«Μόρντεθ», είπε ο Ραντ. Το βλέμμα του παρέμενε κλειδωμένο στον Τόραμ Ριάτιν και στον λιπόσαρκο φίλο του. «Το όνομά του είναι Πάνταν Φάιν κι έχει επικηρυχθεί για εκατό χιλιάδες χρυσές κορώνες».
Το ποτήρι κόντεψε να πέσει από τα χέρια της Κάραλαϊν. «Ακόμα και για τις βασίλισσες, τα λύτρα είναι λιγότερα. Τι έκανε;»
«Ρήμαξε το σπίτι μου, ακριβώς επειδή ήταν το σπίτι μου». Το πρόσωπο του Ραντ ήταν σαν πάγος κι η φωνή του ψυχρή. «Έφερε τους Τρόλοκ για να σκοτώσουν τους φίλους μου, ακριβώς επειδή ήταν φίλοι μου. Είναι Σκοτεινόφιλος και θα πεθάνει». Αυτές οι τελευταίες λέξεις ξεπήδησαν μέσα από τα σφιγμένα του δόντια. Το παντς χύθηκε στο χαλί καθώς το ασημένιο κολονάτο ποτήρι λύγισε στη γαντοφορεμένη του γροθιά.
Η Μιν ένιωσε άρρωστη γι' αυτόν, για τον πόνο του —είχε ακούσει τα κατορθώματα του Φέιν στους Δύο Ποταμούς- κι ακούμπησε την παλάμη της στο στήθος του Ραντ, σχεδόν πανικόβλητη. Αν δεν συγκρατιόταν τώρα και διαβίβαζε με ποιος ήξερε πόσες Άες Σεντάι τριγύρω... «Στο όνομα του Φωτός, συγκρατήσου», άρχισε να του λέει, αλλά ξαφνικά μια γυναικεία ευχάριστη φωνή ακούστηκε πίσω της.
«Θα μου συστήσεις τον ψηλό και νεαρό φίλο σου, Κάραλαϊν;»
Η Μιν κοίταξε πάνω από τον ώμο της, κατ’ ευθείαν ένα αγέραστο πρόσωπο με παγερά μάτια κάτω από γκρίζα σαν το ατσάλι μαλλιά, τραβηγμένα σε κότσο, από τον οποίο κρέμονταν μικρά χρυσά στολίδια. Η Μιν ξεροκατάπιε για να μην ξεφωνίσει κι έβηξε αμήχανα. Νόμιζε πως ένα βλέμμα της Κάραλαϊν ήταν αρκετό για να την στοιχειοθετήσει, αλλά αυτά τα παγερά μάτια έμοιαζαν να γνωρίζουν πράγματα για το άτομό της που κι η ίδια είχε ξεχάσει. Το χαρακτηριστικό χαμόγελο των Άες Σεντάι, καθώς η γυναίκα τακτοποιούσε το επώμιο με τα πράσινα κρόσσια, δεν ήταν τόσο ευχάριστο όσο η φωνή της.
«Φυσικά, Κάντσουεϊν Σεντάι». Η φωνή της Κάραλαϊν βγήκε κάπως τρεμουλιαστή, αλλά τη σταθεροποίησε προτού ακόμα συστήσει τον «ξάδερφο» και τη «σύζυγο» του που είχαν έρθει να την επισκεφθούν. «Φοβάμαι, όμως, πως η Καιρχίν δεν είναι κατάλληλο μέρος γι' αυτούς προς το παρόν», είπε, ανακτώντας την αυτοκυριαρχία της και χαμογελώντας λυπημένα που δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο τον Ραντ και τη Μιν. «Συμφώνησαν να ακολουθήσουν τη συμβουλή μου και να επιστρέψουν στο Άντορ».
«Σοβαρά;» ρώτησε ξερά η Κάντσουεϊν. Η Μιν αισθάνθηκε την καρδιά της να χάνει έναν χτύπο. Ακόμα κι αν ο Ραντ δεν είχε μιλήσει γι' αυτήν, ήταν φανερό ότι τον ήξερε από τον τρόπο που τον κοίταζε. Μικροσκοπικά χρυσαφένια πουλιά, σελήνες κι άστρα αναδεύτηκαν καθώς η γυναίκα κούνησε το κεφάλι της. «Τα πιο πολλά αγόρια μαθαίνουν ότι δεν πρέπει να βάζουν το δάχτυλο στη φωτιά όταν καούν για πρώτη φορά, Τόμας. Άλλα πάλι, πρέπει να φάνε ξύλο για να το μάθουν. Καλύτερα να έχεις μαλακά πισινά παρά καψαλισμένα δάχτυλα».
«Ξέρεις πως δεν είμαι παιδάκι», απάντησε κοφτά ο Ραντ.
«Μπα;» Τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, σαν να τον μελετούσε από κοντά. «Τέλος πάντων, το αν χρειάζεται να φας ξύλο ή όχι θα το δούμε σύντομα». Τα παγερά μάτια στράφηκαν προς τη μεριά της Μιν και της Κάραλαϊν. Τελικά, τραβώντας το επώμιο της, η Κάντσουεϊν απομακρύνθηκε και χάθηκε στο πλήθος.
Η Μιν ξεροκατάπιε, λες κι είχε έναν κόμπο στον λαιμό της, κι ανακουφίστηκε πολύ όταν είδε την Κάραλαϊν να κάνει το ίδιο, μολονότι έδειχνε ατάραχη. Ο Ραντ -αυτός ο ανόητος και τυφλός- είχε το βλέμμα του καρφωμένο στην Άες Σεντάι, σαν να σκόπευε να πάει ξοπίσω της. Αυτήν τη φορά, ήταν η Κάραλαϊν που ακούμπησε το χέρι της πάνω στο στήθος του Ραντ.
«Να υποθέσω πως γνωρίζεις την Κάντσουεϊν;» τον ρώτησε, σχεδόν χωρίς να πάρει ανάσα. «Πρόσεχέ την. Ακόμα κι οι υπόλοιπες αδελφές αισθάνονται δέος στο άκουσμα του ονόματός της». Ο λαρυγγώδης τόνος της φωνής της είχε μια χροιά σοβαρότητας. «Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει σήμερα, αλλά, ό,τι και να γίνει, νομίζω πως ήρθε η ώρα να του δίνεις, "Ξάδερφε Τόμας". Πέρασε η ώρα. Θα ετοιμάσω τα άλογα...»
«Αυτός είναι ο ξάδερφός σου, Κάραλαϊν;» ακούστηκε μια βαθιά και πλούσια αντρική φωνή, κι η Μιν αναπήδησε παρά τη θέλησή της.
Ο Τόραμ Ριάτιν ήταν πιο ευπαρουσίαστος από κοντά παρά από απόσταση, με αυτό το είδος της αρρενωπής ομορφιάς και τον αέρα της εγκόσμιας γνώσης που θα είλκυε τη Μιν προτού γνωρίσει τον Ραντ. Εξακολουθούσε να βρίσκει γοητευτική αυτή την κατηγορία των αντρών, αλλά σίγουρα ο Ραντ υπερτερούσε. Τα χείλη του ήταν σφιχτά και σχημάτιζαν ένα χαμόγελο μάλλον ευχάριστο.