Η Άμυς έφερε μέσα τις Σοφές και τις πήγε λίγο παράμερα για να συνεδριάσουν με τη Σορίλεα και με κάμποσες ακόμα, οι οποίες είχαν παραμείνει στο εσωτερικό των αμαξών. Παρά το ότι το πρόσωπό της έμοιαζε πολύ νέο σε σύγκριση με τα μακριά λευκά μαλλιά που έφταναν μέχρι τη μέση της, η Άμυς ήταν πολύ σημαντική γυναίκα, δεύτερη μετά τη Σορίλεα στην ιεραρχία των Σοφών. Δεν έκαναν κανένα κόλπο με τη Μία Δύναμη για να καλύψουν τις συζητήσεις τους, αλλά εφτά ή οκτώ Κόρες τις περικύκλωσαν κι άρχισαν να τραγουδάνε χαμηλόφωνα αναμεταξύ τους. Κάποιες κάθονταν χάμω, κάποιες οκλαδόν και κάποιες άλλες στέκονταν όρθιες, σε εντελώς τυχαία διάταξη.
Ο Πέριν ήταν σίγουρος πως είχε αναστενάξει κάμποσες φορές από τότε που είχε ανακατευτεί με τις Άες Σεντάι και τις Σοφές. Και τις Κόρες, επίσης. Τελευταία, φαινόταν ότι, γενικά, η παρουσία γυναικών του προκαλούσε κρίσεις.
Ο Ντομπραίν με τον Χάβιεν, οδηγώντας τα άλογά τους χωρίς άλλους στρατιώτες, ακολουθούσαν. Ο Χάβιεν είχε επιτέλους παρακολουθήσει μάχη· ο Πέριν αναρωτήθηκε με πόσο ενθουσιασμό θα παρακολουθούσε την επόμενη. Ήταν σχεδόν συνομήλικος του Πέριν, αλλά προχθές έμοιαζε νεότερος απ' ό,τι σήμερα. Ο Ντομπραίν, με το μπροστινό μέρος από τα μακριά και γκρίζα ως επί το πλείστον μαλλιά του κουρεμένα στο στυλ των Καιρχινών στρατιωτών, δεν ήταν και τόσο νεαρός κι η χτεσινή μάχη σίγουρα δεν ήταν η πρώτη του, αλλά η αλήθεια ήταν πως έμοιαζε πιο γερασμένος κι αρκετά ανήσυχος, όπως κι ο Χάβιεν. Τα βλέμματά τους αναζήτησαν τον Πέριν.
Υπό άλλες συνθήκες θα περίμενε να δει για ποιο πράγμα ήθελαν να του μιλήσουν, αλλά τώρα ξεπέζεψε, πέταξε τα χαλινάρια του Γοργοπόδη στον Άραμ και κατευθύνθηκε προς το μέρος του Ραντ. Υπήρχαν κι άλλοι εκεί που τον είχαν προλάβει. Μονάχα η Σούλιν κι η Ναντέρα παρέμεναν σιωπηλές.
Η Κιρούνα κι η Μπέρα κινήθηκαν τη στιγμή που ο Ραντ έμπαινε στο εσωτερικό των αμαξών και, καθώς ο Πέριν πλησίαζε, η Κιρούνα μιλούσε στον Ραντ με επιβλητική φωνή. «Χτες αρνήθηκες να δεχτείς τη Θεραπεία, αλλά είναι φανερό πως πονάς. Ακόμα κι αν η Αλάνα δεν ήταν έτοιμη να...», έκοψε τη φράση της στη μέση, καθώς η Μπέρα την έπιασε από το μπράτσο, αλλά συνέχισε σχεδόν αμέσως. «Μήπως είσαι έτοιμος να Θεραπευτείς τώρα;» Πράγμα που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως «Μήπως ήρθες επιτέλους στα συγκαλά σου;»
«Το θέμα με τις Άες Σεντάι πρέπει να διευθετηθεί χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, Καρ'α'κάρν», είπε με τυπικότητα η Άμυς, χωρίς να δώσει σημασία στα λόγια της Κιρούνα.
«Θα πρέπει να τεθούν υπό την προστασία μας, Ραντ αλ'Θόρ», πρόσθεσε η Σορίλεα την ίδια στιγμή που μίλησε ο Τάιμ.
«Το πρόβλημα με τις Άες Σεντάι πρέπει να λυθεί το γρηγορότερο, Άρχοντα Δράκοντα. Οι δικοί μου, οι Άσα'μαν, ξέρουν καλά πώς να το χειριστούν. Εύκολα μπορούμε να τις κρατήσουμε αιχμάλωτες στον Μαύρο Πύργο». Σκοτεινά κι αμυδρά λοξά μάτια άστραψαν προς το μέρος της Κιρούνα και της Μπέρα κι ο Πέριν συνειδητοποίησε σοκαρισμένος πως ο Τάιμ εννοούσε όλες τις Άες Σεντάι, όχι μόνο εκείνες που είχαν πιαστεί αιχμάλωτες. Επιπλέον, παρ' όλο που η Άμυς κι η Σορίλεα κοίταξαν συνοφρυωμένες τον Τάιμ, οι ματιές που έριξαν στις δύο Άες Σεντάι δεν άφηναν περιθώρια άλλης ερμηνείας.
Η Κιρούνα χαμογέλασε προς το μέρος του Τάιμ και των Σοφών, με ένα μειδίαμα σαν λεπτή γραμμή στα χείλη της. Αυτό έγινε κάπως πιο έντονο όταν στράφηκε προς το μέρος του μαυροφορεμένου άντρα, αν κι η ίδια δεν φαινόταν να έχει συνειδητοποιήσει τους σκοπούς του. Αρκούσε ότι ήταν αυτός που ήταν. Αυτό που αντιπροσώπευε. «Κάτω από τις δεδομένες συνθήκες», είπε ψυχρά, «είμαι σίγουρη πως η Κοϊρέν Σεντάι κι οι υπόλοιπες θα μου δώσουν τον λόγο της τιμής τους. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε πια...»
Οι υπόλοιποι άρχισαν να μιλάνε ταυτόχρονα.
«Αυτές οι γυναίκες δεν έχουν τιμή», είπε η Άμυς περιφρονητικά, κι αυτή τη φορά ήταν φως φανάρι πως τις συμπεριλάμβανε όλες. «Πώς μπορεί να σημαίνει κάτι ο λόγος τους; Αυτές...»
«Αυτές είναι ντα'τσάνγκ», είπε η Σορίλεα σοβαρά, λες κι ανακοίνωνε θανατική ποινή, κι η Μπέρα συνοφρυώθηκε. Ο Πέριν σκέφτηκε πως κάτι θα σήμαινε στην Παλιά Γλώσσα -για άλλη μια φορά η λέξη έμοιαζε με κάτι που θα έπρεπε να είχε αναγνωρίσει- αλλά δεν κατάλαβε για ποιο λόγο οι Άες Σεντάι κατσούφιασαν ξαφνικά. Ή για ποιο λόγο η Σούλιν ένευσε προς τη Σοφή, δείχνοντας ότι συμφωνεί, κι αυτή συνέχισε με φωνή βροντερή, σαν ογκόλιθος που κυλά σε κατηφορικό μονοπάτι. «Δεν αξίζουν καλύτερη τύχη από οποιονδήποτε άλλον...»