«Ισορροπία», παρενέβη βιαστικά η Μιν. Το πρόσωπο του Ραντ ήταν τόσο σκοτεινό, κι εκείνος έμοιαζε έτοιμος να εκραγεί. Ίσως τελικά να είχε δίκιο που ήρθε. Σίγουρα δεν είχε νόημα να τον αφήσει να τινάξει στον αέρα αυτήν τη συνάντηση εξαιτίας μιας παράφορης οργής. Η Μιν δεν έδωσε σε κανέναν από τους δύο την ευκαιρία να μιλήσει. «Πάντα υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Έτσι λειτουργεί το Σχήμα. Ακόμα κι αυτός δεν μπορεί να το αλλάξει. Όπως η μέρα ισορροπεί με τη νύχτα, έτσι και το καλό ισορροπεί με το κακό. Από τότε που έφθασε εδώ, κανένα έμβρυο δεν γεννήθηκε νεκρό ή παραμορφωμένο. Περισσότεροι γάμοι μπορεί να γίνουν μέσα σε μια μέρα παρά σε μια βδομάδα, ενώ για κάθε άντρα που πνίγεται σε μια κουταλιά νερό, υπάρχει μια γυναίκα που πέφτει από τρεις ορόφους κι, αντί να σπάσει τον λαιμό της, σηκώνεται χωρίς να έχει την παραμικρή μελανιά. Πες μου το κακό και θα σου δείξω το καλό. Το γύρισμα του Τροχού απαιτεί ισορροπία, κι ο Ραντ απλώς αυξάνει τις πιθανότητες ενός φαινόμενου το οποίο, ούτως ή άλλως, θα μπορούσε να συμβεί στη φύση». Ξαφνικά, κοκκίνισε όταν συνειδητοποίησε πως την κοιτούσαν κι οι δυο τους. Για την ακρίβεια, είχαν καρφώσει το βλέμμα τους επάνω της.
«Ισορροπία;» μουρμούρισε ο Ραντ ανασηκώνοντας τα φρύδια του.
«Έχω μελετήσει μερικά βιβλία του Αφέντη Φελ», είπε η Μιν ξεψυχισμένα. Δεν ήθελε να νομίσουν πως προσποιείται τη φιλόσοφο. Η Αρχόντισσα Κάραλαϊν χαμογέλασε πάνω στο μπροστάρι της σέλας κι έπαιξε με τα γκέμια. Αυτή η γυναίκα γελούσε εις βάρος της. Τώρα θα της έδινε να καταλάβει!
Ξαφνικά, ένα ψηλό μαύρο ευνουχισμένο ζώο που έμοιαζε αρκετά με πολεμικό άτι ξεπήδησε με θόρυβο μέσα από τα χαμόκλαδα. Το ίππευε ένας μεσήλικας με κοντοκουρεμένα μαλλιά και μυτερό γένι. Παρά τον κίτρινο μανδύα του, χαρακτηριστικό των Δακρυνών, και τα φαρδιά μανίκια με τις ρίγες από πράσινο σατέν, τα μάτια που τους κοίταζαν από το υγρό και σκούρο πρόσωπο ήταν εντυπωσιακά γαλάζια κι όμορφα, σαν ωχρά καλογυαλισμένα ζαφείρια. Ο ίδιος δεν ήταν ιδιαίτερα εμφανίσιμος, αλλά αυτά τα μάτια επανόρθωναν για τη μακρόστενη μύτη του. Στα χέρια του είχε περασμένα μεταλλικά προστατευτικά γάντια και με το ένα κρατούσε μια βαλλίστρα, ενώ με το άλλο κράδαινε ένα πλατυκέφαλο βέλος.
«Αυτό εδώ πέρασε ξυστά από το πρόσωπό μου, Κάραλαϊν, κι έχει το σημάδι σου επάνω του! Το ότι δεν υπάρχουν θηράματα δεν σημαίνει πως...» Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε την παρουσία του Ραντ και της Μιν κι η τεντωμένη του βαλλίστρα χαμήλωσε προς το μέρος τους. «Περιπλανώμενοι είναι αυτοί ή ξετρύπωσες τίποτα κατασκόπους από την πόλη; Ποτέ μου δεν πίστεψα πως ο αλ'Θόρ θα μας άφηνε ανενόχλητους για πολύ καιρό».
Μισή ντουζίνα ακόμα καβαλάρηδες φάνηκαν πίσω του, ιδρωμένοι άντρες που φορούσαν μανδύες με φαρδιά μανίκια και σατέν ρίγες, και κάθιδρες γυναίκες με στολές ιππασίας και φαρδιούς δαντελωτούς γιακάδες. Όλοι τους ήταν οπλισμένοι με βαλλίστρες. Οι τελευταίοι δεν είχαν προλάβει να σταματήσουν, τα άλογά τους σχεδόν κάλπαζαν ακόμα και τίναζαν ψηλά το κεφάλι τους, όταν ακόμα περισσότεροι ξεπρόβαλλαν με δυσκολία μέσα από τα βάτα, από μια άλλη κατεύθυνση, και πλεύρισαν την Κάραλαϊν. Ήταν ισχνοί κι ωχροί, άντρες και γυναίκες με μαύρα ρούχα και χρωματιστές ρίγες που τους έφθαναν μέχρι κάτω από τη μέση. Όλοι κρατούσαν βαλλίστρες. Ακολούθησαν πεζοί υπηρέτες που προχωρούσαν με κόπο, λαχανιασμένοι με τόση ζέστη. Ήταν αυτοί που έντυναν και κουβαλούσαν οποιονδήποτε συμμετείχε στο κυνήγι. Δεν έμοιαζε να έχει πολλή σημασία το ότι κανείς τους δεν είχε τίποτα περισσότερο από ένα μαχαίρι ειδικό για γδάρσιμο περασμένο στη ζώνη του. Η Μιν ξεροκατάπιε κι, εντελώς ασυνείδητα, άρχισε να σκουπίζει με μεγαλύτερη ζωηράδα τα μάγουλά της με το μαντίλι. Αν έστω κι ένας αναγνώριζε τον Ραντ, προτού το συνειδητοποιούσε ο ίδιος...
Η Αρχόντισσα Κάραλαϊν δεν δίστασε. «Δεν είναι κατάσκοποι, Ντάρλιν», είπε στρέφοντας το άλογό της απέναντι στους νεοφερμένους Δακρυνούς. Ο Υψηλός Άρχοντας Ντάρλιν Σίσνερα! Μόνο ο Άρχοντας Τόραμ Ριάτιν έλειπε τώρα. Η Μιν ευχήθηκε η επιρροή του Ραντ ως τα'βίρεν στο Σχήμα να ήταν λιγότερο καταλυτική. «Ένας ξάδερφος κι η γυναίκα του», συνέχισε η Κάραλαϊν, «ήρθαν από το Άντορ για να με δουν. Να σας συστήσω τον Τόμας Τράκαντ -ένα δευτερεύον παρακλάδι του Οίκου- και τη σύζυγό του Τζέισι». Η Μιν μόνο που δεν την αγριοκοίταξε. Η μόνη Τζέισι που ήξερε, και μάλιστα προτού καλά-καλά γίνει είκοσι χρόνων, ήταν μια γριά δύστροπη και μονίμως κακόκεφη.