Ο καπετάνιος έκανε συνεχείς υποκλίσεις, καθώς ο Ραντ κατέβηκε από τη ράμπα του καταστρώματος κρατώντας τη Μιν από το μπράτσο κι έχοντας ξοπίσω του τις Άες Σεντάι και τους Άσα'μαν. Ο Έλβερ Σένι ήταν πιο ισχνός από το σκάφος του, μέσα σε ένα κίτρινο αδιάβροχο Μουραντιανής κοψιάς που κρεμόταν μέχρι τα γόνατά του. «Είναι τιμή μου να σε έχω στο σκάφος μου, Άρχοντα Δράκοντα», μουρμούριζε σκουπίζοντας την καράφλα του με ένα μεγάλο μαντίλι. «Μεγάλη τιμή. Πραγματικά μεγάλη τιμή».
Ήταν προφανές πως θα προτιμούσε να έχει στο σκαρί του ένα φορτίο γεμάτο οχιές. Βλεφάρισε μόλις είδε τα επώμια των Άες Σεντάι, κι έγλειψε τα χείλη του όταν η ματιά του έπεσε πάνω στα αγέραστα πρόσωπα τους. Το βλέμμα του πεταγόταν ανήσυχο πότε σ' αυτές και πότε στον Ραντ. Κοιτώντας τους Άσα'μαν, έμεινε με το στόμα ανοιχτό, αφού συνδύασε τους μαυροντυμένους άντρες με τις διάφορες φήμες που είχε ακουστά, κι από κει και πέρα απέφευγε να τους ρίξει και την παραμικρή ματιά. Ο Σένι παρακολουθούσε τον Ντομπραίν, ο οποίος ηγούνταν της επιβίβασης των σημαιοφόρων, τους σαλπιγκτές και τους τυμπανιστές που έσερναν τα τύμπανά τους. Έπειτα, το βλέμμα του έπεσε στους καβαλάρηδες που ήταν παραταγμένοι στην αποβάθρα, σαν να υποψιαζόταν πως ήθελαν κι εκείνοι να επιβιβαστούν. Η Ναντέρα με τις είκοσι Κόρες, κι η Καμάρ με τις είκοσι Μαυρομάτες που είχαν τυλίξει το σούφα γύρω από το κεφάλι τους, αν κι είχαν ακάλυπτα τα πρόσωπά τους, ανάγκασαν τον καπετάνιο να κάνει ένα βιαστικό βήμα, για να βρεθεί ανάμεσα στις Άες Σεντάι και σ' αυτές. Οι Αελίτισσες συνοφρυώνονταν στη σκέψη πως θα καθυστερούσαν, αν χρειαζόταν να φορέσουν τα πέπλα, αλλά οι Θαλασσινοί μάλλον ήξεραν πολύ καλά τι σήμαινε αυτό το πέπλο και θα ήταν άτοπο εκ μέρους τους να σκεφτούν πως τους επιτίθονταν. Ο Ραντ σκέφτηκε πως το μαντίλι του Σένι μπορούσε κάλλιστα να καταστρέψει την αραιή γκρίζα φράντζα που του είχε απομείνει, έτσι όπως σκουπιζόταν.
Η μακρουλή βάρκα, με τη βοήθεια των μακρόστενων κουπιών, απομακρύνθηκε από την προβλήτα. Τα δύο λάβαρα κυμάτιζαν στην πλώρη, τα τύμπανα χτυπούσαν κι οι σάλπιγγες παιάνιζαν. Κόσμος φάνηκε στα καταστρώματα των κοντινών πλοιαρίων για να τους δει, μερικοί μάλιστα είχαν ανέβει ακόμα και στα ξάρτια. Πολύς κόσμος φάνηκε επίσης και στο πλοιάριο των Θαλασσινών. Οι περισσότεροι εκεί φορούσαν πολύχρωμα ρούχα, σε αντίθεση με τις μουντές ενδυμασίες των πληρωμάτων άλλων σκαφών. Ο Λευκός Αφρός ήταν ένα σκάφος μεγαλύτερο από πολλά άλλα, ωστόσο πιο ευέλικτο. Τα δύο μεγάλα κατάρτια είχαν απότομη οπίσθια κλίση κι οι δοκοί ήταν τοποθετημένες κάθετα, ενώ σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα πλοία ήταν κυρτές και μεγαλύτερες από τα κατάρτια, έτσι ώστε να συγκρατούν τα πανιά. Τα πάντα επάνω του ήταν διαφορετικά, αλλά ο Ραντ ήξερε πως μόνο σε ένα πράγμα δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα στους Άθα'αν Μιέρε και στον υπόλοιπο κόσμο. Ή θα συμφωνούσαν να τον ακολουθήσουν εκουσίως, ή θα εξαναγκάζονταν. Οι Προφητείες έλεγαν πως θα ένωνε τους λαούς κάθε χώρας -«Ο Βορράς θα ενωθεί με την Ανατολή κι η Δύση θα προσαρτηθεί στον Νότο»- και κανείς δεν μπορούσε να του σταθεί εμπόδιο. Το ήξερε.
Με το να διαμηνύσει τις εντολές του από το λουτρό, δεν είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει ένα λεπτομερές σχέδιο του τι σκόπευε να κάνει μόλις θα έφταναν στον Λευκό Αφρό, κι έτσι το ανακοίνωσε τώρα. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι λεπτομέρειες προκάλεσαν μειδίαμα στους Άσα'μαν -εν πάση περιπτώσει, ο Φιν κι ο Ναρίσμα μειδίασαν- ο Ντασίβα βλεφάρισε αφηρημένα· και συνοφρύωση στις Αελίτισσες. Δεν τους άρεσε να τις παραβλέπουν. Ο Ντομπραίν έκανε απλώς ένα νεύμα· γνώριζε πως βρισκόταν εκεί αποκλειστικά για λόγους επίδειξης. Αυτό που δεν περίμενε ο Ραντ ήταν η αντίδραση των Άες Σεντάι.
«Θα γίνει όπως προστάζεις, Άρχοντα Δράκοντα», είπε η Μεράνα, κάνοντας μια από εκείνες τις αδιόρατες υποκλίσεις. Οι υπόλοιπες τέσσερις αντάλλαξαν ματιές, αλλά υποκλίθηκαν με τη σειρά τους, μουρμουρίζοντας «όπως προστάζεις» ακριβώς από πίσω της. Καμιά διαμαρτυρία, κανένα αγριοκοίταγμα, καμιά υπεροπτική ματιά ή απορία γιατί θα έπρεπε να γίνεται πάντα αυτό που ήθελε ο ίδιος. Μήπως μπορούσε να αρχίσει να τις εμπιστεύεται; Ή μήπως είχαν βρει κάποιον πανούργο τρόπο να ξεγλιστρήσουν από τον όρκο τους όταν εκείνος θα είχε γυρισμένη την πλάτη;