Η Ελάιντα έμοιαζε ζαλισμένη. Κάμποσες εκατοντάδες; «Αδύνατον. Δεν μπορεί να ήταν παραπάνω από...» Πήγε προς ένα τραπέζι που έμοιαζε φτιαγμένο από φίλντισι και φύλλα χρυσού, και σερβιρίστηκε ένα κολονάτο ποτήρι με παντς. Το χείλος της κρυστάλλινης κανάτας κροτάλισε πάνω στο κρυστάλλινο ποτήρι και μια ποσότητα παντς χύθηκε στον χρυσαφί δίσκο.
«Εφ' όσον ο αλ'Θόρ μπορεί να Ταξιδεύει», είπε ξαφνικά η Αλβιάριν, «φαίνεται λογικό να μπορούν και κάποιοι, τουλάχιστον, από αυτούς τους άντρες. Η Κοβάρλα είναι σχεδόν σίγουρη πως έτσι έφτασαν εκεί. Έχω την εντύπωση πως ο νεαρός είναι έξαλλος για τη μεταχείριση της οποίας έτυχε. Η Κοβάρλα έμοιαζε κάπως ανήσυχη. Άφησε να εννοηθεί πως εξίσου ανήσυχες ήταν κι αρκετές από τις αδελφές. Ο αλ'Θόρ ίσως αισθάνεται πως σου χρωστάει κάτι. Δεν θα είναι και πολύ ευχάριστο να δεις ξαφνικά μπροστά σου αυτούς τους άντρες εδώ, μέσα στον Πύργο, έτσι δεν είναι;»
Η Ελάιντα ήπιε μονορούφι το παντς. Η Γκαλίνα είχε πάρει εντολή να λυγίσει τον αλ'Θόρ. Αν εκείνος ερχόταν για εκδίκηση... Αν όντως υπήρχαν εκατοντάδες άντρες με τη δυνατότητα της διαβίβασης - ή ακόμα κι εκατό μόνο... Έπρεπε να σκεφτεί!
«Βέβαια, αν επρόκειτο να έρθουν, νομίζω πως θα είχαν καταφθάσει ήδη. Δεν θα άφηναν ανεκμετάλλευτο το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Ίσως, όμως, ακόμα κι ο ίδιος ο αλ'Θόρ να μην επιθυμεί να έρθει αντιμέτωπος με την πλήρη δύναμη του Πύργου. Υποθέτω πως έχουν γυρίσει όλοι τους στο Κάεμλυν, στον Μαύρο τους Πύργο. Πράγμα που σημαίνει, φοβάμαι, ότι μια εξαιρετικά δυσάρεστη έκπληξη περιμένει την Τοβέιν».
«Στείλ' της μια διαταγή να επιστρέψει αμέσως», είπε βραχνά η Ελάιντα. Το παντς δεν φάνηκε να βοηθάει και πολύ. Στράφηκε να κοιτάξει την Αλβιάριν και ξαφνιάστηκε όταν τη βρήκε να στέκεται ακριβώς μπροστά της. Ίσως, τελικά, να ήταν λιγότεροι από εκατό. Στο φως του δειλινού, ακόμα και δέκα θα μπορούσαν να φαίνονται πολύ περισσότεροι - αλλά δεν μπορούσε να το διακινδυνεύσει. «Γράψ' την εσύ, Αλβιάριν. Τώρα, αυτήν τη στιγμή».
«Και με ποιον τρόπο θα φτάσει στα χέρια της;» Η Αλβιάριν έγειρε το κεφάλι της, παγερά περίεργη. Για κάποιον λόγο, χαμογελούσε αμυδρά. «Καμιά από εμάς δεν έχει το ταλέντο του Ταξιδέματος. Τα πλοία θα αποβιβάσουν την Τοβέιν και τους δικούς της στο Άντορ από μέρα σε μέρα, αν δεν το έχουν κάνει ήδη. Της είπες να χωριστούν σε μικρές ομάδες και να αποφύγουν τα χωριά, έτσι ώστε να μην προλάβουν να ειδοποιήσουν. Όχι, Ελάιντα, φοβάμαι πως η Τοβέιν θα ανασυντάξει τις δυνάμεις της κοντά στο Κάεμλυν και θα επιτεθεί στον Μαύρο Πύργο πριν προλάβει να φτάσει η διαταγή».
