Η Άμυς ακούμπησε στο χέρι της στο μπράτσο της Σορίλεα. «Δεν έχει άδικο», μουρμούρισε η νεότερη γυναίκα, αρκετά σιγανά έτσι ώστε να την ακούσουν μόνο η Σοφή με το στεγνό πετσί κι ο Πέριν. Η Σορίλεα δίστασε κι έπειτα ένευσε. Το φευγαλέο αγριοκοίταγμα έσβησε κι επανήλθε η συνηθισμένη της στρυφνάδα. Ο Πέριν δεν είχε δει καμιά άλλη εκτός από την Άμυς ικανή να κάνει κάτι τέτοιο. Η Άμυς ήταν η μόνη την οποία δεν παραμέριζε η Σορίλεα όταν έμπαινε στο δρόμο της. Εντάξει, ούτε τον Ρούαρκ παραμέριζε, αλλά εκείνος ήταν περισσότερο ένας ογκόλιθος που δεν έδινε καμιά σημασία στην καταιγίδα, ενώ η Άμυς είχε την ικανότητα να σταματήσει τη θύελλα.
Ο Πέριν περίμενε περισσότερα από τη Φεραίγκιν -άλλωστε, απλώς νόμιζε πως η Φάιλε ήταν καλά- όμως προτού προλάβει να ανοίξει το στόμα του, η Κιρούνα παρενέβη με τη συνηθισμένη της διακριτικότητα.
«Λοιπόν, άκουσέ με προσεκτικά», είπε στον Ραντ, κουνώντας με έμφαση το δάχτυλο της κάτω από τη μύτη του. «Αποκάλεσα τη κατάσταση λεπτή. Ε, λοιπόν, δεν είναι. Αντιθέτως, είναι αφάνταστα πολύπλοκη και τόσο εύθραυστη που μπορεί να καταρρεύσει με ένα φύσημα. Η Μπέρα κι εγώ θα σε συνοδεύσουμε στην πόλη. Ναι, ναι, Αλάνα, κι εσύ επίσης». Έκανε ένα ανυπόμονο νόημα στη λεπτοκαμωμένη Άες Σεντάι να πάει παρακεί. Ο Πέριν σκέφτηκε πως προσπαθούσε να κάνει πάλι αυτό το επιβλητικό κόλπο. Φάνταζε σαν να κοιτούσε τον Ραντ αφ' υψηλού, παρ' όλο που εκείνος την περνούσε ένα κεφάλι. «Πρέπει να μας αφήσεις να σε οδηγήσουμε. Μια λάθος κίνηση, μια λάθος λέξη κι η Καιρχίν θα υποστεί την πανωλεθρία που έπαθε το Τάραμπον και το Άραντ Ντόμαν. Κι ακόμα χειρότερα, μπορεί να κάνεις ανυπολόγιστη ζημιά σε θέματα για τα οποία δεν γνωρίζεις σχεδόν τίποτα».
Ο Πέριν μόρφασε. Το λογύδριο δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερα δομημένο για να εξοργίσει τον Ραντ. Αυτός, όμως, απλώς την άκουσε μέχρι που τελείωσε κι έπειτα στράφηκε στη Σορίλεα. «Πάρε τις Άες Σεντάι στις σκηνές. Όλες, προς το παρόν, και φρόντισε να μάθουν όλοι ότι πρόκειται για Άες Σεντάι. Φρόντισε, επίσης, να στέκονται σούζα στο πρόσταγμά σου, όπως εσύ στέκεσαι σούζα στο πρόσταγμα του Καρ'α'κάρν, κάτι που θα πείσει τους πάντες ότι δεν χαλιναγωγούμαι από τις Άες Σεντάι».
