Η Ρεάνε δεν ήταν σίγουρη για ποιον λόγο η παρόρμηση ήταν τόσο ισχυρή σήμερα. Εδώ και μέρες, έκανε την εμφάνισή της τα πρωινά και χανόταν μαζί με τον ήλιο, κι όλες αυτές τις μέρες την καταπολεμούσε -σύμφωνα με τους αυστηρούς κανόνες που δεν τολμούσαν να αποκαλέσουν νόμους, η διαταγή είχε δοθεί προς τα μέσα του μήνα, έξι νύχτες πριν- αλλά σήμερα... Είχε δώσει τη διαταγή πριν σκεφτεί καλά-καλά, και τώρα ήταν δύσκολο να την ανακαλέσει πριν περάσει το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Όλα πήγαιναν καλά. Κανείς στην πόλη δεν είχε δει ίχνος αυτών των ανόητων κοριτσιών, της Ηλαίην και της Νυνάβε. Δεν ήταν ανάγκη να κάνουν επιλογές που μπορεί να αποδεικνύονταν επικίνδυνες.
Αναστενάζοντας, στράφηκε προς τις υπόλοιπες που την περίμεναν να κάτσει πριν καθίσουν κι αυτές. Όλα θα πήγαιναν καλά, όπως πάντα, και τα μυστικά δεν θα διέρρεαν. Ωστόσο... Δεν είχε το χάρισμα της Πρόβλεψης ή κάτι άλλου παρόμοιου, όμως η τάση αυτή ίσως να ήθελε να της πει κάτι. Δώδεκα γυναίκες την παρακολουθούσαν με προσμονή. «Νομίζω πως πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά την πιθανότητα να μετακινήσουμε όποια δεν φοράει τη ζώνη στο αγρόκτημα για λίγο». Το θέμα δεν συζητήθηκε και πολύ. Ήταν οι Πρεσβύτερες, αλλά αυτή ήταν η Πρεσβύτερη όλων. Αν μη τι άλλο, δεν ήταν κακό να συμπεριφέρεται ως Άες Σεντάι.
30
Το Πρώτο Κύπελλο
«Δεν το καταλαβαίνω αυτό», διαμαρτυρήθηκε η Ηλαίην. Όχι μόνο δεν της είχε προσφερθεί κάθισμα, αλλά, μόλις πήγε να κάτσει, της είπαν ευγενικά πως πρέπει να παραμείνει όρθια. Πέντε ζευγάρια μάτια ήταν καρφωμένα επάνω της, πέντε γυναίκες με αυστηρά, βλοσυρά πρόσωπα. «Συμπεριφέρεστε λες και κάναμε κάτι τρομερό, ενώ το μόνο που κάναμε ήταν να βρούμε το Κύπελλο των Ανέμων!» Τουλάχιστον, ήταν πολύ κοντά στο να το ανακαλύψουν, έτσι ήλπιζε. Το μήνυμα που είχαν λάβει μέσω του Ναλέσεν δεν ήταν πολύ ξεκάθαρο. Ο Ματ ισχυριζόταν με ενθουσιασμό ότι το είχε βρει. Ή κάτι παρόμοιο, λαμβάνοντας υπ' όψιν τα λόγια του Ναλέσεν· όσο περισσότερο μιλούσε, τόσο πιο πολύ αμφιταλαντευόταν μεταξύ απόλυτης βεβαιότητας κι αμφιβολίας. Η Μπιργκίτε εξακολουθούσε να παρακολουθεί το σπίτι της Ρεάνε· έμοιαζε ιδρωμένη και βαριεστημένη. Όπως και να είχε, η υπόθεση προχωρούσε κανονικά. Η Ηλαίην αναρωτήθηκε τι να έκανε η Νυνάβε. Ήλπιζε να τα πηγαίνει καλύτερα από την ίδια. Σίγουρα δεν περίμενε αυτήν την εξέλιξη όταν αποκάλυψε την επιτυχία τους.
