Οι περισσότερες Άες Σεντάι μάθαιναν από νωρίς να συγκαλύπτουν την έκπληξή τους με μια εξωτερική επίφαση ηρεμίας, αλλά η Σάριθα δεν συγκρατήθηκε και γούρλωσε τα μάτια της. Κάτι έλεγε σιωπηλά, η Ηλαίην όμως την ήξερε καλά και μπορούσε να διαβάσει τα χείλη της. Δύο χιλιάδες αδέσποτες! Το Φως να μας βοηθήσει! Η Ηλαίην βάλθηκε να τακτοποιεί τη φούστα της, μέχρι να σιγουρευτεί πως το πρόσωπό της δεν πρόδιδε ταραχή. Πράγματι, χρειάζονταν τη βοήθεια του Φωτός.
Η Ρεάνε παρεξήγησε τη σιωπή που έπεσε. «Περιμένατε πιο πολλές; Τα διάφορα ατυχήματα κι οι θάνατοι από φυσικά αίτια έχουν κάθε χρόνο το τίμημά τους, όπως ισχύει για όλους τους ανθρώπους, και φοβάμαι πως το Σόι έχει λιγοστέψει τα τελευταία χίλια χρόνια. Ίσως ήμασταν πολύ επιφυλακτικές στην προσέγγιση γυναικών που έφευγαν από τον Λευκό Πύργο, αλλά ανέκαθεν υπήρχε ο φόβος πως κάποια από αυτές μπορεί να ανέφερε ότι ανακρίθηκε και... και...»
«Δεν είμαστε διόλου απογοητευμένες», τη διαβεβαίωσε η Ηλαίην, κάνοντας μια καθησυχαστική κίνηση. Άκου απογοητευμένες! Κόντευε να την πιάσει υστερικό γέλιο. Οι γυναίκες του Σογιού ήταν σχεδόν διπλάσιες από τις Άες Σεντάι! Η Εγκουέν δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί πως δεν είχε βάλει κι αυτή ένα λιθαράκι, προκειμένου να φέρει στον Πύργο γυναίκες που διέθεταν την ικανότητα της διαβίβασης. Αν, όμως, το Σόι αρνούνταν να συμπεριλάβει τις αδέσποτες... Καλύτερα να μην ξέφευγε από το κυρίως θέμα. Η στρατολόγηση του Σογιού ήταν καθαρά συμπτωματική. «Ρεάνε», είπε ευγενικά, «θα μπορούσες ίσως να θυμηθείς τώρα πού βρίσκεται το Κύπελλο των Ανέμων;»
Η Ρεάνε κοκκίνισε σαν ηλιοβασίλεμα. «Δεν τα έχουμε αγγίξει ποτέ, Ηλαίην Σεντάι. Δεν έχω ιδέα για ποιον λόγο τα συγκέντρωσαν. Δεν άκουσα ποτέ να μιλούν γι' αυτό το Κύπελλο των Ανέμων, αλλά υπάρχει μια αποθήκη σαν κι αυτή που περιέγραψες...»
Κάτω από τις σκάλες, μια γυναίκα διαβίβασε για σύντομο χρονικό διάστημα και κάποια άλλη ούρλιαξε από τρόμο.
Η Ηλαίην πετάχτηκε αμέσως, όπως κι όλες τους. Κάπου μέσα από το φτερωτό της φόρεμα, η Μπιργκίτε τράβηξε ένα εγχειρίδιο.
«Αυτή πρέπει να ήταν η Ντέρις», είπε η Ρεάνε. «Είναι η μόνη διαφορετική εδώ».
Η Ηλαίην ξεχύθηκε μπροστά και την έπιασε από το μπράτσο, καθώς κατευθυνόταν στην πόρτα. «Δεν έγινες Πράσινη ακόμα», μουρμούρισε κι ανταμείφθηκε με ένα χαριτωμένο χαμόγελο έκπληξης, ευχαρίστησης κι ατολμίας ταυτόχρονα, που χάραξε λακκάκια στα μάγουλα της Ρεάνε. «Θα το αναλάβουμε εμείς, Ρεάνε».
