Σαν θραύσματα μετάλλου που ένας σιδηρουργός έπρεπε να ενώσει, όλα φάνηκαν ξαφνικά να συνδυάζονται, και τα φρύδια της Σέαν ανασηκώθηκαν, έτοιμα να σκαρφαλώσουν στο μέτωπό της. Όλα ταίριαζαν. Ένιωσε το αίμα να στραγγίζεται από το πρόσωπό της κι αισθάνθηκε τα χέρια και τα πόδια της να παγώνουν. Σφραγισμένα στη Φλόγα. Είχε πει πως θα κρατούσε το μυστικό στην καρδιά της, όμως όλα είχαν αλλάξει από τότε που ξεστόμισε αυτά τα λόγια. Επέτρεπε στον εαυτό της να φοβάται υπό λογικές συνθήκες, αλλά αυτήν τη στιγμή ήταν τρομοκρατημένη. Δεν θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνη της. Μα ποια ήταν η ένοχη; Ποια, με τις συγκεκριμένες συνθήκες; Η απάντηση της ήρθε στο μυαλό ευκολότερα απ' όσο πίστευε. Χρειάστηκε μεν κάποιος χρόνος για να ξαναβρεί την ψυχραιμία της, αλλά ελάχιστος για να βγει βιαστικά από το δωμάτιο της κι από τη Λευκή πτέρυγα, βαδίζοντας γρηγορότερα απ' ότι συνήθως.
Όπως πάντα, οι υπηρέτριες πηγαινοέρχονταν στους διαδρόμους, αλλά η Σέαν περπατούσε τόσο γοργά, ώστε προσπερνούσε τις περισσότερες πριν προλάβουν να σκύψουν και να υποκλιθούν. Ωστόσο, υπήρχαν λιγότερες αδελφές τριγύρω απ' όσες μπορούσε να δικαιολογήσει το πρώιμο της ώρας. Πολύ λιγότερες. Πάντως, αν οι περισσότερες έμεναν για κάποιον λόγο κοντά στα διαμερίσματά τους, αυτές οι λίγες επανόρθωναν τρόπου τινά. Περιφέρονταν νωχελικά κατά μήκος των γεμάτων με ταπετσαρίες διαδρόμων, με πρόσωπα ήρεμα και μάτια που έμοιαζαν θολά. Εδώ κι εκεί, δυο τρεις γυναίκες κουβέντιαζαν ρίχνοντας τριγύρω κλεφτές ματιές για να δουν αν τις άκουγε κανείς άλλος. Πάντα ήταν δύο ή τρεις από το ίδιο Άτζα. Μέχρι και την προηγούμενη ημέρα, η Σέαν ήταν σίγουρη πως είχε προσέξει γυναίκες από διαφορετικά Άτζα να συναναστρέφονται. Οι Λευκές υποτίθεται πως είχαν αφήσει πίσω τους κάθε είδους συναισθηματισμούς, αλλά δεν έβλεπε γιατί έπρεπε να εθελοτυφλεί κι η ίδια, όπως έκαναν κάποιες. Οι υποψίες δημιουργούσαν μια πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα στον Πύργο. Δυστυχώς, αυτό δεν ήταν κάτι πρωτοφανές —το είχε ξεκινήσει η Άμερλιν με τα σκληρά μέτρα της, κι οι διάφορες φήμες για τον Λογκαίν είχαν επιδεινώσει κατά πολύ την κατάσταση- αλλά αυτό το πρωί τα πράγματα ήταν χειρότερα από κάθε άλλη φορά.
Η Τάλεν Μίνλι φάνηκε από μια γωνία, μπροστά της. Για κάποιον λόγο, δεν είχε ριγμένο το επώμιο πάνω στους ώμους της αλλά απλωμένο στα μπράτσα της, σαν να ήθελε να επιδείξει τα πράσινα κρόσσια. Παρεμπιπτόντως, συνειδητοποίησε πως όποια Πράσινη είχε δει από το πρωί, φορούσε το επώμιό της. Η Τάλεν, ξανθομάλλα, αγαλματένια κι όμορφη, είχε συναινέσει στην εκθρόνιση της Σιουάν, αλλά είχε πρωτοέρθει στον Πύργο όταν η Σέαν ήταν Αποδεχθείσα, κι έτσι η απόφασή της αυτή δεν είχε πλήξει τη μακρά τους φιλία. Η Τάλεν είχε απόψεις τις οποίες η Σέαν σεβόταν, με μερικές μάλιστα συμφωνούσε. Σήμερα, όμως, η φίλη της κοντοστάθηκε και την κοίταξε κάπως επιφυλακτικά. Αυτή η επιφυλακτικότητα ήταν πολύ συνηθισμένη τον τελευταίο καιρό ανάμεσα στις αδελφές. Κάποια άλλη στιγμή θα σταματούσε κι αυτή αλλά όχι τώρα, με το κεφάλι της έτοιμο να σπάσει. Η Τάλεν ήταν φίλη και, λογικά, θα έπρεπε να της έχει εμπιστοσύνη, αλλά η λογική δεν ήταν αρκετή εδώ. Αργότερα, αν είχε τη δυνατότητα, θα την προσέγγιζε. Ελπίζοντας πως αυτό θα συνέβαινε κάποια στιγμή, την προσπέρασε νεύοντάς της βιαστικά.
Στην Κόκκινη πτέρυγα, η διάθεση που επικρατούσε ήταν ακόμη πιο κατηφής και το κλίμα πιο δυσάρεστο. Όπως και στα υπόλοιπα Άτζα, υπήρχαν περισσότερα δωμάτια παρά αδελφές για να κατοικήσουν -αυτό ίσχυε αρκετό καιρό προτού το σκάσουν οι πρώτες επαναστάτριες- αλλά το Κόκκινο ήταν το μεγαλύτερο Άτζα, κι οι αδελφές κατελάμβαναν τα επίπεδα που εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε χρήση. Οι Κόκκινες φορούσαν συχνά τα επώμιά τους κι όταν δεν ήταν απαραίτητο, αλλά, ακόμα κι εδώ, καθεμία ξεχωριστά επεδείκνυε τα κόκκινα κρόσσια σαν λάβαρα. Οι συζητήσεις έπαψαν απότομα μόλις τις πλησίασε η Σέαν, κι οι παγερές ματιές την ακολούθησαν σαν φυσαλίδα ψυχρής σιωπής. Ένιωθε σαν εισβολέας σε εχθρική περιοχή καθώς διέσχιζε το δάπεδο με εκείνες τις ασυνήθιστες πλάκες, που παρίσταναν σε λευκό φόντο την κόκκινη Φλόγα της Ταρ Βάλον σε σχήμα δακρύου. Από την άλλη, κάθε σημείο του Πύργου ίσως ήταν πλέον εχθρική περιοχή. Μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα, αυτές οι πορφυρές φλόγες μπορούσαν να εκληφθούν ως τα κόκκινα Σαγόνια του Δράκοντα. Ποτέ δεν είχε πιστέψει εκείνες τις παράλογες ιστορίες σχετικά με τους Κόκκινους και τους ψεύτικους Δράκοντες, αλλά... Γιατί δεν το αρνιόταν καμιά τους;