«Τι πράγμα;» ρώτησε αφηρημένος ο Πέριν. Τι θα συνέβαινε, άραγε, αν έτσι απλά διασπούσε τον κύκλο των Σοφών; Λες κι η Εντάρα διάβασε τη σκέψη του, τον κοίταξε συνοφρυωμένη. Το ίδιο έκαναν και μερικές άλλες. Φαίνεται πως υπήρχαν φορές που οι γυναίκες όντως διάβαζαν τα μυαλά των αντρών. Τέλος πάντων...
«Είπα ότι οι γυναίκες είναι παράξενες, Πέριν Αϋμπάρα. Η Τσιάντ μου είπε πως δεν θα έβαζε ποτέ ένα νυφικό στεφάνι στα πόδια μου. Πράγματι μου το είπε». Ο Αελίτης ακουγόταν αηδιασμένος. «Είπε πως, μαζί με την Μπάιν, θα με είχαν εραστή αλλά τίποτα περισσότερο». Υπό άλλες συνθήκες, η δήλωση αυτή θα σόκαρε τον Πέριν, παρ' όλο που είχε ξανακούσει κάτι τέτοια. Οι Αελίτες ήταν υπερβολικά... απελευθερωμένοι... όσον αφορούσε σε τέτοια ζητήματα. «Λες και δεν είμαι καλός για σύζυγος». Ο Γκαούλ ρουθούνισε θυμωμένα. «Δεν μου αρέσει η Μπάιν, αλλά θα την παντρευόμουν προκειμένου να κάνω ευτυχισμένη την Τσιάντ. Αν η Τσιάντ δεν σκοπεύει να βάλει νυφικό στεφάνι στα πόδια μου, θα έπρεπε να πάψει να με δελεάζει. Αν δεν μπορώ να την κάνω να με παντρευτεί, καλύτερα να με αφήσει ήσυχο».
Ο Πέριν τον κοίταξε συνοφρυωμένος. Ο πρασινομάτης Αελίτης ήταν ψηλότερος από τον Ραντ, σχεδόν ένα κεφάλι. «Τι είναι αυτά που λες;»
«Για την Τσιάντ μιλάω, δεν ακούς; Με αποφεύγει αλλά, κάθε φορά που τη συναντάω, σταματάει μέχρι να σιγουρευτεί ότι την κοιτάω. Δεν ξέρω πώς το κάνετε εσείς, οι υδρόβιοι, αλλά σε μας είναι πολύ σύνηθες για μια γυναίκα να συμπεριφέρεται έτσι. Ξετρυπώνει εκεί που δεν την περιμένεις κι έπειτα εξαφανίζεται. Δεν ήξερα καν πως ήταν μαζί με τις Κόρες μέχρι σήμερα το πρωί».
«Θες να πεις πως βρίσκεται εδώ;» ρώτησε ψιθυριστά ο Πέριν. Ο παγοκρύσταλλος μέσα του είχε επιστρέψει, μεταμορφωμένος τώρα σε λεπίδα που τον διαπερνούσε. «Κι η Μπάιν; Είναι κι αυτή εδώ;»
Ο Γκαούλ ανασήκωσε τους ώμους του αδιάφορα. «Αυτές οι δύο πάνε μαζί. Εγώ, όμως, ενδιαφέρομαι να προσελκύσω το ενδιαφέρον της Τσιάντ, όχι της Μπάιν».
«Ανάθεμα το καταραμένο τους ενδιαφέρον!» φώναξε ο Πέριν, κι οι Σοφές στράφηκαν να τον κοιτάξουν, όπως κι όλοι στη λοφοπλαγιά. Η Κιρούνα με την Μπέρα είχαν ύφος σκεφτικό. Καταβάλλοντας προσπάθεια, ο Πέριν κατάφερε να χαμηλώσει την ένταση της φωνής του αλλά όχι και την ένταση των συναισθημάτων του. «Υποτίθεται πως την προστατεύουν! Βρίσκεται στην πόλη, στο Βασιλικό Παλάτι, μαζί με την Κολαβήρ -αν είναι δυνατόν!- κι υποτίθεται πως την προστατεύουν».
