Ο Πέριν ακολούθησε το βλέμμα του προς τη μεριά των αιχμαλώτων Άες Σεντάι. Είχαν σηκωθεί κι ήταν μαζεμένες σε ένα σημείο, αλλά, ακόμα κι έτσι, κατάφερναν να κρατάνε αποστάσεις από τις τρεις που είχαν σιγανευτεί καθώς κι από τους υπόλοιπους. Οι Σοφές, γύρω τους, έδιναν κοφτές διαταγές, αυτό φανέρωναν οι απότομες χειρονομίες κι η τραχιά έκφραση στα πρόσωπά τους όταν κοιτούσαν τις αδελφές. Ίσως οι Σοφές να ήταν καταλληλότερες από τον Ραντ για την επιτέλεση αυτού του έργου. Μακάρι να μπορούσε να σιγουρευτεί.
«Πρόσεξες τίποτα, Μιν;» ρώτησε ο Ραντ.
Ο Πέριν ξαφνιάστηκε κι έριξε ένα προειδοποιητικό βλέμμα στη Σούλιν και τη Ναντέρα, αλλά η Μιν γέλασε απαλά. Έτσι όπως ήταν γερμένη στο γόνατο του Ραντ, έμοιαζε πολύ με τη Μιν που γνώριζε, τότε που την είχε πρωτοβρεί στα πηγάδια. «Ξέρουν για μένα, Πέριν. Οι Σοφές, οι Κόρες, όλος ο κόσμος ίσως. Αλλά δεν δίνουν πεντάρα». Η κοπέλα είχε ένα ταλέντο που το κρατούσε κρυφό, όπως κι αυτός με τους λύκους. Κάποιες φορές, έβλεπε διάφορες εικόνες κι αύρες γύρω από τους ανθρώπους, άλλες πάλι ήξερε τι εννοούσαν. «Δεν μπορείς να φανταστείς πως είναι, Πέριν. Ήμουν δώδεκα ετών όταν άρχισε και δεν είχα την παραμικρή ιδέα πώς να το κρατήσω μυστικό. Όλοι νόμιζαν πως επινοούσα πράγματα, μέχρι που είπα ότι ένας άντρας στον διπλανό δρόμο θα παντρευόταν τη γυναίκα με την οποία τον είδα να βγαίνει, μόνο που ήταν ήδη παντρεμένος. Όταν έφυγε μαζί της, η γυναίκα του ήρθε μαζί με κάμποσους άλλους στο σπίτι του θείου μου, ισχυριζόμενη πως ήμουν εγώ υπεύθυνη κι ότι είχα χρησιμοποιήσει τη Μία Δύναμη πάνω στον άντρα της ή ότι είχα δώσει και στους δύο κάποιο φίλτρο». Η Μιν κούνησε το κεφάλι της. «Τα λόγια της δεν ήταν ξεκάθαρα. Απλώς, ήθελε να κατηγορήσει κάποιον. Ακούστηκε ότι ήμουν ακόμα και Σκοτεινόφιλη. Νωρίτερα, είχαν έρθει στην πόλη κάποιοι Λευκομανδίτες οι οποίοι προσπάθησαν να προξενήσουν αναταραχή στον κόσμο. Εν πάση περιπτώσει, η Θεία Ράνα με έπεισε να πω ότι τους κρυφάκουσα που μιλούσαν κι η Θεία Μίρεν υποσχέθηκε να με καταχερίσει επειδή διέδιδα φήμες, ενώ η Θεία Ζαν δήλωσε πως θα με φαρμάκωνε. Δεν το έκαναν βέβαια —ήξεραν ποια ήταν η αλήθεια— αλλά αν δεν ήταν τόσο πειστικές στο να τους πείσουν πως ήμουν απλώς ένα παιδί, θα με χτυπούσαν άσχημα, ίσως και να με σκότωναν. Στους περισσότερους ανθρώπους δεν αρέσει να γνωρίζει κάποιος το μέλλον τους, δεν τους αρέσει καν να το ξέρουν οι ίδιοι, εκτός κι αν είναι καλό. Ακόμα κι οι Θείες μου δεν θέλουν να το ξέρουν. Για τους Αελίτες όμως είμαι, επιεικώς, ένα είδος Σοφής».
«Μερικοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν πράγματα που άλλοι δεν μπορούν», είπε η Ναντέρα λες κι αυτό εξηγούσε τα πάντα.
Η Μιν γέλασε ξανά κι άπλωσε το χέρι της να πιάσει το γόνατο της Κόρης. «Ευχαριστώ», είπε. Τοποθετώντας τα πόδια της κάτω από το σώμα της, κοίταξε τον Ραντ. Τώρα που γελούσε ξανά έμοιαζε να ακτινοβολεί, κι η εντύπωση αυτή παρέμεινε ακόμα κι όταν σοβάρεψε. Σοβάρεψε μεν, χωρίς όμως να φαίνεται και πολύ ευχαριστημένη. «Όσον αφορά στην ερώτησή σου, δεν έχει και τόσο νόημα. Το παρελθόν και το μέλλον του Τάιμ είναι αιματοβαμμένα, αλλά αυτό δεν είναι δύσκολο να το συμπεράνεις. Είναι επικίνδυνος άνθρωπος. Φαίνεται πως μπορούν να προσελκύσουν είδωλα, όπως οι Άες Σεντάι». Ένα πλάγιο βλέμμα μέσα από μισόκλειστα βλέφαρα προς το μέρος του Ντασίβα και των υπόλοιπων Άσα’μαν έκανε φανερό ποιους εννοούσε. Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν ελάχιστα είδωλα γύρω τους, αλλά η Μιν, οι Άες Σεντάι κι οι Πρόμαχοι αποτελούσαν εξαίρεση. «Το πρόβλημα είναι ότι όσα βλέπω είναι κάπως θολά. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή κατέχουν τη Δύναμη, κάτι που συχνά αληθεύει με τις Άες Σεντάι και γίνεται χειρότερο όταν διαβιβάζουν. Η Κιρούνα κι η παρέα της περιτριγυρίζονται από διάφορα πράγματα, αλλά παραμένουν τόσο κολλητά η μία με την άλλη που... να... τις πιο πολλές φορές τα βλέπω συγκεχυμένα. Με τις κρατούμενες η θολούρα είναι ακόμα μεγαλύτερη».
«Μη σε νοιάζουν οι κρατούμενες», της είπε ο Ραντ. «Τα ίδια λένε πάντα».
«Μα, Ραντ, αισθάνομαι πως υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό. Μακάρι να μπορούσα να το διακρίνω και να σου το μεταβιβάσω για να ξέρεις».
«Αν δεν γνωρίζεις τα πάντα, καλύτερα να δουλέψεις με όσα γνωρίζεις», υπογράμμισε πικρόχολα ο Ραντ. «Φαίνεται πως ακόμα κι εγώ δεν μπορώ να ξέρω τα πάντα, ούτε καν αρκετά τις περισσότερες φορές. Δεν υπάρχει όμως άλλη επιλογή από το να συνεχίσεις με βάση όσα ξέρεις, έτσι δεν είναι;» Η φράση του δεν ήταν ακριβώς ερώτηση.
Ο Λόιαλ ήρθε με μεγάλες δρασκελιές προς το μέρος τους, σφύζοντας από ενέργεια παρά την προφανή του κούραση. «Ραντ, λένε πως είναι έτοιμοι για αναχώρηση, αλλά υποσχέθηκες να μου μιλήσεις όσο ακόμα το θέμα είναι πρόσφατο». Ξαφνικά, τα αυτιά του συσπάστηκαν από αμηχανία κι η βροντώδης φωνή έγινε θρηνητική. «Ζητάω συγγνώμη. Ξέρω πως δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, αλλά πρέπει να μάθω. Για το βιβλίο μου. Για τις Εποχές».