«Γκαρένια», είπε κοφτά η Μπέρογουιν. «Ζήτησε συγγνώμη! Δεν κρατούμε καμία ενάντια στη θέλησή της, και το ξέρεις πολύ καλά. Ζήτησε αμέσως συγγνώμη!»
Και τότε, άκουσον-άκουσον, η γυναίκα που θα μπορούσε να βρίσκεται πολύ ψηλά, αν ήταν Άες Σεντάι, λοξοκοίταξε τη σαφώς κατώτερή της κι αναψοκοκκίνισε. «Σου ζητώ να με συγχωρέσεις», μουρμούρισε η Γκαρένια στη Νυνάβε. «Μερικές φορές παρασύρομαι και λέω πράγματα απρεπή. Σου ζητώ ταπεινά συγγνώμη». Αλλη μία λοξή ματιά προς το μέρος της Μπέρογουιν, η οποία ένευσε ικανοποιημένη κι ανάσανε ανακουφισμένη.
Ενώ η Νυνάβε εξακολουθούσε να έχει το στόμα της ορθάνοικτο από την έκπληξη, οι θωρακίσεις εξαφανίστηκαν, και, μαζί με την Ηλαίην, βρέθηκε στον δρόμο. Η πόρτα έκλεισε ερμητικά πίσω τους.
24
Το Σόι
Απιστευτό, σκέφτηκε η Ρεάνε, παρακολουθώντας από ένα παράθυρο τα δύο παράξενα κορίτσια να χάνονται στον δρόμο, ανάμεσα στους εμπόρους, στους ζητιάνους και στα ατομικά φορεία, τα οποία περιδιάβαιναν που και πού. Είχε επιστρέψει στο δωμάτιο συσκέψεων μόλις συνόδευσαν έξω τις δύο γυναίκες. Δεν είχε ιδέα τι να συμπεράνει για αυτές, οι δε επίμονοι και παράλογοι ισχυρισμοί τους αποτελούσαν απλώς μια από τις αιτίες τής γενικότερης σύγχυσης της.
«Δεν ίδρωσαν», ψιθύρισε η Μπέρογουιν πάνω από τον ώμο της.
«Ναι;» Αν δεν είχε δώσει τον λόγο της και δεν υπήρχε ο ανάλογος κίνδυνος, θα είχε φροντίσει να φθάσουν τα νέα στο Παλάτι Τάρασιν μέσα σε μία ώρα το πολύ. Ο φόβος φώλιαζε στα σωθικά της· ήταν η ίδια αίσθηση πανικού που την είχε κατακλύσει αφότου είχε διαβεί τις ασημένιες αψίδες, στη δοκιμασία για να γίνει Αποδεχθείσα. Ατσάλωσε τον εαυτό της και προσπάθησε να δείξει αυτοκυριαρχία, κάτι που έκανε εδώ και χρόνια όταν βρισκόταν σε παρόμοια κατάσταση. Στην πραγματικότητα, δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμα πως και μόνο ο φόβος ότι θα μπορούσε να το βάλει στα πόδια ουρλιάζοντας είχε σχεδόν εκμηδενίσει κάθε πιθανότητα να το κάνει. Ευχήθηκε γι' αυτές τις δύο να έπαυαν να ζουν στην παράνοια. Επίσης, αν δεν το έκαναν, να συλλαμβάνονταν τουλάχιστον μακριά από το Έμπου Νταρ και να παρέμεναν σιωπηλές ή να μην έπειθαν κανέναν. Έπρεπε να ληφθούν μέτρα, να δοθούν εγγυήσεις ανήκουστες εδώ και χρόνια. Βέβαια, δεν θα είχε μεγάλη διαφορά, μια κι οι Άες Σεντάι ήταν παντοδύναμες, κάτι που το είχε βιώσει στο πετσί της.
