Ο πιο ηλικιωμένος έφτυσε δυνατότερα από πριν. Δεν μπήκε στον κόπο να χαμηλώσει τη φωνή του. Ο Τζόνταϊν δεν είχε ποτέ πρόβλημα να πει αυτό που πίστευε, ασχέτως του ποιος τον άκουγε, κι αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος για το κακό όνομα που είχε βγάλει. «Το καλύτερο για μας θα ήταν να είχαν πεθάνει χτες, αγόρι μου. Να δεις που θα το πληρώσουμε σύντομα. Θυμήσου τα λόγια μου, θα το πληρώσουμε και με το παραπάνω».
Ο Πέριν δεν θέλησε να ακούσει άλλα, κάτι που δεν ήταν κι εύκολο άλλωστε. Πρώτα ο Άραμ, τώρα ο Τζόνταϊν κι ο Τοντ. Ούτε συνεννοημένοι να ήταν. Που να σε πάρει, Τζόνταϊν! Αλλά όχι, αυτός ο άνθρωπος θα έκανε τον Ματ να φαίνεται φιλόπονος, αλλά, αν το έλεγε, ήταν σίγουρο πως θα το είχαν σκεφτεί κι άλλοι. Κανένας άντρας των Δύο Ποταμών δεν θα έκανε ποτέ επί τούτου κακό σε γυναίκα, αλλά ποιος άλλος θα τολμούσε να ευχηθεί να πέθαιναν οι αιχμάλωτες Άες Σεντάι; Και ποιος θα προσπαθούσε να πραγματοποιήσει την ευχή;
Εξέτασε ανήσυχα τον κύκλο που σχημάτιζαν οι άμαξες. Η σκέψη πως ίσως να χρειαζόταν να προστατεύσει τις Άες Σεντάι δεν ήταν ευχάριστη, αλλά αδυνατούσε να τη βγάλει από το μυαλό του. Ελάχιστη συμπάθεια έτρεφε απέναντι τους, ειδικά για τούτες εδώ, αλλά είχε μεγαλώσει με τη βουβή πεποίθηση πως ένας άντρας πρέπει, εν ανάγκη, να ρισκάρει τη ζωή του προκειμένου να προστατεύσει μια γυναίκα, όσο τουλάχιστον αυτό είναι δυνατό. Δεν είχε καμιά σημασία αν του άρεσε ή αν την ήξερε καν. Ναι, ήταν αλήθεια πως μια Άες Σεντάι μπορούσε να δεσμεύσει τον άντρα που θα διάλεγε με χίλιους δυο τρόπους, αλλά, αν την απέκοβες από τη Δύναμη, γινόταν σαν οποιονδήποτε άλλον. Το έβλεπε στα μάτια τους όποτε τις κοίταζε. Δύο ντουζίνες Άες Σεντάι. Δύο ντουζίνες γυναίκες που δεν ήξεραν με ποιο τρόπο να προστατέψουν τους εαυτούς τους χωρίς τη βοήθεια της Δύναμης.
Μελέτησε για λίγο τους φρουρούς Άσα’μαν, καθένας εκ των οποίων είχε μια έκφραση βλοσυρή σαν το θάνατο, εκτός από τους τρεις που επέβλεπαν τις σιγανεμένες γυναίκες. Προσπαθούσαν να φαίνονται εξίσου σκοτεινοί με τους υπόλοιπους, αλλά κάτω από την έκφρασή τους κρυβόταν κάτι άλλο. Ικανοποίηση ίσως. Μακάρι να βρισκόταν λίγο πιο κοντά για να ανιχνεύσει τι απέπνεαν. Κάθε Άες Σεντάι αποτελούσε απειλή για τους Άσα'μαν. Ίσως αλήθευε και το αντίθετο. Ίσως πάλι, το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να τις σιγανέψουν. Από τα λίγα που είχε ακούσει, το σιγάνεμα μιας Άες Σεντάι ισοδυναμούσε με φόνο. Απλώς περνούσαν μερικά χρόνια μέχρι το πτώμα να μείνει ακίνητο.
Όπως και να είχε, αποφάσισε απρόθυμα, έπρεπε να αφήσει τους Άσα'μαν στον Ραντ. Μιλούσαν μονάχα μεταξύ τους και στις αιχμάλωτες, κι ο Πέριν αμφέβαλλε αν θα άκουγαν κανέναν άλλον εκτός από τον Ραντ. Το ερώτημα ήταν, τι θα τους έλεγε ο Ραντ; Και πώς θα ενεργούσε ο Πέριν, αν αυτό που έλεγε ήταν λάθος;
Βάζοντας στην άκρη το πρόβλημα, έξυσε τη γενειάδα του με ένα δάχτυλο. Οι Καιρχινοί παραήταν αμήχανοι απέναντι στις Άες Σεντάι ώστε να σκεφτούν να τους κάνουν κακό, ενώ, αντίθετα, οι Μαγιενοί τις αντιμετώπιζαν με σεβασμό. Πάντως, θα είχε το νου του και στους δύο για καλό και για κακό. Ποιος θα το έλεγε πως ο Τζόντάϊν θα έφτανε τόσο μακριά; Σίγουρα είχε κάποια επιρροή ανάμεσα στους Καιρχινούς και τους Μαγιενούς, η οποία όμως θα εξαφανιζόταν αν το επιθυμούσαν οι ίδιοι. Σε τελική ανάλυση, δεν ήταν παρά ένας σιδηρουργός. Κι έτσι, οι μόνοι που έμεναν ήταν οι Αελίτες. Ο Πέριν αναστέναξε. Δεν ήταν σίγουρος πόση επιρροή ασκούσε στους Αελίτες ακόμα κι ο ίδιος ο Ραντ.
Με τόσο κόσμο ολόγυρα, ήταν πολύ δύσκολο να διαισθανθεί τι απέπνεε ο καθένας ξεχωριστά, αλλά είχε συνηθίσει να καταλαβαίνει διάφορα πράγματα, τόσο από την οσμή, όσο κι από την όραση. Οι σισβαϊ'αμάν που βρίσκονταν κάπως κοντύτερα απέπνεαν ηρεμία αλλά κι ετοιμότητα, μια γαλήνια αλλά δυνατή οσμή. Δεν έμοιαζαν να προσέχουν και πολύ τις Άες Σεντάι. Το άρωμα των Κορών ήταν ευερέθιστο και γεμάτο καταπιεσμένη οργή και γινόταν ακόμα πιο έντονο όταν κοιτούσαν τις αιχμάλωτες. Όσο για τις Σοφές...
Κάθε Σοφή που είχε έρθει εδώ από την Καιρχίν διέθετε την ικανότητα της διαβίβασης, μολονότι καμία δεν φάνταζε αγέραστη. Υπέθεσε πως σπάνια χρησιμοποιούσαν τη Μία Δύναμη. Ανεξάρτητα από το αν η επιδερμίδα τους ήταν λεία και στρωτή όπως της Εντάρα, ή στεγνή και τραχιά όπως της ασπρομάλλας Σορίλεα, είχαν μια αυτοπεποίθηση ανάλογη με εκείνης των Άες Σεντάι. Χαριτόβρυτες και ψηλές οι περισσότερες, όπως σχεδόν όλοι οι Αελίτες, έμοιαζαν να αδιαφορούν εντελώς για τις αδελφές.