«Θα έπρεπε να το έχεις έγνοια, Πέριν», είπε ξεφυσώντας. «Η γλώσσα σου πάντα προτρέχει». Ακουγόταν σαν μπούμπουρας σε μέγεθος γάτας αντί μολοσσού. Ο Πέριν σκέφτηκε πως, αν επρόκειτο να περάσουν αρκετή ώρα ακόμα παρουσία των Άες Σεντάι, έπρεπε να μάθει να ψιθυρίζει. Ένευσε στον Ογκιρανό να παραμείνει σιωπηλός έτσι ώστε να μπορεί να ακούει. Οι αδελφές έπιασαν αμέσως την κουβέντα, αλλά ούτε φθόγγος δεν έφτανε στα αυτιά του Πέριν. Ήταν προφανές πως είχαν δημιουργήσει φραγμό, χρησιμοποιώντας τη Μία Δύναμη.
Εξίσου προφανές ήταν και για τους Άσά’μαν. Μέσα σε μια στιγμή το ραχάτι τους είχε λήξει και στάθηκαν όρθιοι, παραταγμένοι, με την προσοχή τους στραμμένη στις αδελφές. Τίποτα δεν μαρτυρούσε πως είχαν απελευθερώσει το σαϊντίν, το αρσενικό μισό της Αληθινής Πηγής, αλλά ο Πέριν θα στοιχημάτιζε τον Γοργοπόδη πως το είχαν κάνει. Με το που θα έβλεπε τον Γκέντγουιν να χλευάζει άγρια, θα ήταν έτοιμος να το κάνει κι ο ίδιος.
Όποιο κι αν ήταν το εμπόδιο που είχαν υψώσει οι Άες Σεντάι, θα πρέπει πια να το είχαν εγκαταλείψει. Σταυρώνοντας τα χέρια τους, στράφηκαν σιωπηλές να κοιτάξουν κάτω, στην πλαγιά. Οι Άσα’μαν αντάλλαξαν ματιές και, τελικά, ο Γκέντγουιν τούς έκανε νόημα να επιστρέψουν στη φαινομενική τους οκνηρία. Φαινόταν απογοητευμένος. Με έναν θυμωμένο γρυλλισμό, ο Πέριν στράφηκε να κοιτάξει πέρα από τις άμαξες.
Ο Ραντ ανέβαινε την πλαγιά έχοντας πλάι του τη Μιν. Της χτυπούσε απαλά το χέρι και της μιλούσε. Κάποια στιγμή, έριξε πίσω το κεφάλι του και γέλασε κι αυτή έσπευσε να κάνει το ίδιο, τραβώντας προς τα πίσω τις μαύρες μπούκλες που κρέμονταν στους ώμους της. Θα μπορούσε κανείς να τον περάσει για επαρχιώτη νεαρό που είχε βγει βόλτα με την κοπέλα του. Με τη διαφορά, όμως, ότι είχε ζωστεί το ξίφος του και κατά διαστήματα άγγιζε με τα ακροδάχτυλά του τη μακριά λαβή. Και με τη διαφορά ότι δίπλα στον άλλο του ώμο βρισκόταν ο Τάιμ, ενώ λίγο πιο πίσω ακολουθούσαν οι Σοφές, οι δακτύλιοι των Κορών με τους σισβαϊ'αμάν, κι οι Καιρχινοί με τους Μαγιενούς που συμπλήρωναν την πομπή.
Τι ανακούφιση που δεν ήταν αναγκασμένος να βρίσκεται μέσα σ' αυτόν τον αχταρμά. Ωστόσο, έπρεπε να προειδοποιήσει τον Ραντ για όλη αυτή την ανακατωσούρα και την έχθρα που είχε αντιληφθεί το ίδιο πρωί. Τι θα έκανε, όμως, αν ο Ραντ δεν τον άκουγε; Ο Ραντ είχε αλλάξει από τότε που άφησε πίσω τους Δύο Ποταμούς, κι ακόμα περισσότερο από τότε που απήχθη από την Κόιρεν και την παρέα της. Όχι. Έπρεπε να στέκει ακόμα καλά στα μυαλά του.