Ξύνοντας το κεφάλι του, ο Γκαούλ κοίταξε τον Λόιαλ. «Αστείο των υδροβίων είναι αυτό; Η Φάιλε Αϋμπάρα δεν είναι παιδούλα πια».
«Το ξέρω πως δεν είναι παιδί!» Ο Πέριν τράβηξε μια βαθιά ανάσα. Δεν ήταν κι εύκολο να κρατήσει χαμηλό τόνο στη φωνή του νιώθοντας ταυτόχρονα έξαλλος. «Λόιαλ, μπορείς να εξηγήσεις σ' αυτόν τον... στον Γκαούλ ότι οι γυναίκες μας δεν τρέχουν γύρω-γύρω κρατώντας λόγχες κι ότι η Κολαβήρ δεν θα προσφερόταν ποτέ να πολεμήσει η ίδια τη Φάιλε, απλώς θα διέταζε κάποιον να της κόψει το λαιμό ή να την γκρεμίσει από τα τείχη ή...» Κάμποσες εικόνες γέμισαν το μυαλό του. Ήταν έτοιμος να ξεράσει.
Ο Λόιαλ τον χτύπησε φιλικά στον ώμο. «Ξέρω πολύ καλά, Πέριν, πόσο πολύ ανησυχείς. Ξέρω πώς θα ένιωθα κι εγώ αν πίστευα πως κάτι κακό θα μπορούσε να συμβεί στην Έριθ». Οι φούντες των αυτιών του αναδεύτηκαν. Ήταν καλός ομιλητής και θα έκανε τα πάντα προκειμένου να αποφύγει τη μάνα του και τη νεαρή Ογκιρανή που του είχε διαλέξει. «Λοιπόν, Πέριν, η Φάιλε σε περιμένει σώα και αβλαβής. Το γνωρίζω, όπως κι εσύ γνωρίζεις καλά ότι μπορεί να φροντίσει η ίδια τον εαυτό της. Κι όχι μονάχα τον εαυτό της αλλά κι εσένα, κι εμένα και τον Γκαούλ επίσης». Το βροντώδες γέλιο του έμοιαζε ζορισμένο και γρήγορα έσβησε για να αντικατασταθεί από δυσοίωνη σοβαρότητα. «Πέριν... ξέρεις πως δεν μπορείς να βρίσκεσαι διαρκώς στο πλευρό της Φάιλε και να την προσέχεις, όσο κι αν το επιθυμείς. Είσαι ένας τα'βίρεν. Το Σχήμα σ' έφτιαξε για κάποιον συγκεκριμένο σκοπό, και γι' αυτόν το σκοπό πρόκειται να σε χρησιμοποιήσει».
«Που να καεί το Σχήμα», γρύλλισε ο Πέριν. «Που να καούν όλα, αρκεί αυτή να είναι ασφαλής». Τα αυτιά του Λόιαλ τεντώθηκαν από το σοκ. Ακόμα και ο Γκαούλ έμοιαζε να έχει μείνει εμβρόντητος.
Πώς φαίνομαι στα μάτια τους τώρα; σκέφτηκε ο Πέριν. Ανέκαθεν ένιωθε περιφρόνηση για όλους όσοι αγωνίζονταν με νύχια και με δόντια μόνο και μόνο για να έχουν ένα άδοξο τέλος, αγνοώντας την Τελευταία Μάχη και τη σκιά του Σκοτεινού που απλωνόταν σε όλο τον κόσμο. Τι διαφορά είχε απ' όλους αυτούς;
Ο Ραντ τον πλεύρισε με τον μαύρο του επιβήτορα. «Θα έρθεις;»
«Έρχομαι», αποκρίθηκε πικρόχολα ο Πέριν. Δεν βρήκε απάντηση στις ερωτήσεις του, αλλά ήξερε ένα πράγμα: Για εκείνον, η Φάιλε ήταν όλος ο κόσμος.