαλύψεις. Τουλάχιστον, οι λεπτομέρειες της μεταχείρισης που έτυχε ο αλ'Θόρ δεν βγήκαν στη φόρα. Άλλωστε, είχε ξεκαθαρίσει πως θα ένιωθε ιδιαίτερη δυσαρέσκεια, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Η Μεράνα ευχαρίστησε το Φως που η γυναίκα δεν παρέμενε πολλή ώρα σε ένα θέμα.
«Είστε σίγουρες πως ήταν ο Τάιμ; Είστε σίγουρες πως αυτοί οι μαυροντυμένοι δεν έφθασαν έφιπποι;» Η Μπέρα απάντησε διστακτικά κι η Κιρούνα συνοφρυωμένα. Ήταν σίγουρες μέχρις ενός σημείου. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν είχε δει τους Άσα'μαν να καταφθάνουν ή να φεύγουν κι η... τρύπα... μέσω της οποίας έφθασαν εδώ θα μπορούσε κάλλιστα να έχει δημιουργηθεί από τον αλ'Θόρ. Πράγμα διόλου ικανοποιητικό, βέβαια.
«Βάλτε το μυαλό σας να σκεφτεί! Υποτίθεται πως δεν είστε παιδούλες πια. Πφφ! Δεν μπορεί, κάτι θα προσέξατε».
Η Μεράνα ένιωθε άρρωστη. Εκείνη κι οι υπόλοιπες είχαν περάσει τη μισή νύχτα λογοφέροντας για το τι μπορεί να σήμαινε ο όρκος τους, προτού αποφασίσουν ότι σήμαινε ακριβώς αυτό που είχαν πει, χωρίς υπεκφυγές και παραθυράκια, μέσα από τα οποία μπορούσε κάποια να ξεγλιστρήσει. Στο τέλος, ακόμα κι η Κιρούνα παραδέχτηκε πως έπρεπε να υπερασπιστούν και να υποστηρίξουν τον αλ'Θόρ, όπως επίσης και να τον υπακούσουν. Ήταν ανεπίτρεπτο να υποχωρήσουν, έστω κι ελάχιστα. Το τι μπορεί να σήμαινε αυτό αναφορικά με την Ελάιντα και τις αδελφές που της είχαν δηλώσει πίστη, δεν αφορούσε κανέναν ή, τουλάχιστον, έτσι φαινόταν. Το γεγονός και μόνο, ότι είχαν αποφασίσει κάτι, προκαλούσε αυτομάτως τον θαυμασμό. Αλλά η Μεράνα αναρωτιόταν κατά πόσον η Μπέρα ή η Κιρούνα είχαν συνειδητοποιήσει ό,τι κι η ίδια. Θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με έναν θρύλο, για να μην αναφέρουμε τις αδελφές, εκτός από την Κόρελε και την Ντάιγκιαν, που είχαν αποφασίσει να την ακολουθήσουν. Κι ακόμα χειρότερα... Η ματιά της Κάντσουεϊν σταμάτησε για λίγο επάνω της. Η γυναίκα δεν έδινε τίποτα κι απαιτούσε τα πάντα. Και το χειρότερο ήταν πως η Μεράνα ήταν σίγουρη ότι η Κάντσουεϊν το γνώριζε αυτό.