Ο Ραντ κι η Μιν εισήλθαν στον κύκλο που σχημάτιζαν οι άμαξες, ενώ το κυριότερο μέρος της πομπής παρέμεινε απέξω. Πάντως, κανείς δεν θα έλεγε πως ήταν μόνοι τους αφού τους ακολουθούσε μια μικρή ομήγυρη.
Όπως ήταν φυσικό, ο Τάιμ επισκίαζε τον Ραντ· αινιγματικός, με ελαφρώς γαμψή μύτη και -σύμφωνα, τουλάχιστον, με όσα υπέθετε ο Πέριν για το γούστο των γυναικών— ευπαρουσίαστος. Αρκετές Κόρες τού είχαν ρίξει και δυο, και τρεις ματιές... Ήταν προφανές τι επιδίωκαν. Καθώς ο Τάιμ μπήκε στο εσωτερικό του κύκλου, έριξε μια ματιά στον Γκέντγουιν, κι αυτός μόλις που κούνησε το κεφάλι του. Μια φευγαλέα γκριμάτσα χαράχτηκε στο πρόσωπο του Τάιμ και χάθηκε τόσο σύντομα σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Η Ναντέρα κι η Σούλιν ακολουθούσαν κατά πόδας τον Ραντ, σε σταθερή απόσταση βέβαια, κι ο Πέριν αναρωτήθηκε πώς και δεν είχαν φέρει μαζί τους άλλες είκοσι Κόρες. Ήταν φως φανάρι πως δεν άφηναν τον Ραντ ούτε να πλυθεί χωρίς την παρουσία κάποιων Κορών να φρουρούν το λουτρό. Αδυνατούσε να καταλάβει για ποιο λόγο ο Ραντ συναινούσε σε κάτι τέτοιο. Κάθε μία από αυτές είχε το σούφα της τυλιγμένο γύρω από τους ώμους, αφήνοντας ελεύθερα τα κοντοκομμένα μαλλιά που σχημάτιζαν ουρίτσα στο πίσω μέρος. Η Ναντέρα ήταν νευρώδης γυναίκα και τα μαλλιά της ήταν πιότερο γκρίζα παρά ξανθά, αλλά παρά τα τραχιά χαρακτηριστικά της κατάφερνε να είναι ευπαρουσίαστη, αν όχι όμορφη. Η Σούλιν -λεπτή, γεμάτη ουλές, με δέρμα τεντωμένο σαν πετσί κι ασπρομάλλα- έκανε τη Ναντέρα να μοιάζει χαριτωμένη, σχεδόν βελουδένια. Έριξαν μια ματιά στους Άσα'μαν χωρίς να τους βλέπουν στην πραγματικότητα, κι έπειτα επιθεώρησαν με περίσκεψη τις ομάδες των Άες Σεντάι. Τα δάχτυλα της Ναντέρα κινήθηκαν αστραπιαία στη χαρακτηριστική χειρομιλία που χρησιμοποιούσαν οι Κόρες. Ο Πέριν ευχήθηκε, όχι για πρώτη φορά, να μπορούσε να την καταλάβει, αλλά μια Κόρη θα προτιμούσε να παρατήσει τη λόγχη της για να παντρευτεί έναν βάτραχο, παρά να μάθει σε έναν άντρα πώς να χειρομιλεί. Μια Κόρη, την οποία ο Πέριν δεν είχε προσέξει νωρίτερα, καθισμένη οκλαδόν κι ακουμπώντας πάνω σε μια άμαξα λίγα βήματα από τον Γκέντγουιν, απάντησε με τον ίδιο τρόπο, και το ίδιο έκανε άλλη μία που μέχρι εκείνη τη στιγμή έπαιζε ένα παιχνίδι με σπάγκους παρέα με κάποια άλλη αδελφή της Λόγχης, δίπλα στους κρατούμενους.