«Ντασίβα», αποκρίθηκε αργά ο Τάιμ, κοιτώντας εξεταστικά τον Ραντ. Η μυρωδιά του μαρτυρούσε πως είχε ξαφνιαστεί περισσότερο από τον Ραντ και πως ήταν πιο εξαγριωμένος. «Κόρλαν Ντασίβα. Από μια φάρμα στους Μαύρους Λόφους».
«Μου κάνει», είπε ο Ραντ, αν κι ο τόνος της φωνής του δεν μαρτυρούσε και τόση σιγουριά.
«Ο Ντασίβα έχει την ικανότητα να αναρρώνει γρήγορα, αλλά πολύ συχνά ονειροβατεί, κι ακόμα κι όταν δεν το κάνει ο νους του ταξιδεύει αλλού. Ίσως είναι ονειροπόλος, ίσως πάλι το μίασμα από το σαϊντίν έχει αγγίξει ήδη το μυαλό του. Καλύτερα να διαλέξεις τον Τόρβαλ ή τον Ρόσεντ ή...»
Η αντίδραση του Τάιμ φάνηκε να εξαφανίζει ολοκληρωτικά την αβεβαιότητα του Ραντ.
«Είπα ότι ο Ντασίβα μου κάνει. Πες του ότι πρόκειται να έρθει μαζί μου και κατόπιν παρέδωσε τις αιχμαλώτους στις Σοφές και φύγε. Δεν θα κάτσω όλη μέρα εδώ να λογοφέρνω. Πέριν, πες τους να ετοιμάζονται για αναχώρηση κι έλα να με βρεις μόλις είναι όλοι έτοιμοι». Απομακρύνθηκε χωρίς να πει άλλη λέξη, με τη Μιν κολλημένη στο πλευρό του και τη Ναντέρα με τη Σούλιν να κινούνται πίσω του σαν σκιές. Τα σκοτεινά μάτια του Τάιμ έλαμψαν. Ύστερα, απομακρύνθηκε κι αυτός με μεγάλες δρασκελιές, φωνάζοντας τον Γκέντγουιν και τον Ρόσεντ, τον Τόρβαλ και τον Κίσμαν να τον ακολουθήσουν. Οι μαυροφορεμένοι άντρες έτρεξαν ξοπίσω του.
Ο Πέριν έκανε μια γκριμάτσα. Είχε τόσα πολλά να πει στον Ραντ, κι ωστόσο δεν άνοιξε το στόμα του ούτε μια φορά. Καλύτερα ίσως, μια κι έτσι δεν θα είχε πολλά-πολλά με τις Άες Σεντάι και τις Σοφές. Και με τον Τάιμ.
Όντως, δεν είχε να κάνει και πολλά πράγματα. Υποτίθεται πως ήταν επικεφαλής, μια κι είχε φροντίσει για τη διάσωση, αλλά ο Ρούαρκ ήξερε πολύ καλύτερα απ' αυτόν τι έπρεπε να γίνει κι, άλλωστε, μια λέξη στον Ντομπραίν και στον Χάβιεν ήταν αρκετή για τους Καιρχινούς και τους Μαγενούς. Ήταν προφανές πως κάτι ήθελαν να πουν, αλλά περίμεναν μέχρι να μείνουν μόνοι οπότε και τους ρώτησε ο Πέριν.
Τότε, ο Χάβιεν ξέσπασε. «Άρχοντα Πέριν, πρόκειται για τον Άρχοντα Δράκοντα. Όλο αυτό το ψάξιμο ανάμεσα στα πτώματα...»
«Έμοιαζε λιγάκι... υπερβολικό», τους διέκοψε ήρεμα ο Ντομπραίν. «Όπως καταλαβαίνεις, ανησυχούμε πολύ γι' αυτόν. Πολλά εξαρτώνται από αυτόν τον άνθρωπο». Μπορεί να φαινόταν στρατιώτης -κι ήταν- αλλά δεν έπαυε να είναι κι ένας Καιρχινός άρχοντας, εμποτισμένος με το Παιχνίδι των Οίκων. Όπως κι οποιοσδήποτε άλλος Καιρχινός, τα λόγια του ήταν προσεκτικά και μετρημένα.
