6
Παλιός και Νέος Φόβος
Ο Ραντ πέρασε μέσα από το στριμωγμένο πλήθος χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Ίσως ήταν η παρουσία των Κορών και των Άσα'μαν, ίσως πάλι ήταν ο ίδιος ο Ραντ ή κάποιος από τους μαυροντυμένους τύπους που χρησιμοποίησε τη Δύναμη, αλλά η ουσία ήταν πως ο όχλος παραμέρισε και τον άφησε να περάσει. Η Μιν τού κρατούσε το χέρι ενώ η Ανούρα, καθυποταγμένη, πάσχιζε να του μιλήσει. Πιο πίσω ακολουθούσε ο Λόιαλ, ο οποίος προσπαθούσε μετά δυσκολίας να γράψει κρατώντας ταυτόχρονα και το τσεκούρι του. Ο Πέριν με τη Φάιλε αντάλλασσαν ματιές, κι έτσι έχασαν την ευκαιρία να τους φτάσουν πριν το πλήθος κλείσει τη δίοδο.
Η κοπέλα δεν μίλησε, ούτε κι αυτός άνοιξε το στόμα του να της πει όσα ήθελε, κάτι που δεν θα έκανε ούτως ή άλλως με τον Άραμ παρόντα, να τους κοιτάει σαν πειθήνιο σκυλάκι, και τον Ντομπραίν, ο οποίος είχε σκύψει πάνω από την αναίσθητη γυναίκα που είχε αναλάβει. Κανείς άλλος δεν έμεινε στο βάθρο. Ο Χάβιεν είχε φύγει μαζί με τον Ραντ για να βρουν την Μπερελαίν, ενώ οι υπόλοιπες κοπέλες της ακολουθίας κίνησαν βιαστικά για τις πόρτες μόλις έφυγε ο Ραντ, χωρίς να ρίξουν δεύτερη ματιά στον Πέριν ή στη Φάιλε. Ή στην Κολαβήρ, στην οποία, για να πούμε την αλήθεια, δεν έριξαν ούτε μία ματιά. Απλώς, ανασήκωσαν τις ριγωτές φούστες και το έβαλαν στα πόδια. Γρυλίσματα και βρισιές ακούγονταν από τον όχλο, και δεν ήταν όλες οι φωνές αντρικές. Ακόμα και τώρα που είχε φύγει πια ο Ραντ, οι άνθρωποι αυτοί προτιμούσαν να βρίσκονται κάπου αλλού. Ίσως νόμιζαν ότι ο Πέριν έμεινε πίσω για να παρακολουθεί και να αναφέρει. Ωστόσο, αν κάποιος έμπαινε στον κόπο να ρίξει μια ματιά προς το μέρος του, θα έβλεπε πως κάθε άλλο παρά αυτούς κοίταζε.
Ανεβαίνοντας τα λίγα σκαλιά που απέμεναν, ο Πέριν πήρε το χέρι της Φάιλε στο δικό του κι ανάσανε το άρωμά της. Από αυτή τη μικρή απόσταση, οι μυρωδιές που είχαν ξεμείνει δεν έπαιζαν μεγάλο ρόλο. Όλα τα άλλα μπορούσαν να περιμένουν. Η κοπέλα έβγαλε από κάπου μια δαντελωτή βεντάλια και, πριν την ξεδιπλώσει για να δροσιστεί, άγγιξε πρώτα το μάγουλό της κι έπειτα το δικό του. Υπήρχε ολόκληρη γλώσσα για τις βεντάλιες στη γενέθλια γη της, τη Σαλδαία. Του είχε μάθει μερικά πράγματα, αλλά αυτός πολύ θα ήθελε να καταλάβει τι σήμαινε το άγγιγμα στο μάγουλο. Μάλλον κάτι καλό. Από την άλλη, η οσμή της είχε μια δριμεία χροιά που γνώριζε πολύ καλά.
