Η προσοχή του, ωστόσο, ήταν εξ ολοκλήρου στραμμένη στην άλλη άκρη της Αίθουσας, στο βαθυγάλαζο μαρμάρινο βάθρο όπου στεκόταν ο Θρόνος του Ηλίου, λάμποντας, όπως μαρτυρούσε το όνομά του, από την επίχρυση επικάλυψή του, ενώ οι κυματιστές ακτίνες του Ανατέλλοντος Ηλίου δέσποζαν στην κορυφή της ψηλής ράχης. Η Κολαβήρ ανασηκώθηκε αργά, παρατηρώντας τα πλήθη στο διάδρομο, πάνω από το κεφάλι του Ραντ. Το σχεδόν μαύρο φόρεμά της δεν έφερε ούτε μια ρίγα που να υποδείκνυε αριστοκρατία, αλλά η μεγάλη μάζα από βοστρύχους που ανυψωνόταν πάνω από το κεφάλι της ήταν τυλιγμένη γύρω από το στέμμα που φορούσε κι απεικόνιζε έναν Ανατέλλοντα Ήλιο φτιαγμένο από χρυσοκίτρινα διαμάντια. Εφτά νεαρές κοπέλες πλεύριζαν τον Θρόνο του Ηλίου, ντυμένες με εσθήτες με μαύρο μπούστο, δαντέλες που εφάρμοζαν κάτω από το πηγούνι τους και φούστες με κάθετες ραβδώσεις στα χρώματα της Κολαβήρ, κίτρινο, κόκκινο κι ασημί. Φαίνεται πως η μόδα της Καιρχίν ήταν διαφορετική για τη Βασίλισσα και τις ακόλουθες της.
Μια φευγαλέα κίνηση πίσω από τον θρόνο αποκάλυψε μια όγδοη γυναίκα, κρυμμένη, αλλά ο Πέριν δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον ούτε για την Κολαβήρ ούτε για οποιονδήποτε άλλον, παρά μονάχα για τη γυναίκα που βρισκόταν δεξιά της Βασίλισσας. Για τη Φάιλε. Τα ελαφρώς γερτά της μάτια, σαν σκοτεινά κι υγρά φεγγάρια, καρφώθηκαν επάνω του, αλλά η ψυχρή και σεμνή της έκφραση δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο. Τουναντίον, το πρόσωπό της σφίχτηκε περισσότερο. Η μύτη του πάσχιζε να πιάσει την οσμή της, αλλά το άρωμα, όπως κι ο φόβος, ήταν πολύ έντονο. Σίγουρα είχε κάποιον λόγο να βρίσκεται εδώ, σ' αυτό το βάθρο. Δεν υπήρχε αμφιβολία.
Ο Ραντ άγγιξε το μανίκι της Σούλιν. «Περίμενε εδώ», της είπε. Αυτή, σκοτεινιασμένη, παρατήρησε προσεκτικά το πρόσωπό του, και το σημάδι στο πετσί της ξεχώρισε λευκό όπως τα μαλλιά της. Ένευσε με έκδηλη απροθυμία. Έκανε μια χειρονομία με το ελεύθερο χέρι της κι ακόμα μια κραυγή έκπληξης ακούστηκε από την αίθουσα καθώς οι Κόρες κάλυψαν με τα πέπλα τα πρόσωπά τους. Ήταν σχεδόν κωμικό. Οι οκτώ μαυροντυμένοι άντρες πάλευαν να παρακολουθούν τους πάντες συγχρόνως, έχοντας τη δυνατότητα να τους σκοτώσουν όλους προτού προλάβουν οι Κόρες να χρησιμοποιήσουν τα δόρατά τους, αν και κανείς δεν γνώριζε ποιοι ή τι ήταν. Κανείς δεν τους έριχνε δεύτερη ματιά, δεν ήταν παρά μια αρμαθιά άντρες με θηκαρωμένα σπαθιά. Μόνο τις Κόρες κοιτούσαν και τον Ραντ. Δεν είχαν προσέξει άραγε πως όλοι τους είχαν ιδρώσει πολύ περισσότερο από τον Ραντ; Ο Πέριν ένιωθε σαν να είχε λουστεί στον ιδρώτα.
Προσπερνώντας τις Κόρες, και με τη Μιν μονίμως πλάι του, ο Ραντ σταμάτησε. Ο Πέριν, ο Ντομπραίν κι ο Χάβιεν πήγαν κι αυτοί κοντά του. Κι ο Άραμ, φυσικά, που είχε γίνει η σκιά του Πέριν. Ο Ραντ τους κοίταξε εξεταστικά έναν-έναν κι ένευσε αργά. Η ματιά του έμεινε λίγο παραπάνω στον Πέριν, κι άργησε κάπως να νεύσει. Ο γκριζομάλλης Καιρχινός κι ο νεαρός Μαγιενός είχαν πάρει εκφράσεις που θύμιζαν θάνατο. Ο Πέριν δεν ήξερε πώς φάνταζε η δική του, αλλά το σαγόνι του ήταν ερμητικά κλειστό. Κανείς δεν επρόκειτο να κάνει κακό στη Φάιλε, ανεξάρτητα από το τι είχε κάνει και για ποιο λόγο. Ήταν αποφασισμένος να εμποδίσει κάτι τέτοιο.
Ο ήχος από τις μπότες τους αντηχούσε έντονος στη σιωπή καθώς διέσχιζαν το τεράστιο χρυσό μωσαϊκό του Ανατέλλοντος Ηλίου στο γαλάζιο κεραμιδί δάπεδο, πλησιάζοντας τον θρόνο. Με τα χέρια να κρατούν σφικτά τον ποδόγυρο της, η Κολαβήρ έβρεξε τα χείλη της, ενώ το βλέμμα της τιναζόταν από τον Ραντ στις πόρτες, πίσω του.
«Ψάχνεις για Άες Σεντάι;» ήχησε σαν αντίλαλος η φωνή του Ραντ. Χαμογέλασε κάπως δυσάρεστα. «Τις έστειλα στο στρατόπεδο των Αελιτών. Αν οι Αελίτες δεν μπορούν να τις μάθουν τρόπους, τότε κανείς δεν μπορεί». Ένα ανήσυχο μουρμουρητό υψώθηκε στο χώρο, αλλά καταλάγιασε γρήγορα. Ο φόβος έγινε εντονότερος από τα αρώματα στη μύτη του Πέριν.