«Χαίρομαι που σας αρέσουν τα δωμάτια, Άρχοντα Κώθον», είπε η Τάυλιν, λες κι ήταν η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας. Μονάχα τα μάτια της μαρτυρούσαν το αντίθετο, αλλά από το σημείο που στέκονταν ο Θομ κι ο Τζούιλιν δεν μπορούσαν να τα δουν. Το βλέμμα της έμοιαζε να του μιλάει ήρεμα, αλλά ήταν μεστό νοήματος. «Ευελπιστώ να σε ξαναδώ και να τα πούμε. Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον να υπάρχει ένας προσιτός τα'βίρεν, με τον οποίο μπορώ να έρχομαι σε άμεση επαφή. Λοιπόν, σε αφήνω με τους φίλους σου τώρα. Όχι, παρακαλώ, μη σηκώνεσαι». Αυτή η τελευταία φράση συνοδεύτηκε από ένα αχνό κοροϊδευτικό χαμόγελο.
«Φίλε μου», είπε ο Θομ μόλις έφυγε η γυναίκα, στρώνοντας τα μουστάκια του, «είσαι πολύ τυχερός που η ίδια η Βασίλισσα σε υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες». Ο Τζούιλιν βάλθηκε να ασχολείται με το καπέλο του.
Ο Ματ τούς κοίταξε επιφυλακτικά, σαν να τους προκαλούσε ενδόμυχα να μιλήσουν -μια λέξη θα ήταν αρκετή!- αλλά από τη στιγμή που ρώτησε για τη Νυνάβε και την Ηλαίην, έπαψε να ανησυχεί για το τι μπορεί να υποπτεύονταν. Οι δύο γυναίκες δεν είχαν γυρίσει ακόμα. Αναπήδησε ξαφνιασμένος, χωρίς να δίνει σημασία στο αν θα του έπεφταν οι βράκες ή όχι. Προσπαθούσαν ήδη να αθετήσουν τη συμφωνία τους. Θα χρειαζόταν να τους εξηγήσει τι εννοούσε ανάμεσα στις εκρήξεις δυσπιστίας και στις διάφορες γνώμες που εξέφραζαν για την καταραμένη Νυνάβε αλ'Μεάρα και την Ηλαίην, την καταραμένη Κόρη-Διάδοχο. Δεν υπήρχαν και πολλές ελπίδες ότι θα πήγαιναν στο Ράχαντ χωρίς αυτόν, αλλά δεν έπαιρνε όρκο ότι δεν θα δοκίμαζαν να κατασκοπεύσουν ξανά τον Καρίντιν. Η Ηλαίην απαιτούσε μια ομολογία και περίμενε πως ο άντρας θα έσπαγε από στιγμή σε στιγμή, ενώ η Νυνάβε θα προσπαθούσε να τον κάνει να ομολογήσει με το ζόρι.
«Αμφιβάλλω κατά πόσον ασχολούνται με τον Καρίντιν», είπε ο Τζούιλιν, ξύνοντας το πίσω μέρος του αυτιού του. «Απ' όσο άκουσα, η Αβιέντα με την Μπιργκίτε είναι αυτές που κατά κύριο λόγο τον επιτηρούν. Δεν τις είδαμε να φεύγουν. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να ανησυχείς γι' αυτόν, ξέροντας τι έχουν δει τα μάτια του, ακόμη κι αν περπατούν δίπλα-δίπλα». Ο Θομ, σερβίροντας σε ένα χρυσό ποτήρι λίγο παντς κρασιού, που ο Ματ είχε βρει να τον περιμένει στο δωμάτιο, άρχισε να εξηγεί.
Ο Ματ κάλυψε τα μάτια του με το ένα χέρι. Μεταμφιέσεις με τη χρήση της Δύναμης· δεν ήταν απορίας άξιον που είχαν ξεγλιστρήσει σαν φίδια όπου κι όποτε ήθελαν. Αυτές οι γυναίκες θα δημιουργούσαν μεγάλους μπελάδες. Άλλωστε, τα προβλήματα ήταν ένας τομέας στον οποίο οι γυναίκες τα κατάφερναν μια χαρά. Δεν του έκανε εντύπωση όταν έμαθε ότι ο Θομ κι ο Τζούιλιν γνώριζαν λιγότερα για το Κύπελλο των Ανέμων απ' ό,τι ο ίδιος.
Μόλις έφυγαν για να ετοιμαστούν για ένα ταξιδάκι στο Ράχαντ, ο Ματ βρήκε χρόνο να τακτοποιήσει τα ρούχα του προτού επέστρεφαν η Νυνάβε με την Ηλαίην. Κατάφερε να δει και τον Όλβερ στο δωμάτιο του, έναν όροφο πιο κάτω. Το λιπόσαρκο κορμί του αγοριού είχε πάρει λίγο κρέας επάνω του, καθότι τον είχαν αναλάβει η Ένιντ κι οι υπόλοιπες μαγείρισσες της Περιπλανώμενης Γυναίκας, αλλά, για Καιρχινός, εξακολουθούσε να είναι μικροκαμωμένος. Ακόμα κι αν τα αυτιά του συρρικνώνονταν στο μισό τους μέγεθος και το στόμα του γινόταν το μισό σε πλάτος, η μύτη του θα εξακολουθούσε να είναι εμπόδιο στο να χαρακτηριστεί ευπαρουσίαστος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, τρεις υπηρέτριες ήταν από πάνω του, ενώ αυτός καθόταν σταυροπόδι στο κρεβάτι.
«Ματ, η Χάεσελ δεν έχει τα ομορφότερα μάτια;» ρώτησε ο Όλβερ, χαμογελώντας όλο χαρά στη νεαρή με τα μεγάλα μάτια, την οποία είχε συναντήσει ο Ματ την τελευταία φορά που επισκέφθηκε το παλάτι. Εκείνη του ανταπέδωσε το χαμόγελο και του ανακάτεψε τα μαλλιά. «Αχ, αλλά κι η Άλις με τη Λόια είναι τόσο γλυκές, που δύσκολα θα μπορούσα να διαλέξω». Μια πλαδαρή μεσήλικη γυναίκα που ξεπακέταρε το σακίδιο του Όλβερ τον κοίταξε, χαρίζοντάς του ένα πλατύ χαμόγελο, κι ένα λεπτοκαμωμένο κορίτσι με μελένια χείλη χτύπησε χαϊδευτικά την πετσέτα που μόλις είχε ακουμπήσει στον νιπτήρα του και, πηδώντας πάνω στο κρεβάτι, άρχισε να τον γαργαλάει μέχρι που το αγόρι ξεκαρδίστηκε στα γέλια.
Ο Ματ ρουθούνισε. Ο Χάρναν κι η παρέα του ήταν ούτως ή άλλως κακή επιρροή, αλλά αυτές εδώ οι γυναίκες τού έδιναν πολύ θάρρος! Πώς θα μάθαινε να φέρεται, με όλες αυτές τις γυναίκες γύρω του να συμπεριφέρονται έτσι; Ο Όλβερ έπρεπε κανονικά να βγαίνει στον δρόμο και να παίζει, παρέα με τα αγόρια της ηλικίας του. Δεν είχε ποτέ υπηρέτριες στο δωμάτιο του. Η Τάυλιν ήταν εκείνη που είχε φροντίσει να αλλάξει αυτό, ήταν σίγουρος.