«Ντομπραίν, έχει κανένα μικρό αγρόκτημα;»
«Έχει... είχε... κάμποσα αγροκτήματα, Άρχοντα Δράκοντα», απάντησε αργά ο Καιρχινός. Ήταν προφανές πως δεν καταλάβαινε περισσότερα απ' ό,τι ο Πέριν. «Τα πιο πολλά είναι μεγάλα, αλλά η γη κοντά στο Δρακότειχος ήταν ανέκαθεν χωρισμένη σε αγροτεμάχια, λιγότερο από πενήντα στρέμματα. Όλοι οι κάτοικοι τα εγκατέλειψαν στη διάρκεια των Αελίτικων Πολέμων».
Ο Ραντ ένευσε. «Ήρθε η ώρα να αλλάξουν όλα αυτά. Πολλές εκτάσεις έμειναν ακαλλιέργητες για καιρό. Θέλω ο κόσμος να επιστρέψει εκεί και να αρχίσει να καλλιεργεί τη γη. Ντομπραίν, θέλω να βρεις ποιο από τα αγροκτήματα που ανήκαν στην Κολαβήρ, κοντά στο Δρακότειχος, είναι το μικρότερο. Κολαβήρ, σε εξορίζω σε εκείνο το αγρόκτημα. Ο Ντομπραίν θα φροντίσει να σου προμηθευτούν τα αναγκαία για να ασχοληθείς με τη φάρμα, καθώς και κάποιος που θα σε διδάξει να καλλιεργείς τη γη. Θα υπάρχουν φρουροί που δεν θα σε αφήνουν να πας σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτή που μπορείς να περπατήσεις σε μια μέρα, για όλη σου τη ζωή. Ανάλαβέ το, Ντομπραίν. Θέλω μέσα σε μια βδομάδα να έχει τακτοποιηθεί το ζήτημα». Ο Ντομπραίν, αμήχανος, δίστασε κάπως προτού συγκατανεύσει, ενώ ο Πέριν άκουγε ήδη τα μουρμουρητά του πλήθους, πίσω του. Ήταν ανήκουστο. Κανείς δεν καταλάβαινε για ποιο λόγο δεν έπρεπε να πεθάνει η Κολαβήρ. Άσε πια τα υπόλοιπα! Και στο παρελθόν είχαν δημευθεί κτήματα, αλλά ποτέ όλα και ποτέ κτήματα της αριστοκρατίας. Οι ευγενείς μπορεί να εξορίζονταν, ακόμα κι ισοβίως, αλλά ποτέ σε φάρμα.
Η αντίδραση της Κολαβήρ ήταν άμεση. Τα μάτια της γύρισαν προς τα επάνω και σωριάστηκε, πέφτοντας προς τα πίσω, στα σκαλοπάτια.
Ο Πέριν όρμησε μπροστά να την πιάσει, αλλά κάποιος άλλος τον πρόλαβε. Προτού ακόμα κάνει ένα βήμα, η πτώση της έμεινε μετέωρη. Έμεινε να αιωρείται, έχοντας πάρει κλίση προς το βάθρο, με το κεφάλι της να κρέμεται. Η αναίσθητη μορφή της ανασηκώθηκε, γύρισε αργά και στάθηκε απαλά μπροστά στον Θρόνο του Ηλίου. Ο Ραντ ήταν αυτός που τη συγκράτησε. Ο Πέριν ήταν σίγουρος πως οι Άσα'μαν θα την άφηναν να πέσει.
Η Ανούρα έκανε με τα χείλη της έναν ήχο αποδοκιμασίας. Δεν έμοιαζε ούτε έκπληκτη ούτε ταραγμένη, παρ' όλο που έτριβε νευρικά τον αντίχειρα με το δείκτη της. «Κάτι μου λέει πως θα προτιμούσε τον δήμιο. Θα το φροντίσω αν έχεις αυτόν τον άντρα, τον... Άσα'μαν...»
«Δεν σε αφορά», απάντησε άγρια ο Ραντ. «Είναι ζωντανή και... Είναι ζωντανή». Η ανάσα που πήρε ήταν βαθιά και τραχιά κι η Μιν ήρθε κοντά του προτού ακόμα ξεφυσήσει. Έμεινε πλάι του, αλλά έμοιαζε σαν να ήθελε να κάνει κάτι παραπάνω. Αργά, το πρόσωπό του έγινε άκαμπτο. «Πήγαινέ με στην Μπερελαίν, Ανούρα. Άφησέ την ελεύθερη, Τζαχάρ, δεν πρόκειται να δημιουργήσει πρόβλημα. Είναι μία κι εμείς εννιά. Θέλω να μάθω τι συνέβη κατά τη διάρκεια της απουσίας μου, Ανούρα, καθώς επίσης και για ποιο λόγο η Μπερελαίν σε έφερε εδώ, πίσω από την πλάτη μου. Όχι, μη λες τίποτα. Θα τα ακούσω από την ίδια. Πέριν, ξέρω καλά πως θα ήθελες να μείνεις για λίγο με τη Φάιλε...»
Η ματιά του Ραντ πλανήθηκε αργά στην αίθουσα, στους ευγενείς που περίμεναν σιωπηλοί. Κάτω από το βλέμμα του κανείς δεν τολμούσε να κουνήσει ούτε μυώνα. Η οσμή του φόβου, σαν ορμητικός παφλασμός, παρέσερνε οποιαδήποτε άλλη. Εκτός από τους Κυνηγούς, όλοι οι υπόλοιποι παριστάμενοι είχαν δώσει τον ίδιο όρκο με την Κολαβήρ. Μήπως και μόνο η παρουσία τους σε αυτήν τη σύναξη μπορούσε να θεωρηθεί προδοσία; Ο Πέριν δεν είχε ιδέα.
«Η ακροαματική διαδικασία έλαβε τέλος», είπε ο Ραντ. «Θα φροντίσω να ξεχάσω κάθε πρόσωπο που θα αναχωρήσει τώρα».
Όσοι βρίσκονταν μπροστά, οι υψηλά ιστάμενοι κι οι ισχυρότεροι, κίνησαν για την πόρτα χωρίς πολλή βιασύνη, αποφεύγοντας τις Κόρες και τους Άσα’μαν που στέκονταν στον διάδρομο, ενώ οι υπόλοιποι περίμεναν τη σειρά τους. Τα λόγια του Ραντ κλωθογύριζαν στο μυαλό όλων. Τι ακριβώς εννοούσε λέγοντας «τώρα»; Τα βήματα έγιναν πιο γοργά κι αποφασιστικά κι οι ποδόγυροι ανασηκώθηκαν. Οι Κυνηγοί που βρίσκονταν πλάι στις πόρτες άρχισαν να ξεγλιστρούν έξω, πρώτα ένας-ένας κι έπειτα όλοι μαζί. Βλέποντάς τους, οι ελάσσονες Καιρχινοί και Δακρυνοί ευγενείς έκαναν το ίδιο, προσπερνώντας αυτούς που βρίσκονταν πιο μπροστά. Μέσα σε λίγα λεπτά επικράτησε πανικός κοντά στις πόρτες. Άντρες και γυναίκες έσπρωχναν με τους αγκώνες στην προσπάθειά τους να βγουν έξω. Κανείς τους δεν κοίταξε τη γυναίκα που ήταν πεσμένη μπροστά στον θρόνο που για τόσο λίγο χρονικό διάστημα κατάφερε να κρατήσει.