Ο Ραντ έβαλε το χέρι της κάτω από το μπράτσο του και το χτύπησε απαλά. «Μην ανησυχείς», της είπε ήρεμα. «Όλα πάνε καλά». Έτοιμη ήταν να τον ρωτήσει τι στο καλό έκαναν εκεί, αλλά φοβόταν πως θα της απαντούσε.
Ο Ντάρλιν με την Κάραλαϊν είχαν χαθεί κάπου ανάμεσα στον όχλο, μαζί με τους ακολούθους τους, όμως, καθώς ένας γονυπετής υπηρέτης με κόκκινες, πράσινες και λευκές ρίγες πάνω στα μαύρα μανικέτια του έτεινε έναν δίσκο με ασημένια ψηλά ποτήρια στον Ραντ και στη Μιν, η γυναίκα εμφανίστηκε ξανά, κάνοντας πέρα έναν από αυτούς τους άντρες με τα κόκκινα πανωφόρια και το λεπτό μυτερό πρόσωπο. Αυτός την αγριοκοίταξε πίσω από την πλάτη της, καθώς η Κάραλαϊν έπιανε ένα ποτήρι με παντς, κάνοντας νεύμα στον υπηρέτη να απομακρυνθεί, κι η Μιν αισθάνθηκε να της κόβεται η ανάσα όταν είδε την αύρα που έλαμψε ξαφνικά γύρω του, μολυβιές αποχρώσεις τόσο σκούρες που έμοιαζαν σχεδόν μαύρες.
«Μην εμπιστεύεσαι αυτόν τον άνθρωπο, Αρχόντισσα Κάραλαϊν». Δεν μπορούσε να σταματήσει. «Είναι ικανός να σκοτώσει όποιον πιστεύει πως πάει να τον εμποδίσει. Είναι το καπρίτσιο του να σκοτώνει». Έκλεισε ερμητικά το στόμα της πριν πει άλλα.
Η Κάραλαϊν έριξε μια ματιά πάνω από τον ώμο της καθώς ο άντρας με το στενό πρόσωπο και το πεταχτό σαγόνι απομακρύνθηκε ξαφνικά. «Αυτό είναι κάτι που κάλλιστα μπορώ να πιστέψω για τον Ντάβεντ Χάνλον», είπε πικρόχολα. «Τα Λευκά Λιοντάρια του μάχονται για χρυσάφι, όχι για την Καιρχίν, και κάνουν χειρότερο πλιάτσικο από τους Αελίτες. Φαίνεται πως το Άντορ δεν τους σηκώνει άλλο». Αυτό το τελευταίο το είπε ρίχνοντας μια ματιά προς το μέρος του Ραντ. «Ο Τόραμ τού υποσχέθηκε να του δώσει πολύ χρυσάφι, νομίζω, καθώς και γη». Λοξοκοίταξε τη Μιν. «Γνωρίζεις αυτόν τον άντρα, Τζέισι;»
Το μόνο που μπόρεσε να κάνει η Μιν ήταν να κουνήσει αρνητικά το κεφάλι της. Πώς να εξηγήσει όσα γνώριζε ήδη για τον Χάνλον, ότι, δηλαδή, θα έβαφε τα χέρια του με αίμα και θα τον κατηγορούσαν για ένα σωρό βιασμούς και δολοφονίες προτού πεθάνει; Μακάρι να ήξερε πότε και ποιον θα δολοφονούσε... Το μόνο, όμως, που ήξερε ήταν πως είχε τη δυνατότητα να το κάνει. Όπως και να είχε, δεν θα άλλαζε τίποτα, ακόμα κι αν μιλούσε για τις εικόνες. Όσα έβλεπε συνέβαιναν, ασχέτως του αν προειδοποιούσε κάποιον ή όχι. Κάποιες φορές μάλιστα, πριν ακόμα καταλάβει καλά πώς λειτουργεί το πράγμα, συνέβησαν πράγματα επειδή ακριβώς είχε προειδοποιήσει.
