«Όπως επιθυμείς, Άρχοντά μου». Η φωνή του Μπάλγουερ ήταν στεγνή και σφιγμένη. «Θα γίνει αυτό που προστάζεις». Τελικά, κατάφερε να στρέψει τη ματιά του στο πτώμα του Νάιαλ. Υποκλίθηκε ηλίθια, ρίχνοντας μόλις και μετά βίας μια ματιά στον υπόλοιπο χώρο.
«Φαίνεται, λοιπόν, πως θα είσαι ο επόμενος Άρχοντας Στρατάρχης και Διοικητής», είπε ο Ασουνάγουα μόλις έφυγε ο Μπάλγουερ.
«Έτσι φαίνεται», απάντησε στεγνά ο Βάλντα. Ένα μικρό κομμάτι χαρτί βρισκόταν δίπλα στο τεντωμένο χέρι του Νάιαλ, από το είδος που χρησιμεύει για να στέλνονται μηνύματα μέσω περιστεριών. Ο Βάλντα έσκυψε και το έπιασε στο χέρι του, ξεφυσώντας με αηδία. Το χαρτί ήταν βουτηγμένο σε μια λιμνούλα κρασί. Ό,τι κι αν ήταν γραμμένο επάνω του είχε χαθεί οριστικά, μια και το μελάνι είχε καταντήσει μια μουντζούρα.
«Το Χέρι θα έχει στην κατοχή του τη Μοργκέις μόλις πάψει να σου χρειάζεται άλλο». Δεν υπήρχε η παραμικρή υποψία ερώτησης στην πρότασή του.
«Θα σου την παραδώσω ο ίδιος». Ίσως να μπορούσε να γίνει στο μεταξύ κάποια συμφωνία που θα καταπράυνε για λίγο την όρεξη του Ασουνάγουα και θα φρόντιζε να παραμείνει υπάκουη η Μοργκέις. Ο Βάλντα έριξε το άχρηστο χαρτί πάνω στο πτώμα του Νάιαλ. Ο γερόλυκος είχε χάσει πια την πονηριά και το σθένος του και τώρα έπρεπε να αναλάβει ο ίδιος, ο Ήμον Βάλντα, να γονατίσει τις μάγισσες και τον ψεύτικο Δράκοντα.
Πεσμένος μπρούμυτα πάνω σε ένα ύψωμα, ο Γκάγουιν επιθεώρησε την καταστροφή κάτω από τον απογευματινό ήλιο. Τα Πηγάδια του Ντουμάι βρίσκονταν αρκετά μίλια μακριά στον Νότο, πέρα από τις κυματιστές πεδιάδες και τους χαμηλούς λόφους, αλλά εξακολουθούσε να διακρίνει τον αναδυόμενο καπνό από τις φλεγόμενες άμαξες. Δεν είχε ιδέα τι μπορεί να είχε συμβεί εκεί από τότε που συγκέντρωσε όσους μπόρεσε από τα Παλικαράκια, κατά τη διάρκεια της απόδρασης. Ο αλ'Θόρ φαίνεται πως διοικούσε καλά· ο αλ'Θόρ κι αυτοί οι άντρες με τους μαύρους μανδύες, οι οποίοι φαίνεται πως διέθεταν την ικανότητα της διαβίβασης νικώντας κατά κράτος τις Άες Σεντάι και τους Αελίτες ταυτόχρονα. Μόλις συνειδητοποίησε ότι οι αδελφές το έσκαγαν, κατάλαβε πως είχε έρθει η ώρα να φύγει.
Ευχήθηκε να είχε σκοτώσει τον αλ'Θόρ. Για τη μητέρα του, που ήταν νεκρή από τα καμώματα αυτού του άντρα. Η Εγκουέν το αρνιόταν, αλλά χωρίς αποδείξεις. Για την αδελφή του. Αν η Μιν έλεγε την αλήθεια - οτιδήποτε κι αν ήθελε, έπρεπε να την είχε αναγκάσει να εγκαταλείψει το στρατόπεδο μαζί του. Πολλά πράγματα θα είχαν πάρει άλλη τροπή τώρα - αν η Μιν είχε δίκιο κι η Ηλαίην αγαπούσε τον αλ'Θόρ, τότε αυτή η φοβερή μοίρα αποτελούσε επαρκή δικαιολογία για να σκοτώσει. Ίσως οι Αελίτες να είχαν καταφέρει αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει ο ίδιος, αν κι αμφέβαλλε.
Με ένα ξινό χαμόγελο ανασήκωσε το κυλινδρικό κιάλι. Μία από τις χρυσές του ταινίες έφερε μια επιγραφή. «Από τη Μοργκέις, Βασίλισσα του Άντορ, στον αγαπημένο της γιο, Γκάγουιν. Είθε να γίνει ένα ζωντανό ξίφος για την αδελφή του και για το Άντορ». Πόσο πικρά έμοιαζαν τώρα πια αυτά τα λόγια.
Δεν υπήρχαν και πολλά για να δει πέρα από το μαραμένο γρασίδι και τις σκόρπιες αρμαθιές των δέντρων. Ο άνεμος λυσσομανούσε ακόμα, σηκώνοντας σύννεφα σκόνης. Πού και πού, αδιόρατες κινήσεις σε κάποια ρυτίδα γης, ανάμεσα στις βαθιές ράχες, μαρτυρούσαν ανθρώπινη δραστηριότητα. Αελίτες, σίγουρα. Αναμειγνύονταν πολύ καλά με το έδαφος για να είναι πρασινοντυμένα Παλικαράκια. Το Φως είχε πει ότι είχαν δραπετεύσει περισσότεροι από αυτούς που είχε φέρει ο ίδιος.
Ήταν ένας βλάκας. Έπρεπε να είχε σκοτώσει τον αλ'Θόρ· έπρεπε να τον σκοτώσει. Όμως δεν μπορούσε. Όχι επειδή επρόκειτο για τον Αναγεννημένο Δράκοντα, αλλά επειδή είχε υποσχεθεί στην Εγκουέν ότι δεν θα σήκωνε χέρι εναντίον του. Ως ταπεινή Αποδεχθείσα, είχε εξαφανιστεί από την Καιρχίν, αφήνοντας στον Γκάγουιν ένα γράμμα το οποίο είχε διαβάσει και ξαναδιαβάσει κάμποσες φορές, μέχρι που το χαρτί κόντευε να σκιστεί στις άκρες. Δεν θα εκπλησσόταν αν μάθαινε πως είχε πάει να βοηθήσει με κάποιον τρόπο τον αλ'Θόρ. Όποιο κι αν ήταν το κόστος, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να παραβεί τον όρκο του, ειδικά απέναντι στη γυναίκα που αγαπούσε. Ήλπιζε πως κι αυτή θα αποδεχόταν τον συμβιβασμό που είχε κάνει με την τιμή του. Δεν είχε σηκώσει χέρι εναντίον του, αλλά ούτε και τον είχε βοηθήσει. Το Φως έλεγε πως η ίδια δεν θα του το ζητούσε ποτέ. Λέγεται πως ο έρωτας θολώνει τα μυαλά των αντρών, κι ο ίδιος ήταν η απόδειξη.