Η Γκαρένια, που συγκρατούσε τη θωράκιση της Νυνάβε, διοχέτευσε άλλη μια ελαφριά ροή Αέρα, όχι και τόσο διακριτικά. Η Ηλαίην τρεμούλιασε μια δυο φορές κι η Νυνάβε μόρφασε, απορημένη που δεν συγκρατούσε τη φούστα της. «Η ευγένεια στην έκφραση είναι ένα ακόμα απαιτούμενο προσόν», μουρμούρισε η Γκαρένια, κοιτώντας κάπως στραβά την κούπα της.
«Αυτή είναι η σωστή απάντηση», είπε η Κυρά Κόρλυ, λες και δεν είχε συμβεί τίποτα, ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά πάνω από το τσάι της προς τη γυναίκα από τη Σαλδαία. «Τώρα, πόσες γέφυρες υπάρχουν στον Κήπο του Νερού;»
«Τρεις», πετάχτηκε απότομα η Νυνάβε, απλώς επειδή το ήξερε. Για τη βιβλιοθήκη δεν γνώριζε τίποτα, αφού δεν είχε υπάρξει ποτέ μαθητευόμενη. «Πρέπει να μάθουμε...» Η Μπέρογουιν δεν το είχε σε τίποτα να διοχετεύσει μια ροή Αέρα, αλά για την Κυρά Κόρλυ δεν ήταν το ίδιο. Ζορίζοντας τον εαυτό της να δείχνει ήρεμη, η Νυνάβε έσφιξε με τα χέρια τη φούστα της, προκειμένου να τα κρατήσει ακίνητα. Η Ηλαίην είχε την αναίδεια να της χαρίσει ένα παγωμένο μειδίαμα. Παγωμένο αλλά γεμάτο ικανοποίηση.
Τις βομβάρδισαν με δεκάδες ερωτήσεις ακόμα, από τους ορόφους για τα διαμερίσματα των μαθητευομένων -δώδεκα — μέχρι υπό ποιες συνθήκες επιτρέπεται σε μια μαθητευόμενη να εισέλθει στην Αίθουσα του Πύργου -για να μεταφέρει μηνύματα ή για να εξοριστεί από τον Πύργο για κάποιο έγκλημα. Ο βομβαρδισμός συνεχίστηκε κι η Νυνάβε δεν είπε περισσότερες από δύο λέξεις. Κι αυτές οι δύο απαντήθηκαν σιωπηλά από αυτήν την τρομερή γυναίκα, την Κόρλυ. Άρχισε να αισθάνεται σαν μαθητευόμενη στον Πύργο. Δεν τους επέτρεπαν ούτε καν μεταξύ τους να μιλούν. Γνώριζε ελάχιστες από τις απαντήσεις, αλλά, ευτυχώς, η Ηλαίην αποκρινόταν σωστά όποτε η ίδια αδυνατούσε. Οι επιδόσεις της θα ήταν κάπως καλύτερες, αν τη ρωτούσαν σχετικά με τις Αποδεχθείσες, αλλά αυτά που τις ενδιέφεραν αφορούσαν στις γνώσεις μιας μαθητευόμενης. Το ευχάριστο ήταν πως η Ηλαίην ανταποκρινόταν, αν και, κρίνοντας από τα ωχρά της μάγουλα και το ανασηκωμένο της πηγούνι, δεν ήταν διατεθειμένη να συνεχίσει για πολύ ακόμα.
«Υποθέτω πως η Νυνάβε ήταν πράγματι εκεί», είπε τελικά η Ρεάνε, ανταλλάσσοντας ματιές με τις άλλες δύο. «Αν η Ηλαίην τής μάθαινε πώς να περνάει, νομίζω πως θα τα πήγαινε καλύτερα. Μερικοί άνθρωποι ζουν μέσα σε μια αέναη ομίχλη». Η Γκαρένια ρουθούνισε κι ένευσε αργά. Το γνέψιμο της Μπέρογουιν ήταν αρκετά άμεσο, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στη Νυνάβε.
«Σας παρακαλώ», τους είπε ευγενικά. Μπορούσε κάλλιστα να είναι ευγενική όταν υπήρχε λόγος, ό,τι κι αν έλεγε ο καθένας. «Αλήθεια σας λέμε, αναζητούμε ένα τερ'ανγκριάλ που οι θαλασσινοί αποκαλούν Κύπελλο των Ανέμων. Βρίσκεται σε μια σκονισμένη παλιά αποθήκη στο Ράχαντ και πιστεύω πως η συντεχνία σας, ο Κύκλος σας, πρέπει να γνωρίζει το μέρος. Βοηθήστε μας, σας παρακαλώ». Απέναντί της είχε τρία πρόσωπα που, ξαφνικά, είχαν γίνει πέτρινα.
«Δεν υπάρχει συντεχνία», είπε ψυχρά η Κυρά Κόρλυ, «παρά μόνο μερικές φίλες που δεν είχαν θέση στον Λευκό Πύργο...» Να τος πάλι αυτός ο ευλαβικός τόνος. «...και που είναι αρκετά ανόητες ώστε να απλώνουν περιστασιακά ένα χέρι βοηθείας. Δεν έχουμε κάποιο φορτίο που να περιέχει τερ'ανγκριάλ ή ανγκριάλ ή σα'ανγκριάλ. Δεν είμαστε Άες Σεντάι». Οι λέξεις «Άες Σεντάι» ειπώθηκαν επίσης με σεβασμό. «Όπως και να έχει, δεν βρίσκεστε εδώ για να κάνετε ερωτήσεις. Σας περιμένουν κι άλλα, για να δούμε μέχρι πού έχετε φτάσει. Έπειτα θα μεταφερθείτε στην επαρχία, όπου θα σας αναλάβει μια φίλη. Θα σας κρατήσει μέχρι να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με εσάς και μέχρι να βεβαιωθούμε πως δεν σας ψάχνουν οι αδελφές. Μια νέα ζωή σάς περιμένει, γεμάτη καινούργιες ευκαιρίες, αν έχετε την ικανότητα να τις διακρίνετε. Ό,τι κι αν σας κρατούσε στον Πύργο, δεν ισχύει εδώ, είτε έλλειψη δεξιότητας είτε φόβος ή οτιδήποτε άλλο. Κανείς δεν πρόκειται να σας πιέσει να μάθετε ή να κάνετε κάτι που δεν μπορείτε. Αυτό που είστε αρκεί. Προς το παρόν».
«Αρκετά», είπε η Ηλαίην με ψυχρή φωνή. «Το παράκανες, Νυνάβε. Ή μήπως σκοπεύεις να κάτσεις στην επαρχία, ποιος ξέρει για πόσον καιρό; Δεν το έχουν, Νυνάβε». Έβγαλε το δαχτυλίδι με το Μέγα Ερπετό από το σακίδιο της ζώνης της και τοποθέτησε τον χρυσό κρίκο στο δάχτυλο της. Από τον τρόπο που κοιτούσε τις καθιστές γυναίκες, κανείς δεν θα πίστευε πως ήταν θωρακισμένη. Έμοιαζε με την προσωποποίηση της υπομονής. Μια Άες Σεντάι από την κορυφή μέχρι τα νύχια. «Είμαι η Ηλαίην Τράκαντ, Υψηλή Έδρα του Οίκου Τράκαντ, Κόρη-Διάδοχος του Άντορ και Άες Σεντάι του Πράσινου Άτζα. Απαιτώ να με ελευθερώσετε αμέσως». Η Νυνάβε γόγγυξε.