Ο Νάιαλ δέχτηκε, φυσικά. Δεν είχε ιδέα πού μπορεί να οδηγούσε αυτή η καινούργια τακτική -ούτε και πώς μπορεί να φαινόταν στα μάτια ενός χοντροκέφαλου, γι'αυτό ήταν σίγουρος — αλλά είχε πλάκα να το ανακαλύψει. Αυτή η γυναίκα ήταν γεμάτη εκπλήξεις. Πολύ κρίμα που είχε μολυνθεί από τις μάγισσες.
Ο Ομέρνα προχώρησε μέχρι τη χρυσαφιά έκλαμψη που ήταν ζωγραφισμένη στο πάτωμα, η οποία είχε πατηθεί από μυριάδες πόδια και γόνατα στη διάρκεια των αιώνων. Κατά τ' άλλα, το δωμάτιο ήταν απλό και τα λάβαρα που είχαν παρθεί από διάφορες μάχες ως τρόπαια και σχημάτιζαν σειρές ψηλά στους τοίχους, λίγο πιο κάτω από την οροφή, ήταν κουρελιασμένα και φθαρμένα από το χρόνο.
Ο Ομέρνα παρακολούθησε τη γυναίκα που πέρασε δίπλα του χωρίς να του δώσει σημασία κι, όταν η πόρτα έκλεισε πίσω της, είπε. «Δεν έχω βρει ακόμα την Ηλαίην ή τον Γκάγουιν, Κύριέ μου».
«Αυτά είναι τα σημαντικά νέα που μου φέρνεις;» τον ρώτησε εκνευρισμένος ο Νάιαλ. Ο Μπάλγουερ του είχε αναφέρει πως η κόρη της Μοργκέις βρισκόταν στο Έμπου Νταρ, εξακολουθώντας να είναι βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στη μαγεία. Οι σχετικές διαταγές είχαν σταλεί ήδη στον Τζάιτσιμ Καρίντιν. Ο άλλος της γιος εξακολουθούσε, απ' ό,τι φαίνεται, να έχει προβλήματα με τις μάγισσες στην Ταρ Βάλον, όπου ακόμα κι ο Μπάλγουερ διέθετε ελάχιστους κατασκόπους. Ο Νάιαλ ρούφηξε μια γερή γουλιά παγωμένο κρασί. Ένιωθε τα κόκαλά του γέρικα, εύθραυστα και κρύα τελευταία, ωστόσο αυτή η Σκιογέννητη ζέστη τον έκανε να ιδρώνει συχνά, ξεραίνοντας το στόμα του.
Ο Ομέρνα ξαφνιάστηκε. «Εεε... όχι, Άρχοντά μου», είπε. Ψαχούλεψε σε μια τσέπη του άσπρου ρούχου του και τράβηξε έξω έναν μικρό κοκάλινο κύλινδρο με τρεις κόκκινες ρίγες που τον διέτρεχαν κατά μήκος. «Είχες πει ότι αυτό το ήθελες με το που θα κατέφθανε το περιστέρι στο...» Η φράση του κόπηκε στη μέση καθώς ο Νάιαλ άρπαξε τον κύλινδρο.
Αυτό ακριβώς περίμενε. Το αντικείμενο αυτό ήταν ο λόγος που δεν είχε ακόμα εξαπολυθεί μια ολόκληρη λεγεώνα προς το Άντορ με τη Μοργκέις επικεφαλής, αν όχι ηγέτιδα. Αν το πράγμα δεν είχε να κάνει με την τρέλα του Βαράντιν, τα παραληρήματα ενός διαταραγμένου ανθρώπου που είδε το Τάραμπον να παραδίδεται στην αναρχία, το Άντορ, ίσως και κάμποσες περιοχές ακόμα, μπορούσε να περιμένει.
«Ε...επιβεβαιώθηκε πως ο Λευκός Πύργος κατέρρευσε πραγματικά», συνέχισε ο Ομέρνα. «Το...το Μαύρο Άτζα κατέλαβε την Ταρ Βάλον». Δεν ήταν να απορεί κανείς που αυτά τα αιρετικά λόγια τού προκαλούσαν νευρικότητα. Δεν υπήρχε Μαύρο Άτζα. Όλες οι μάγισσες ανήκαν στους Σκοτεινόφιλους.