Η Μέριλιλ κι οι υπόλοιπες παρατάχθηκαν αριστερά και δεξιά τής Ηλαίην, έτοιμες να την ακολουθήσουν, αλλά η Μπιργκίτε πετάχτηκε στην πόρτα πριν προλάβουν να κάνουν τίποτα, χαμογελώντας καθώς έβαζε το χέρι της πάνω στο μάνταλο. Η Ηλαίην ξεροκατάπιε και δεν είπε τίποτα. Αυτή ήταν η τιμή ενός Προμάχου, έτσι έλεγαν οι γκαϊντίν· έμπαινε πρώτος, έβγαινε τελευταίος. Ωστόσο, αφέθηκε να γεμίσει από το σαϊντάρ, έτοιμη να συντρίψει οτιδήποτε απειλούσε την Πρόμαχο της.
Η πόρτα άνοιξε προτού προλάβει η Μπιργκίτε να γυρίσει το μάνταλο.
Ο Ματ μπήκε μέσα σουλατσάροντας, σπρώχνοντας μπροστά του τη λεπτόκορμη υπηρέτρια που θυμόταν η Ηλαίην. «Καλά το σκέφτηκα ότι θα είστε εδώ». Χαμογέλασε με αυθάδεια, αγνοώντας το αγριοκοίταγμα της Ντέρις, και συνέχισε. «Το κατάλαβα όταν βρήκα κάμποσους Προμάχους να τα πίνουν στη χειρότερη, κατά τη γνώμη μου, ταβέρνα. Μόλις επέστρεψα από την παρακολούθηση μιας γυναίκας στο Ράχαντ. Από τον τελευταίο όροφο ενός ακατοίκητου σπιτιού, για την ακρίβεια. Όταν έφυγε, το πάτωμα ήταν τόσο σκονισμένο, ώστε μπορούσα εύκολα να διακρίνω σε ποιο δωμάτιο πήγε. Υπάρχει στην πόρτα μια καταραμένη κλειδαριά, σκουριασμένη και μεγάλη, και στοιχηματίζω χίλιες κορώνες μια κλωτσιά στα πισινά ότι το Κύπελλο βρίσκεται από πίσω». Η Ντέρις πήγε να τον κλωτσήσει, κι αυτός την απώθησε, τραβώντας ένα μικρό μαχαίρι από τη ζώνη του, το οποίο αναπήδησε στην παλάμη του. «Κάποια θα πρέπει να εξηγήσει σ’ αυτήν εδώ την αγριόγατα με ποιου το μέρος είμαι. Οι γυναίκες με μαχαίρια μού προκαλούν ταραχή αυτές τις μέρες».
«Τα ξέρουμε ήδη όλα αυτά, Ματ», του είπε η Ηλαίην. Τέλος πάντων, θα μάθαιναν τα πάντα πολύ σύντομα, αλλά η έκπληξη που διαγράφηκε στο πρόσωπό του ήταν πράγματι ξεκαρδιστική. Αισθάνθηκε κάτι από την πλευρά της Μπιργκίτε. Η γυναίκα την κοιτούσε ανέκφραστη, αλλά αυτός ο μικρός συναισθηματικός κόμπος στο πίσω μέρος του κεφαλιού της Ηλαίην ακτινοβολούσε αποδοκιμασία. Πιθανόν να το αποδοκίμαζε κι η Αβιέντα. Το να ανοίξει το στόμα της ήταν από τα δυσκολότερα πράγματα που είχε κάνει ποτέ η Ηλαίην. «Ωστόσο, σ' ευχαριστώ, Ματ. Χάρη σε σένα ανακαλύψαμε αυτό που ψάχναμε». Η απροκάλυπτη σαστιμάρα του σχεδόν άξιζε όλη την αγωνία που είχαν ζήσει μέχρι τότε.