Οι κνήμες του άγγιξαν ένα κάθισμα κι ο Ραντ συνειδητοποίησε πως πισωπατούσε. Η Μιν τον κοίταξε συνοφρυωμένη και μουρμούρισε: «Δεν νομίζω πως μου αρέσει να με κοιτάς έτσι». Ξαφνικά, τον χτύπησε στο καλάμι, έβαλε και τα δυο της χέρια πάνω στο στήθος του και τον έσπρωξε. Ο Ραντ γκρεμίστηκε τόσο απότομα πάνω στην πολυθρόνα, ώστε κόντεψε να αναποδογυρίσει. Οι βόστρυχοι της κοπέλας ταλαντεύτηκαν καθώς τίναξε το κεφάλι της, και τακτοποίησε το χρυσοΰφαντο πανωφόρι της.
«Μπορεί τα πράγματα να έγιναν έτσι, Μιν, αλλά...»
«Δεν μπορεί να έγιναν έτσι. Έγιναν έτσι, βοσκέ», τον έκοψε απότομα, «κι αν ξαναπείς το αντίθετο, καλύτερα να φωνάξεις τις Κόρες και να αρχίσεις να διαβιβάζεις όσο περισσότερο μπορείς, γιατί θα φας τόσο ξύλο, που θα με παρακαλάς να σε λυπηθώ. Θες ξύρισμα και πλύσιμο».
Ο Ραντ πήρε μια βαθιά ανάσα. Ο Πέριν είχε κάνει έναν τόσο ήσυχο γάμο, με μια ευγενική χαμογελαστή γυναίκα. Γιατί, άραγε, τον είλκυαν συνεχώς οι γυναίκες που του προκαλούσαν πονοκέφαλο; Αν ήξερε το ένα δέκατο για τις γυναίκες από αυτά που γνώριζε ο Ματ, δεν θα είχε πρόβλημα να αντεπεξέλθει σε όλα αυτά, αλλά, όπως είχαν τα πράγματα, το μόνο που μπόρεσε να ψελλίσει -κι αυτό επιφυλακτικά- ήταν: «Όπως και να έχει, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω».
«Ποιο, δηλαδή;» Η Μιν σταύρωσε τα χέρια της κάτω από τα στήθη της κι άρχισε να χτυπάει το πόδι της νευρικά κι απειλητικά στο πάτωμα, αλλά ο Ραντ ήξερε πως αυτό που θα έκανε ήταν το σωστό.
«Να σε στείλω μακριά». Όπως ακριβώς είχε κάνει με την Ηλαίην και την Αβιέντα. «Αν είχα τη δυνατότητα να ελέγξω τον εαυτό μου, δεν θα...» Το πόδι της Μιν άρχισε να χτυπάει το πάτωμα με πιο γρήγορο ρυθμό. Ίσως ήταν καλύτερα να μη συνεχίσει. Παρηγοριά; Μα το Φως! «Μιν, όποιος είναι κοντά μου κινδυνεύει. Οι Αποδιωγμένοι δεν είναι οι μόνοι που θα έκαναν κακό σε κάποιο κοντινό μου, πρόσωπο ποντάροντας στο ότι ίσως πάθαινα κι εγώ κακό. Τώρα, όμως, ο κίνδυνος προέρχεται κι από μένα τον ίδιο. Δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου πια. Κόντεψα να σκοτώσω τον Πέριν, Μιν! Η Κάντσουεϊν είχε δίκιο. Όσο πάω και παραφρονώ, μπορεί να έχω τρελαθεί ήδη. Πρέπει να σε στείλω μακριά, για τη δική σου ασφάλεια».
«Και ποια είναι αυτή η Κάντσουεϊν;» ρώτησε η Μιν, τόσο πράα που ο Ραντ ξαφνιάστηκε όταν παρατήρησε πως το πόδι της εξακολουθούσε να χτυπάει το πάτωμα. «Όταν η Αλάνα ανέφερε αυτό το όνομα, το έκανε να ακούγεται λες κι επρόκειτο για την αδελφή του Δημιουργού. Όχι, μη λες τίποτα. Δεν με ενδιαφέρει». Όχι πως του άφηνε, ούτως ή άλλως, το παραμικρό περιθώριο να πει οτιδήποτε. «Ούτε για τον Πέριν ενδιαφέρομαι. Θα μπορούσες να πληγώσεις τόσο εμένα όσο κι αυτόν. Έχω την εντύπωση ότι αυτός ο περιβόητος καβγάς σας δεν ήταν παρά μια φάρσα. Σκοτίστηκα για την αυτοκυριαρχία σου, όπως επίσης και για το αν είσαι τρελός ή όχι. Αλλωστε, αν ήσουν εντελώς τρελός, δεν θα ανησυχούσες πολύ γι' αυτό. Αυτό που με νοιάζει είναι...»
Έσκυψε, μέχρι που εκείνα τα μεγάλα σκοτεινά μάτια ήρθαν στο ίδιο επίπεδο με τα δικά του, σε μια απόσταση σχετικά κοντινή, και ξαφνικά το φως που φάνηκε να λάμπει μέσα τους ήταν τόσο έντονο, ώστε ο Ραντ αγκάλιασε το σαϊντίν, έτοιμος να υπερασπίσει τον εαυτό του. «Θα με στείλεις μακριά για να είμαι ασφαλής;» γρύλισε η γυναίκα. «Πώς τολμάς; Νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να με στέλνεις όπου σου καπνίσει; Με χρειάζεσαι, Ραντ αλ'Θόρ! Αν σου ανέφερα τις μισές μόνο από τις εικόνες που είχα για σένα, τα μισά σου μαλλιά θα κατσάρωναν και τα υπόλοιπα θα έπεφταν! Πώς τολμάς; Αφήνεις τις Κόρες να ριψοκινδυνεύουν όποτε κι όπως θέλουν, κι εμένα θέλεις να με ξαποστείλεις, λες κι είμαι κανένα παιδάκι!»
«Δεν αγαπώ τις Κόρες». Αιωρούμενος σ' αυτό το γυμνό από συναισθήματα Κενό, ο Ραντ άκουσε τα λόγια να ξεπηδούν από το στόμα του. Το σοκ που ένιωσε διέλυσε την κενότητα κι έδιωξε μακριά το σαϊντίν.
«Μάλιστα», είπε η Μιν κι ορθώθηκε. Ένα μικρό χαμόγελο σχημάτισε μια καμπύλη στα χείλη της. «Ασυνήθιστο αυτό». Ύστερα, κάθισε στα γόνατά του.
Είχε πει πως δεν θα πλήγωνε τον Πέριν περισσότερο απ' ό,τι εκείνη, αλλά τώρα έπρεπε να την πληγώσει. Έπρεπε να το κάνει για το δικό της καλό. «Αγαπώ και την Ηλαίην», είπε ωμά. «Όπως, επίσης, και την Αβιέντα. Βλέπεις, λοιπόν, τι άνθρωπος είμαι;» Για κάποιον λόγο, η Μιν δεν φάνηκε να ενοχλείται.