Ο Πέριν, αντιθέτως, δεν ήταν διόλου επηρεασμένος από το Παιχνίδι των Οίκων. «Έχει ακόμα τα λογικά του», απάντησε σταράτα. Ο Ντομπραίν συγκατάνευσε και ανασήκωσε τους ώμους του, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ήταν σίγουρος πως έτσι είχαν τα πράγματα κι ότι δεν είχε καμιά πρόθεση να το αμφισβητήσει, αλλά ο Χάβιεν αναψοκοκκίνισε. Παρακολουθώντας τους να κατευθύνονται προς τους άντρες τους, ο Πέριν κούνησε το κεφάλι του. Ήλπιζε να μην τους είχε πει ψέματα.
Συγκέντρωσε τους άντρες από τους Δύο Ποταμούς και τους είπε να σελώσουν τα άλογά τους, αγνοώντας τις υποκλίσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων έμοιαζαν αυτοσχέδιες. Ακόμα κι η Φάιλε συνήθιζε να λέει πως, μερικές φορές, οι άνθρωποι των Δύο Ποταμών το παρακάνουν με τις υποκλίσεις. Πίστευε πως ακόμα δεν είχαν βρει την κατάλληλη συμπεριφορά απέναντι σε έναν Άρχοντα. Σκέφτηκε να τους φωνάξει "Εγώ δεν είμαι άρχοντας", αλλά το είχε κάνει και παλιότερα χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα.
Οι άντρες έτρεξαν βιαστικά προς τα ζώα τους, αλλά ο Ντάνιλ Λιούιν κι ο Βαν αλ'Σήν έμειναν πίσω. Ξαδέρφια, ψηλολέλεκες κι οι δύο και σχεδόν πανομοιότυποι, μόνο που ο Ντάνιλ καλλιεργούσε μουστάκια σαν ανάποδα κέρατα στο στυλ των Ταραμπονέζων, ενώ ο Μπαν είχε μαύρα μαλλιά σαν λεπτές γραμμές, σύμφωνα με τη μόδα του Άραντ Ντόμαν, κάτω από μια μύτη σαν αξίνα. Οι πρόσφυγες είχαν φέρει κάμποσους νεωτερισμούς στους Δύο Ποταμούς.
«Αυτοί οι Άσα'μαν θα έρθουν μαζί μας;» ρώτησε ο Ντάνιλ. Όταν ο Πέριν κούνησε αρνητικά το κεφάλι του, ο νεαρός ξεφύσησε με τέτοια ανακούφιση που τα πυκνά του μουστάκια αναδεύτηκαν.
«Κι οι Άες Σεντάι;» ρώτησε ο Μπαν ανήσυχα. «Θα αφεθούν ελεύθερες, έτσι δεν είναι; Θέλω να πω, ο Ραντ είναι ελεύθερος πλέον, ο Άρχοντας Δράκοντας δηλαδή. Δεν γίνεται να παραμείνουν αιχμάλωτες οι Άες Σεντάι».
«Πηγαίνετε να πείτε στους υπόλοιπους να ετοιμαστούν για αναχώρηση», τους είπε ο Πέριν, «κι αφήστε τον Ραντ να ασχοληθεί με τις Άες Σεντάι». Οι δυο τους μόρφασαν συγχρόνως. Δύο δάχτυλα υψώθηκαν και σκάλισαν ανήσυχα τα μουστάκια κι ο Πέριν απομάκρυνε το χέρι του από το πηγούνι του. Η κίνηση αυτή θα έκανε κάποιον να πιστέψει πως ο άνθρωπος είχε ψήλους επάνω του.