Ω, οι μυρωδιές από το μαγείρεμα διαπότιζαν τον αέρα, τα ψητά που γύριζαν στη σούβλα μέσα στα πελώρια τζάκια, τα τσουκάλια που έβραζαν πάνω στους φούρνους με τις λευκές πλάκες, κι οι μαγείρισσες που άνοιγαν τους κλιβάνους για να τσιγκλήσουν το εσωτερικό τους. Όμως, για τον Ματ Κώθον φαγητό δεν υπήρχε. Χαμογελαστές γυναίκες με πεντακάθαρες λευκές ποδιές αγνοούσαν τα καλοπιάσματά του και τον εμπόδιζαν να πλησιάσει στην πηγή αυτών των υπέροχων μυρωδιών. Χαμογελούσαν και τον χτυπούσαν ναζιάρικα στα χέρια όταν έκανε να πιάσει μια φρατζόλα ψωμί ή ένα κομμάτι μελωμένο γογγύλι. Χαμογελούσαν και του έλεγαν πως δεν έπρεπε να χάσει την όρεξή του, αν επρόκειτο να δειπνήσει με τη Βασίλισσα. Ήξεραν, μέχρι και την τελευταία! Ο Ματ κοκκίνισε τόσο πολύ ώστε αναγκάστηκε να αποσυρθεί, μετανιώνοντας πικρά για εκείνο το δύσοσμο ψάρι του μεσημεριού. Κλείδωσε την πόρτα πίσω του. Μια γυναίκα ικανή να αφήσει έναν άντρα να πεθάνει της πείνας δεν θα δίσταζε μπροστά σε τίποτα.
Ήταν ξαπλωμένος σε ένα πράσινο μεταξένιο χαλί, παίζοντας Φίδια κι Αλεπούδες με τον Όλβερ, όταν το δεύτερο σημείωμα γλίστρησε κάτω από την πόρτα του.
Λέγεται πως είναι πιο αθλητικό να πιάσεις ένα περιστέρι από τη φτερούγα και να το βλέπεις να φτερουγίζει, αλλά, αργά ή γρήγορα, όλο και κάποιο πεινασμένο πουλί θα προσγειωθεί στο χέρι σου.
«Τι είναι, Ματ;» ρώτησε ο Όλβερ.
«Τίποτα». Ο Ματ τσαλάκωσε το σημείωμα. «Παίζουμε άλλο ένα;»
«Γιατί όχι;» Το αγόρι ήταν ικανό να παίζει αυτό το χαζό παιχνίδι όλη μέρα, αν του δινόταν η ευκαιρία. «Ματ, δοκίμασες από αυτό το χοιρομέρι που έψησαν απόψε; Ήταν τόσο γευστικό που...»
«Ρίξε τα ζάρια, Όλβερ. Ρίξε αυτά τα καταραμένα τα ζάρια».
Γυρίζοντας, για να περάσει την τρίτη του νύχτα στο παλάτι, αγόρασε ψωμί, ελιές και τυρί από προβατίσιο γάλα και την έβγαλε μια χαρά. Οι χτεσινές διαταγές στην κουζίνα ίσχυαν ακόμα. Οι καταραμένες γυναίκες γελούσαν δυνατά, περιφέροντας αχνιστές πιατέλες με κρέατα και ψάρια, χωρίς να τον αφήνουν να αγγίξει τίποτα και λέγοντάς του πως δεν έπρεπε να χάσει την όρεξή του.
Κατάφερε να διατηρήσει κάποια αξιοπρέπεια και να μην αρπάξει μια πιατέλα βάζοντάς το στα πόδια. Προσπάθησε να κορδωθεί, σείοντας έναν φανταστικό χιτώνα. «Ευγενικές μου κυρίες, η ζεστασιά κι η φιλοξενία σας με έχουν σκλαβώσει».
Η απόσυρσή του θα περνούσε απαρατήρητη, αν μια από τις μαγείρισσες δεν χαχάνιζε πίσω από την πλάτη του. «Η Βασίλισσα θα σερβιριστεί ψητό παπάκι όπου να 'ναι, αγόρι μου». Πολύ αστείο... Οι υπόλοιπες γυναίκες έσκασαν στα γέλια, τόσο έντονα που λίγο ακόμα και θα κυλιόνταν στο πάτωμα. Πράγματι, πολύ αστείο.
Το ψωμί, οι ελιές και το αλμυρό τυρί δεν ήταν καθόλου άσχημα για γεύμα, με λίγο νερό από τον νιπτήρα για να πάνε κάτω. Παντς δεν υπήρχε στο δωμάτιό του, από την πρώτη κιόλας μέρα. Ο Όλβερ κάτι πήγε να του πει σχετικά με ψητό ψάρι με σάλτσα μουστάρδας και σταφίδες, αλλά ο Ματ τού υπέδειξε να κάνει εξάσκηση στο διάβασμα.
Εκείνη τη νύχτα, κανένα σημείωμα δεν βρέθηκε κάτω από την πόρτα του και κανείς δεν κροτάλισε την κλειδαριά του. Άρχισε να συλλογίζεται πως τα πράγματα μπορεί να εξελίσσονταν καλύτερα. Αύριο ήταν το Πανηγύρι των Πουλιών. Απ' ό,τι είχε ακούσει σχετικά με τις ενδυμασίες που φορούσαν οι άντρες κι οι γυναίκες, η Τάυλιν ίσως να έβρισκε κάποιο καινούργιο παπάκι για κυνήγι. Ίσως κάποιος να έβγαινε από εκείνο το καταραμένο σπίτι, απέναντι από το Ρόδο του Έλμπαρ, και να του έδινε το καταραμένο Κύπελλο των Ανέμων. Τα πράγματα έπρεπε να εξελιχθούν καλύτερα.
Όταν ξύπνησε, εκείνο το τρίτο πρωινό στο Παλάτι Τάρασιν, τα ζάρια είχαν στήσει χορό στο κεφάλι του.
29
Το Πανηγύρι των Πουλιών
Ξυπνώντας από τα ζάρια που χόρευαν μέσα στο μυαλό του, ο Ματ σκέφτηκε να πέσει πάλι για ύπνο μέχρι να σταματήσουν, αλλά τελικά σηκώθηκε νιώθοντας κακόκεφος, λες και δεν είχε ήδη αρκετές σκοτούρες. Έδιωξε τον Νέριμ και ντύθηκε, τρώγοντας ταυτόχρονα τα τελευταία υπολείμματα ψωμιού και τυριού που είχαν ξεμείνει από την περασμένη νύχτα. Κατόπιν, πήγε να ελέγξει τι έκανε ο Όλβερ. Βρήκε το αγόρι σε μια έξαψη ενεργητικότητας, πότε τραβώντας με δύναμη τα ρούχα του και πότε μένοντας ακίνητο, με μια μπότα ή μια πουκαμίσα στο χέρι, να τον βομβαρδίζει με δεκάδες ερωτήσεις, στις οποίες ο Ματ απαντούσε έχοντας αλλού τον νου του. Όχι, δεν θα πήγαιναν στον ιππόδρομο σήμερα, ασχέτως του αν επρόκειτο για τις πλουσιοπάροχες ιπποδρομίες στην Τροχιά του Ουρανού, στα βόρεια της πόλης. Ίσως ήταν καλή ιδέα να πάνε στο θηριοτροφείο. Ναι, ο Ματ θα μπορούσε να του αγοράσει μια φτερωτή μάσκα για το πανηγύρι, αν φυσικά ντυνόταν έγκαιρα. Αυτό και μόνο ανάγκασε το αγόρι να βάλει τα δυνατά του.