Ο Νάιαλ τον αγνόησε και, με τον αντίχειρά του, έσπασε το βουλοκέρι που κρατούσε σφραγισμένο τον κύλινδρο. Είχε χρησιμοποιήσει τον Μπάλγουερ για να διαδώσει αυτές τις φήμες και τώρα αυτές επέστρεφαν πίσω. Ο Ομέρνα ήταν ευκολόπιστος σε κάθε φήμη που άκουγε, κι άκουγε πολλές.
«Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι οι μάγισσες διαβουλεύονται με τον ψεύτικο Δράκοντα αλ'Θόρ, Άρχοντά μου».
Φυσικά κι οι μάγισσες θα διαβουλεύονταν μαζί του! Ήταν το δημιούργημά τους, η μαριονέτα τους. Ο Νάιαλ έκανε μια κίνηση που ανάγκασε τον βλάκα απέναντι του να πάψει να μιλάει και βημάτισε προς το τραπέζι με το παιχνίδι, τραβώντας ένα λεπτό ρολό χαρτί από τον κύλινδρο. Δεν άφηνε να διαρρεύσει καμιά πληροφορία σχετικά με αυτά τα μηνύματα, πέρα από την ύπαρξη τους, αλλά ακόμα κι αυτό ελάχιστοι το ήξεραν. Τα χέρια του έτρεμαν καθώς ξετύλιγε το λεπτό χαρτί. Είχε να νιώσει τρεμούλα στα χέρια από τότε που, μικρό αγόρι ακόμα, έδινε την πρώτη του μάχη, πάνω από εβδομήντα χρόνια πριν. Αυτά τα χέρια, που τώρα πια δεν ήταν παρά κόκαλα και τένοντες, διέθεταν ακόμα αρκετή δύναμη για να φέρουν σε πέρας την αποστολή του.
Η γραφή δεν ανήκε στον Βαράντιν αλλά στον Φάισαρ και το μήνυμα ήταν σταλμένο στο Τάραμπον για διαφορετικό σκοπό. Ο Νάιαλ αισθάνθηκε το στομάχι του να σφίγγεται καθώς διάβαζε. Το κείμενο ήταν ξεκάθαρο και δεν είχε καμιά σχέση με τα κρυπτογραφήματα του Βαράντιν. Οι αναφορές του Βαράντιν έδειχναν άνθρωπο στο χείλος της τρέλας, αν όχι και πέρα από αυτήν, ο Φάισαρ ωστόσο επιβεβαίωνε τις χειρότερες υποψίες. Και κάτι πολύ περισσότερο. Ο αλ'Θόρ μπορεί να ήταν ένα λυσσασμένο κτήνος, ένας καταστροφέας που έπρεπε πάση θυσία να τον σταματήσουν, αλλά τώρα είχε εμφανιστεί ένα δεύτερο αγρίμι, ένα αγρίμι πολύ πιο επικίνδυνο ίσως από τις μάγισσες της Ταρ Βάλον και τον εξημερωμένο τους ψεύτικο Δράκοντα. Όμως, στο όνομα του Φωτός, πώς ήταν δυνατόν να τα βάλει και με τα δύο;
«Φαι...Φαίνεται πως η Βασίλισσα Τενόμπια εγκατέλειψε τη Σαλδαία, Άρχοντα μου, κι οι... οι Δρακορκισμένοι καίνε και σκοτώνουν ό,τι βρουν μπροστά τους στην Αλτάρα και στο Μουράντυ. Άκουσα πως το Κέρας του Βαλίρ βρέθηκε στο Κάντορ».
Με την προσοχή του να έχει σχεδόν διασπαστεί, ο Νάιαλ πρόσεξε πως ο Ομέρνα στεκόταν πλάι του, γλείφοντας τα χείλη του και σκουπίζοντας με το πίσω μέρος του χεριού του τον ιδρώτα από το μέτωπό του. Αναμφίβολα, ήλπιζε να ρίξει μια φευγαλέα ματιά στο κείμενο του μηνύματος. Όπως και να είχε, σύντομα θα γινόταν γνωστό σε όλους.