«Έπρεπε να τη στείλει στην αγχόνη», μουρμούρισε ο Ντομπραίν, κι ο Πέριν ανασήκωσε τους ώμους του άβολα. Ο τόνος της φωνής του δεν άφηνε να φανεί καθαρά κατά πόσον εννοούσε ότι αυτό όριζε ο νόμος ή ότι αυτή η πράξη θα ήταν πιο σπλαχνική. Ο Ντομπραίν δεν θα καταλάβαινε ακόμα κι αν ο Ραντ έβγαζε φτερά.
Η κίνηση της βεντάλιας στα χέρια της Φάιλε επιβραδύνθηκε κι η κοπέλα έριξε ένα πλάγιο βλέμμα στον Ντομπραίν, πάνω από την πορφυρή δαντέλα. «Θα ήταν καλύτερο για όλους μας να είχε πεθάνει. Άλλωστε, αυτή είναι η τιμωρία που υπαγορεύει ο νόμος. Τι σκοπεύεις να κάνεις, Άρχοντα Ντομπραίν;» Άσχετα αν το βλέμμα που του έριχνε ήταν λοξό, έμοιαζε σαν να τον κοιτάει κατάματα με ματιά γεμάτη νόημα.
Ο Πέριν συνοφρυώθηκε. Δεν είχε απευθυνθεί καθόλου στον ίδιο και ρώταγε τον Ντομπραίν! Άσε που στην οσμή της υπήρχε μια υποβόσκουσα ζήλια που τον έκανε να αναστενάζει.
Ο Καιρχινός τής ανταπέδωσε το βλέμμα κοιτώντας τη κατάματα, ενώ τοποθετούσε τα γάντια του πίσω από τη ζώνη του ξίφους του. «Θα κάνω ό,τι διατάχτηκα. Εγώ τηρώ τους όρκους μου, Αρχόντισσα Φάιλε».
Η βεντάλια άνοιξε κι έκλεισε απότομα μέσα σε μια στιγμή. «Συνήθως δεν στέλνει τις Άες Σεντάι στους Αελίτες ως κρατούμενες;» Μια χροιά δυσπιστίας υπήρχε στη φωνή της.
«Ναι, κάποιες φορές, Αρχόντισσα Φάιλε». Ο Ντομπραίν δίστασε. «Μερικές γονατίζουν μπροστά του και του ορκίζονται πίστη. Το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Κι αυτές πηγαίνουν στους Αελίτες, αλλά δεν νομίζω πως θεωρούνται κρατούμενες».
«Το έχω δει κι εγώ, Αρχόντισσά μου». Ο Άραμ μετακινήθηκε από τα σκαλοπάτια, κι ένα πλατύ χαμόγελο φάνηκε να χωρίζει το πρόσωπό του στα δύο μόλις η Φάιλε τον κοίταξε.
Η πορφυρή δαντέλα τινάχτηκε απότομα. Οι κινήσεις που έκανε με τη βεντάλια έμοιαζαν εντελώς υποσυνείδητες. «Άρα είστε κι οι δύο μάρτυρες». Η ανακούφιση στη φωνή -αλλά και στην οσμή της- ήταν τόσο έκδηλη που ο Πέριν ξαφνιάστηκε.
«Μα τι νόμιζες, Φάιλε; Για ποιον λόγο να πει ψέματα ο Ραντ, τη στιγμή μάλιστα που την επόμενη κιόλας μέρα θα μαθευόταν η αλήθεια;»
Αντί να απαντήσει αμέσως, η κοπέλα κοίταξε σκυθρωπά την Κολαβήρ. «Είναι ακόμα αναίσθητη; Αν και δεν νομίζω να έχει και πολλή σημασία. Ξέρει περισσότερα απ' όσα θα μπορούσα να πω εγώ. Ξέρει τα πάντα, όλα όσα προσπαθήσαμε να κρατήσουμε κρυφά. Τα έχει πει και στη Μάιρ. Κι αυτή ξέρει πολλά».