Η Ελάιντα ένευσε αργά. «Ναι, είναι προφανές». Δεν μπορούσε να τραβήξει το τρομαγμένο της βλέμμα από την απαιτητική ματιά της άλλης γυναίκας. Θα πρέπει να υπήρχε κάποιος τρόπος! Δεν μπορεί να συνέβαιναν όλα αυτά!
«Νομίζω, επίσης, πως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσεις την απόφασή σου σχετικά με τη Φρουρά του Πύργου. Δεν νομίζεις πως πρέπει να αυξηθεί;»
«Μπορώ... κάλλιστα να το διευθετήσω». Μα το Φως, έπρεπε να σκεφτεί!
«Πολύ ωραία», μουρμούρισε η Αλβιάριν, κι η Ελάιντα αναψοκοκκίνισε από ανίσχυρη οργή. «Αύριο, θα ψάξεις προσωπικά τα διαμερίσματα της Τζοσέιν και της Αντελόρνα».
«Μα το Φως, γιατί να...;»
Η γυναίκα τράβηξε το ριγωτό επιτραχήλιο της Ελάιντα, πιο άγρια αυτήν τη φορά, λες κι ήθελε να το αποσπάσει για να φανεί ο γυμνός της λαιμός. «Φαίνεται πως η Τζοσέιν βρήκε ένα ανγκριάλ μερικά χρόνια πριν και δεν το επέστρεψε ποτέ. Η Αντελόρνα φοβάμαι πως έκανε χειρότερα. Δίχως άδεια, βούτηξε ένα ανγκριάλ από κάποια αποθήκη. Όταν τα βρεις, θα ανακοινώσεις αμέσως την τιμωρία τους, η οποία θα πρέπει να είναι αρκετά σκληρή. Ταυτόχρονα, θα παρουσιάσεις την Ντορέις, την Κιγιόσι και τη Φαρέλιεν ως παραδείγματα προς μίμηση στη διατήρηση της έννομης τάξης. Θα κάνεις ένα δώρο σε καθεμία από αυτές. Ένα ωραίο καινούργιο άλογο θα ήταν μια καλή ιδέα».
Η Ελάιντα αναρωτήθηκε αν τα μάτια της έμοιαζαν έτοιμα να πεταχτούν από τις κόγχες τους. «Γιατί;» Από καιρού εις καιρόν, όλο και κάποια αδελφή είχε στην κατοχή της ένα ανγκριάλ αψηφώντας τον νόμο, αλλά η ποινή σπανίως υπερέβαινε ένα απλό χτυπηματάκι στα χέρια. Όλες οι αδελφές είχαν αυτήν την παρόρμηση, αλλά κι οι υπόλοιπες! Το αποτέλεσμα ήταν προφανές. Όλες θα πίστευαν πως η Ντορέις, η Κιγιόσι κι η Φαρέλιεν είχαν αποκαλύψει τις άλλες δύο. Η Τζοσέιν κι η Αντελόρνα ανήκαν στο Πράσινο Ατζα ενώ οι άλλες στο Καφέ, στο Γκρίζο και στο Κίτρινο αντίστοιχα. Το Πράσινο Άτζα θα γινόταν έξαλλο. Ίσως, μάλιστα, να προσπαθούσε να εκδικηθεί τα υπόλοιπα, κάτι που θα υποδαύλιζε το μίσος ανάμεσα στα Άτζα και... «Γιατί θες να το κάνεις αυτό, Αλβιάριν;»
«Αρκέσου στο ότι αυτή είναι η συμβουλή μου, Ελάιντα» Ο μελιστάλαχτος, παγερός χλευασμός έγινε ξαφνικά ψυχρό ατσάλι. «Θέλω να σε ακούσω να λες ότι θα κάνεις όσα σου είπα. Αλλιώς, δεν έχει νόημα να προσπαθώ να κρατήσω το επιτραχήλιο στον λαιμό σου. Πες το!»
«Θα...» Η Ελάιντα προσπάθησε να κοιτάξει αλλού. Μα το Φως, έπρεπε επειγόντως να σκεφτεί κάτι! Το στομάχι της ήταν δεμένο κόμπος. «Θα ... κάνω ... ό,τι ... μου ... είπες».
Η Αλβιάριν χαμογέλασε με εκείνο το παγερό χαμόγελο. «Βλέπεις; Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο». Ξαφνικά, έκανε ένα βήμα πίσω κι άπλωσε τη φούστα της σε μια μετριοπαθή υπόκλιση. «Με την άδειά σου, θα αποσυρθώ και θα σε αφήσω να κοιμηθείς για το υπόλοιπο της νύχτας. Θα πρέπει να σηκωθείς πρωί-πρωί, για να εκδώσεις διαταγές για τον Ύπατο Ηγέτη Τσουμπάιν και για να αρχίσεις να ψάχνεις τα διαμερίσματα. Πρέπει να αποφασίσουμε πότε θα πληροφορηθεί ο Πύργος σχετικά με τους Άσα'μαν». Ο τόνος της φωνής της καθιστούσε σαφές πως η ίδια θα αποφάσιζε. «Και, μάλλον, θα πρέπει να σχεδιάζουμε την επόμενη κίνησή μας ενάντια στον αλ'Θόρ. Δεν νομίζεις πως ήρθε η ώρα να τον προκαλέσει ο Πύργος και να τον αναγκάσει να γονυπετήσει μπροστά του; Σκέψου το καλά. Σε καληνυχτίζω, Ελάιντα».
Ζαλισμένη κι αηδιασμένη, η Ελάιντα την παρατηρούσε ενώ απομακρυνόταν. Να τον προκαλέσει; Αυτό θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα μια επίθεση εκ μέρους αυτών των -πώς τους είχε αποκαλέσει η γυναίκα;- Άσα'μαν. Όχι, δεν μπορεί να της συνέβαιναν αυτά. Αδύνατον! Πριν συνειδητοποιήσει τι κάνει, πέταξε το ποτήρι στην άλλη άκρη του δωματίου κι αυτό θρυψαλιάστηκε πάνω σε μία λουλουδάτη ταπετσαρία. Έπιασε την καράφα και με τα δυο χέρια, τη σήκωσε πάνω από το κεφάλι της με μια οργισμένη κραυγή και την πέταξε κι αυτή, γεμίζοντας τον τόπο με παντς. Η Πρόβλεψη ήταν τόσο σίγουρη! Θα...!
Ξαφνικά, σταμάτησε και κοίταξε συνοφρυωμένη τα μικροσκοπικά θρύμματα των κρυστάλλων που είχαν κολλήσει πάνω στην ταπετσαρία, και τα μεγαλύτερα κομμάτια που ήταν σκορπισμένα στο πάτωμα. Η Πρόβλεψη μιλούσε για τον βέβαιο θρίαμβό της. Τον θρίαμβό της! Μπορεί η Αλβιάριν να είχε κατακτήσει μια μικρή νίκη, αλλά το μέλλον ανήκε στην Ελάιντα, κι η Αλβιάριν, φυσικά, δεν θα είχε θέση σ' αυτό. Έπρεπε όμως να το σχεδιάσει προσεκτικά, έτσι ώστε ακόμα κι η Αίθουσα να μην υποψιαζόταν. Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος που να μην παραπέμπει στην Ελάιντα μέχρις ότου να ήταν πια πολύ αργά, υποθέτοντας πως η Αλβιάριν θα αντιλαμβανόταν κάτι. Έξαφνα, μια ιδέα άστραψε στο μυαλό της. Η Αλβιάριν δεν θα το πίστευε, αν το άκουγε, όπως και κανείς άλλος.