Η Ελάιντα έμεινε άναυδη. Η γυναίκα την είχε αποκαλέσει με το όνομά της! Προτού ακόμα αρχίσει να της τα ψέλνει οργισμένη, ήρθαν τα χειρότερα.
«Νομίζω πως βρίσκεσαι σε πολύ δύσκολη θέση, Ελάιντα». Παγερά μάτια ήταν καρφωμένα σ' αυτά της Ελάιντα, κι οι λέξεις που ξεχύνονταν από τα χαμογελαστά χείλη της Αλβιάριν ήταν ακόμα πιο παγερές. «Αργά ή γρήγορα, η Αίθουσα θα πληροφορηθεί την αποτυχία με τον αλ'Θόρ. Πιθανόν η Αίθουσα να έτρεφε συμπάθεια απέναντι στην Γκαλίνα, αλλά αμφιβάλλω αν συμβαίνει το ίδιο και με την Κοβάρλα· θα χρειαστεί να την πληρώσει... κάποια... ανώτερη. Κι αργά ή γρήγορα, όλες θα μάθουμε τη μοίρα που περίμενε την Τοβέιν. Τότε, θα είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις αυτό εδώ στους ώμους σου». Τακτοποίησε πρόχειρα το επιτραχήλιο της Άμερλιν γύρω από τον λαιμό της Ελάιντα. «Στην πραγματικότητα, θα είναι αδύνατον, αν το μάθουν σύντομα. Θα σιγανευτείς, δίνοντας το καλό παράδειγμα, όπως ακριβώς ήθελες να κάνεις εσύ στη Σιουάν Σάντσε. Όμως μπορείς να ξανακερδίσεις τον χαμένο χρόνο, αν ακούσεις την Τηρήτρια σου. Ίσως σου δώσει κάποια καλή συμβουλή».
Η Ελάιντα αισθάνθηκε τη γλώσσα της παγωμένη. Η απειλή δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη. «Όσα έχεις ακούσει απόψε είναι Σφραγισμένα στη Φλόγα», είπε βαριά, αν και, πριν ακόμα προφέρει τις λέξεις, ήξερε πως ήταν άχρηστες.
«Αν με αυτό θες να πεις ότι αρνείσαι τη συμβουλή μου...» Η Αλβιάριν έκανε μια παύση κι έπειτα στράφηκε να φύγει.
«Περίμενε!» Η Ελάιντα κατέβασε το χέρι που είχε τεντώσει χωρίς να το καταλάβει. Απογυμνωμένη από το επιτραχήλιο. Σιγανεμένη. Ακόμα κι ύστερα από αυτήν την τιμωρία, είχαν τη δυνατότητα να την κάνουν να ουρλιάξει. «Τι...;» Σταμάτησε για να ξεροκαταπιεί. «Τι συμβουλή μού δίνει η Τηρήτριά μου;» Κάποιος τρόπος θα υπήρχε να σταματήσει αυτό.
Η Αλβιάριν αναστέναξε και την πλησίασε ξανά· την πλησίασε περισσότερο από πριν, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι επιτρεπόταν σε κάποιον ενώπιον μίας Άμερλιν. Οι φούστες τους ακουμπούσαν σχεδόν. «Κατ' αρχάς, φοβάμαι πως πρέπει να αφήσεις την Τοβέιν στην τύχη της, προς το παρόν τουλάχιστον, όπως επίσης την Γκαλίνα και οποιαδήποτε άλλη πιάστηκε αιχμάλωτη από τους Αελίτες ή από τους Άσά’μαν. Αν επιχειρήσεις να τις διασώσεις, θα σε ανακαλύψουν».