«Κάτι άκουσα για Λευκά Λιοντάρια», είπε ψυχρά ο Ραντ. «Ψάξτε ανάμεσά τους για Σκοτεινόφιλους και δεν θα απογοητευθείτε». Τέτοιοι ήταν κάποιοι από τους στρατιώτες του Γκάεμπριλ. Η Μιν το γνώριζε, όπως επίσης γνώριζε και μερικά πράγματα ακόμα, πέραν του ότι ο Άρχοντας Γκάεμπριλ ήταν στην πραγματικότητα ο Ράχβιν. Δεν ήταν παράλογο ανάμεσα στους στρατιώτες που υπηρετούσαν έναν Αποδιωγμένο να συμπεριλαμβάνονται και Σκοτεινόφιλοι.
«Τι λες για εκείνον;» Ο Ραντ ένευσε προς το μέρος ενός άντρα στην άλλη άκρη της σκηνής, το μακρύ και σκοτεινό πανωφόρι του οποίου είχε τόσες ρίγες, όσες και το φόρεμα της Κάραλαϊν. Πολύ ψηλός για Καιρχινός, ίσως λιγότερο από ένα κεφάλι κοντύτερος του Ραντ, ήταν λυγερός παρά τους φαρδι-οι5ς του ώμους, κι εντυπωσιακά καλοβαλμένος, με θεληματικό σαγόνι και γκριζωπούς κροτάφους. Για κάποιον λόγο, η ματιά της Μιν στράφηκε στον σύντροφό του, έναν κοκαλιάρη και μικροκαμωμένο τύπο με μεγάλη μύτη και πλατιά αυτιά. Φορούσε ένα κόκκινο μεταξωτό πανωφόρι, που δεν του ταίριαζε ιδιαίτερα, και ψηλάφιζε ένα κυρτό εγχειρίδιο περασμένο στη ζώνη του, ένα εντυπωσιακό κομμάτι με χρυσή θήκη και με μια μεγάλη κόκκινη πέτρα στην κορυφή της λαβής, η οποία έμοιαζε να απορροφά καταχθόνια το φως. Δεν πρόσεξε κανένα είδος αύρας γύρω του. Έμοιαζε αόριστα γνώριμος. Κι οι δυο τους κοιτούσαν τόσο την Κάραλαϊν, όσο και τον Ραντ.
«Αυτός», είπε η Αρχόντισσα ξεφυσώντας και με φωνή που έμοιαζε πνιχτή, «είναι ο Άρχοντας Τόραμ Ριάτιν αυτοπροσώπως, κι ο άλλος, σταθερός του σύντροφος τις τελευταίες μέρες, είναι ο Αφέντης Τζεράαλ Μόρντεθ, ένας απεχθής τύπος. Το βλέμμα του με κάνει να θέλω να πλυθώ. Αισθάνομαι βρώμικη και μόνο που τους βλέπω». Βλεφάρισε, ξαφνιασμένη απ’ όσα είχε πει, αλλά γρήγορα ανέκτησε την ψυχραιμία της. Η Μιν είχε την αίσθηση πως ελάχιστα πράγματα ήταν ικανά να επηρεάσουν την Κάραλαϊν Ντέημοντρεντ. Σ' αυτό έμοιαζε πολύ με τη Μουαραίν. «Στη θέση σου θα ήμουν πολύ προσεκτική, Ξάδερφε Τόμας», συνέχισε. «Μπορεί με μένα, ίσως και στον Ντάρλιν ακόμα, να έκανες κάποιο θαύμα ή τα'βίρεν τέχνασμα -αν κι αδυνατώ να κατανοήσω τον λόγο- αλλά ο Τόραμ σε μισεί παθιασμένα. Δεν ήταν τόσο κακός προτού αρχίσει να συναναστρέφεται τον Μόρντεθ, αλλά από τότε... Ο Τόραμ θα μπορούσε να μας βάλει να επιτεθούμε στην πόλη απόψε. Με εσένα νεκρό, λέει, οι Αελίτες θα έφευγαν, αλλά έχω την εντύπωση πως προτιμά να δει εσένα πεθαμένο παρά να πάρει τον θρόνο».