Γελώντας, ο Ραντ σηκώθηκε όρθιος και τράβηξε δυνατά το ανοικτό πανωφόρι του Ογκιρανού. «Για τις Εποχές; Έτσι μιλούν πάντα οι συγγραφείς; Μη σκιάζεσαι, Λόιαλ. Το θέμα θα εξακολουθήσει να είναι πρόσφατο όταν θα σου μιλήσω. Δεν θα το ξεχάσω». Παρά το χαμόγελο του, ανέδυε μια ζοφερή, όξινη οσμή, η οποία χάθηκε γρήγορα. «Αυτό θα γίνει όμως όταν φθάσουμε στην Καιρχίν, κάνουμε ένα μπάνιο και κοιμηθούμε σε ένα καθώς πρέπει κρεβάτι». Ο Ραντ έκανε νόημα στον Ντασίβα να πλησιάσει.
Ο άντρας δεν ήταν λιπόσαρκος αλλά κινούνταν με έναν σερνάμενο, διστακτικό τρόπο, με τα χέρια διπλωμένα γύρω από τη μέση, που τον έκαναν να μοιάζει έτσι. «Τι επιθυμείς, Άρχοντα Δράκοντα;» ρώτησε, γέρνοντας το κεφάλι του.
«Μπορείς να φτιάξεις μια πύλη, Ντασίβα;»
«Βέβαια». Ο Ντασίβα άρχισε να τρίβει τα χέρια του, γλείφοντας τα χείλη του με την άκρη της γλώσσας του, κι ο Πέριν αναρωτήθηκε αν ήταν ανέκαθεν έτσι νευρικός ή μονάχα τώρα που μιλούσε στον Αναγεννημένο Δράκοντα. «Ο Μ'Χαήλ διδάσκει το Ταξίδεμα μόλις ο μαθητής αποδειχθεί αρκετά δυνατός».
«Ο Μ'Χαήλ;» ρώτησε ο Ραντ, βλεφαρίζοντας.
«Ο τίτλος του Άρχοντα Μάζριμ Τάιμ, Άρχοντα Δράκοντα. Σημαίνει "ηγέτης" στην Παλιά Γλώσσα». Το χαμόγελο του τύπου έδειχνε νευρικό και προστατευτικό ταυτόχρονα. «Στη φάρμα διάβαζα κάθε βιβλίο που έφερναν μαζί τους οι πραματευτές».
«Ο Μ'Χαήλ», μουρμούρισε αποδοκιμαστικά ο Ραντ. «Ας είναι, λοιπόν. Φτιάξε μου μια πύλη προς την Καιρχίν, Ντασίβα. Καιρός να δούμε πως τα πάει ο έξω κόσμος όσο έλειπα και τι μπορώ να κάνω για να τον βοηθήσω». Γέλασε με έναν αξιοθρήνητο τρόπο, αλλά ο ήχος του γέλιου του προκάλεσε ρίγη στον Πέριν.
3
Ο Λόφος της Χρυσής Αυγής
Σε μια πλατιά και χαμηλή λοφοκορυφή, μερικά μίλια βορειοανατολικά της πόλης της Καιρχίν, αρκετά μακριά από οποιονδήποτε δρόμο ή ανθρώπινη κατοικία, εμφανίστηκε μια λεπτή κάθετη γραμμή ατόφιου φωτός, ψηλότερη από άνθρωπο ή άλογο. Το έδαφος ήταν επικλινές προς κάθε κατεύθυνση, κυματιστό και μαλακό. Τίποτα παραπάνω από περιστασιακά χαμόκλαδα δεν εμπόδιζε τη θέα για περισσότερο από ένα μίλι, μέχρι το δάσος που περιστοίχιζε την περιοχή. Καφετί γρασίδι έπεσε καθώς το φως φάνηκε να περιστρέφεται, μέχρι που απλώθηκε σχηματίζοντας ένα τετράγωνο στον αέρα. Κάμποσα από τα νεκρά κοτσάνια σχίστηκαν σε όλο τους το μήκος, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τα έκοβε το καλύτερο ξυράφι. Κι όλα αυτά από μια τρύπα στον αέρα.
Τη στιγμή που η πύλη άνοιξε εντελώς, κουκουλοφόροι Αελίτες, άντρες και Κόρες, ξεχύθηκαν έξω κι απλώθηκαν προς κάθε κατεύθυνση για να περικυκλώσουν τον λόφο. Σχεδόν κρυμμένοι στον χείμαρρο, τέσσερις Άσα'μαν με κοφτερή ματιά πήραν θέση γύρω από την πύλη κοιτώντας διερευνητικά προς το δασώδες περιβάλλον που τους τριγύριζε. Τίποτα δεν κουνιόταν· μονάχα ο άνεμος, η σκόνη, το ψηλό γρασίδι και τα κλωνάρια πιο μακριά. Ωστόσο, κάθε Άσα’μαν ήλεγχε την περιοχή με τη ζέση του πεινασμένου γερακιού που ψάχνει τον λαγό. Βέβαια, κι ένας λαγός που έχει τον νου του για γεράκια μπορεί να δείχνει την ίδια προσήλωση, αλλά δεν έχει ποτέ τον αέρα της απειλής.
Τίποτα δεν σταμάτησε τη ροή. Τη μια στιγμή ξεχύθηκε μια πλημμυρίδα Αελιτών και την επόμενη έφιπποι και πάνοπλοι Καιρχινοί που κάλπαζαν ανά ζεύγη, με το πορφυρό Λάβαρο του Φωτός πάνω από τα κεφάλια τους καθώς έβγαιναν από την πύλη. Χωρίς διακοπή, ο Ντομπραίν μάζεψε παράμερα τους άντρες του και τους παρέταξε σε σχηματισμό στα ριζά της πλαγιάς, με τις περικεφαλαίες και τις μεταλλικές πανοπλίες παραταγμένες κατά σειρά και τις λόγχες ανασηκωμένες στην ίδια γωνία. Ώριμοι βετεράνοι, έτοιμοι να ορμήσουν με το πρώτο του νεύμα.
Στα άκρα της τελευταίας γραμμής των Καιρχινών, ο Πέριν ίππευε τον Γοργοπόδη. Το καστανόχρωμο άλογο διέσχισε με μια δρασκελιά την απόσταση από το λόφο κάτω από τα Πηγάδια του Ντουμάι στον λόφο της Καιρχίν, κι ο Πέριν έσκυψε παρά τη θέλησή του. Το άνω τμήμα της βρισκόταν αρκετά πάνω από το κεφάλι του, αλλά είχε δει τη ζημιά που προκαλούσε μια πύλη και δεν είχε καμιά πρόθεση να δοκιμάσει κατά πόσον θα ήταν ασφαλέστεροι αν έμεναν ακίνητοι. Ο Λόιαλ με τον Άραμ ακολουθούσαν από κοντά -ο Ογκιρανός πεζή, με τα γόνατα διπλωμένα και τον πέλεκυ με τη μακρόστενη λαβή περασμένο στον ώμο του- και κατόπιν οι άντρες των Δύο Ποταμών, καθισμένοι ανακούρκουδα στις σέλες τους, αρκετά μακριά από την πύλη. Ο Ραντ αλ'Ντάι κουβαλούσε το λάβαρο της Κόκκινης Λυκοκεφαλής, το λάβαρο του Πέριν όπως ισχυρίζονταν όλοι, κι ο Τελ Λιούιν τον Κόκκινο Αετό.