Το πρόσωπο της Κιρούνα πήρε ένα ζωηρό, κόκκινο χρώμα. Μύριζε τόσο έντονα οργή κι αγανάκτηση, που ο Πέριν αισθάνθηκε φαγούρα στη μύτη του. Η Μπέρα προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να την καλμάρει ρίχνοντας ταυτόχρονα εχθρικά βλέμματα στον Ραντ, του τύπου "άσχετε παλιοχωριάταρε", κι η Αλάνα δάγκωσε τα χείλη της πασχίζοντας να μη χαμογελάσει. Κρίνοντας από τις μυρωδιές που απέπνεαν η Σορίλεα κι οι υπόλοιπες, η Αλάνα δεν είχε κανέναν λόγο να είναι ευχαριστημένη.
Η Σορίλεα χάρισε στον Ραντ ένα σφικτό χαμόγελο. «Ίσως, Καρ'α'κάρν», του είπε ξερά. Ο Πέριν αμφέβαλλε αν ήθελε να αποφύγει κάποιον. «Ίσως και να τους πείσεις». Η ίδια δεν έμοιαζε να έχει πειστεί ιδιαίτερα.
Με άλλο ένα κούνημα του κεφαλιού του, ο Ραντ απομακρύνθηκε παρέα με τη Μιν, κάτω από τη σκιά των Κορών, δίνοντας διαταγές όσον αφορά στο ποιος θα πήγαινε μαζί του και ποιος με τις Σοφές. Ο Ρούαρκ έδινε εντολές στους σισβαϊ'αμάν, ενώ η Αλάνα ακολούθησε τον Ραντ με το βλέμμα. Ο Πέριν ευχήθηκε γα μπορούσε να πάρει χαμπάρι τι συνέβαινε εδώ. Η Σορίλεα με τις υπόλοιπες παρακολουθούσαν κι αυτές τον Ραντ, αποπνέοντας μια οσμή κάθε άλλο παρά εξευγενισμένη.
Αντιλήφθηκε πως η Φεραίγκιν είχε μείνει μόνη. Να η ευκαιρία. Όταν όμως προσπάθησε να πάει κοντά της, την περικύκλωσαν η Σορίλεα, η Άμυς κι οι άλλες του "συμβουλίου", παραγκωνίζοντάς τον σχεδόν. Προχώρησαν σε κάποια απόσταση προτού αρχίσουν να τη βομβαρδίζουν με ερωτήσεις, ρίχνοντας κοφτές ματιές προς το μέρος της Κιρούνα και των δύο άλλων αδελφών, αφήνοντας να εννοηθεί πέρα από κάθε αμφιβολία ότι δεν θα ανέχονταν άλλο κρυφάκουσμα. Η Κιρούνα φάνηκε να το σκέφτεται, κοιτώντας τους σκυθρωπά, μέχρι που ήταν να απορεί κανείς που τα μαύρα της μαλλιά δεν είχαν ορθωθεί. Η Μπέρα της μιλούσε σταθερά και, χωρίς να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια, ο Πέριν άκουγε λέξεις όπως "ευαίσθητος", "υπομονή", "προσεκτικός" και "βλάκας". Δεν ήταν εμφανές σε ποιον απευθυνόταν η κάθε λέξη ξεχωριστά.
«Θα γίνει μάχη μόλις φτάσουμε στην πόλη». Ο Άραμ ακουγόταν ανυπόμονος.
«Όχι βέβαια», αποκρίθηκε ο Λόιαλ πεισματάρικα. Τα αυτιά του τινάζονταν και κοιτούσε αμήχανα τον πέλεκυ του. «Δεν θα γίνει, έτσι δεν είναι, Πέριν;»
Ο Πέριν κούνησε το κεφάλι του. Δεν ήξερε. Μακάρι οι Σοφές να άφηναν τη Φεραίγκιν μόνη, έστω και για λίγα λεπτά. Τι ήταν αυτό το τόσο σημαντικό που συζητούσαν;
«Οι γυναίκες», μουρμούρισε ο Γκαούλ, «είναι πιο παράξενες κι από μεθυσμένους υδρόβιους».