«Θέσατε σε κίνδυνο ένα μυστικό, το οποίο κάθε γυναίκα που έχει φορέσει το επώμιο κρατούσε επτασφράγιστο για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια». Η Μέριλιλ καθόταν στητή, ενώ τα σφικτά της χείλη έδειχναν πως η γαλήνη κόντευε να αντικατασταθεί από την αποπληξία. «Θα πρέπει να είσαι παράφρων! Μόνο η τρέλα δικαιολογεί μια πράξη σαν κι αυτή!»
«Ποιο μυστικό;» απαίτησε να μάθει η Ηλαίην.
Η Βαντέν, καθισμένη πλάι στη Μέριλιλ μαζί με την αδερφή της, έσιαξε κάπως εκνευρισμένη τη μεταξένια αχνοπράσινη φούστα της κι είπε: «Υπάρχει χρόνος για να μάθεις πολλά πράγματα, όταν έχεις ανατραφεί όπως πρέπει, νεαρή. Νόμιζα πως διέθετες κάποια ψήγματα λογικής». Η Αντελέας, που φορούσε ένα σκοτεινό, γκρίζο μάλλινο με σκούρα καφέ ξακρίσματα, ένευσε καταφατικά, αντανακλώντας την αποδοκιμασία της αδερφής της.
«Δεν μπορείτε να την κατηγορείτε επειδή αποκάλυψε ένα μυστικό για το οποίο δεν γνώριζε τίποτα», είπε η Κάρεαν Φράνσι, στα αριστερά της Ηλαίην, μετακινώντας τον όγκο της πάνω στην πρασινωπή επίχρυση πολυθρόνα. Ήταν αρκετά σθεναρή, με ώμους πλατιούς και μπράτσα ογκώδη όσο των περισσότερων αντρών.
«Ο νόμος του Πύργου δεν επιτρέπει δικαιολογίες», παρενέβη αμέσως η Σάριθα με κάπως αυτάρεσκο τόνο. Τα συνήθως εξεταστικά καστανά της μάτια τώρα κοιτούσαν αμείλικτα. «Από τη στιγμή που επιτρέπονται οι απλές δικαιολογίες, επόμενο είναι να γίνονται δεκτές και δικαιολογίες ελάσσονος σημασίας, μέχρι που να καταργηθεί ο νόμος». Το κάθισμά της με την ψηλή ράχη βρισκόταν στα δεξιά. Μονάχα αυτή φορούσε το επώμιο της, αλλά το καθιστικό της Μέριλιλ είχε διαμορφωθεί ώστε να μοιάζει με δικαστική αίθουσα, μολονότι καμία δεν το αποκαλούσε έτσι. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον. Η Μέριλιλ, η Αντελέας κι η Βαντέν αντιμετώπιζαν την Ηλαίην σαν δικαστές, με το κάθισμα της Σαρίθα τοποθετημένο εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται η Έδρα της Μομφής, κι αυτό της Κάρεαν στην Έδρα της Συγχώρεσης, αλλά η Ντομανή Πράσινη που υποτίθεται ότι είχε αναλάβει την υπεράσπισή της, ένευσε σκεφτική καθώς η Δακρυνή Καφέ, η οποία εκτελούσε καθήκοντα εισαγγελέα, συνέχισε. «Έχει ομολογήσει η ίδια την ενοχή της. Προτείνω περιορισμό της νεαρής στο παλάτι μέχρι να φύγουμε, καθώς και ανάθεση κάποιας βαριάς δουλειάς προκειμένου να απασχολούνται το μυαλό και τα χέρια της. Προτείνω, επίσης, λίγο ξύλο με την παντόφλα σε τακτά χρονικά διαστήματα, για να μάθει να μη σκαρώνει σχέδια πίσω από τις πλάτες των αδελφών. Τα ίδια ισχύουν και για τη Νυνάβε, μόλις βρεθεί».