«Πρεσβύτερη, υπάρχει περίπτωση η μεγαλύτερη εκ των δύο να είναι όντως...; Διαβιβάσαμε και...»
Τα λόγια της Μπέρογουιν έσβησαν αργόσυρτα, αλλά η Ρεάνε δεν χρειαζόταν να σκεφτεί, ακόμα κι αν άφηνε κατά μέρος το νεαρότερο κορίτσι. Για ποιον λόγο θα μπορούσε μια Άες Σεντάι να προσποιείται ότι είναι τόσο ταπεινόφρων; Επιπλέον, οποιαδήποτε αληθινή Άες Σεντάι θα τις είχε κάνει να γονατίσουν ζητώντας οίκτο, δεν θα στεκόταν τόσο υπάκουα μπροστά τους.
«Δεν διαβιβάζουμε μπροστά σε μια Άες Σεντάι», είπε σταθερά. «Δεν παραβιάσαμε κανέναν κανόνα». Οι κανόνες αυτοί ίσχυαν και για την ίδια, όπως και για οποιαδήποτε άλλη. Ο πιο σημαντικός επικύρωνε ότι όλες τους ήταν ένα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ανήκαν σε υψηλότερη βαθμίδα για ένα διάστημα. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού όσες ήταν ανώτερες θα έπρεπε τελικά να υποβαθμιστούν; Μόνο μέσα από την κίνηση και την αλλαγή θα κατόρθωναν να παραμείνουν κρυμμένες.
«Κάποιες φήμες, όμως, αναφέρουν ένα κορίτσι ως Άμερλιν, Πρεσβύτερη. Κι αυτή γνώριζε πως-»
«Επαναστάτριες». Η Ρεάνε ξεστόμισε τη λέξη με όλη την οργή και τη δυσπιστία που ένιωθε. Ποιος να το έλεγε πως θα τολμούσε κάποιος να επαναστατήσει ενάντια στον Λευκό Πύργο! Δεν ήταν κι ιδιαίτερα παράξενο που τόσο απίστευτες ιστορίες συνδέονταν με εκείνες τις γυναίκες.
«Τι θα γίνει με τον Λογκαίν και το Κόκκινο Άτζα;» ρώτησε απαιτητικά η Γκαρένια, κι η Ρεάνε την κάρφωσε με το βλέμμα. Η γυναίκα είχε σερβιριστεί ακόμα μία κούπα τσάι προτού έρθει κοντά τους και ρούφηξε προκλητικά μια γουλιά.
«Όποια κι αν είναι η αλήθεια, Γκαρένια, δεν έχουμε δικαίωμα να κριτικάρουμε όσα κάνουν οι Άες Σεντάι». Το στόμα της Ρεάνε σφίχτηκε. Τα λόγια της δεν συμφωνούσαν με όσα ένιωθε για τις επαναστάτριες, αλλά πώς ήταν δυνατόν να κάνει κάτι τέτοιο μια Άες Σεντάι;
Η γυναίκα από τη Σαλδαία έσκυψε μπροστά σε μια κίνηση συγκατάνευσης, ίσως για να κρύψει τη σκυθρωπή έκφρασή της. Η Ρεάνε αναστέναξε. Είχε αφήσει πίσω της τα όνειρα σχετικά με το Πράσινο Άτζα πριν από πολύ, πάρα πολύ καιρό, αλλά υπήρχαν μερικές, όπως η Μπέρογουιν, που ενδόμυχα πίστευαν πως κάποτε θα βρισκόταν τρόπος να επιστρέψουν στον Λευκό Πύργο και να γίνουν Άες Σεντάι. Υπήρχαν κι άλλες, όπως η Γκαρένια, που αδυνατούσαν να κρατήσουν μυστικές τις ευχές τους, ευχές απαγορευμένες στο δεκαπλάσιο. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαν να αποδεχτούν τις αδέσποτες, ακόμα και να αναζητήσουν κορίτσια προς διδαχή!